เป็นโครงการที่มีการเริ่มต้น แต่ไม่มีจุดสิ้นสุด เพราะทำกันจนเป็นงานประจำไปเสียแล้ว
ตามประสาคนสูงวัยอย่างพี่เม่ยค่ะ ที่อ่านบันทึกได้แค่วันละตอนก็เหนื่อยแล้ว วันนี้จึงถึงคิวอ่านบันทึกที่3 ของ คุณศิริในการปฏิบัติหน้าที่คุณลิขิตวงเสวนา เมื่อวันพฤหัสบดีที่ผ่านมาต่อค่ะ....
บันทึกที่สามนี้ได้เนื้อหาครบถ้วนยกกำลังสอง เพราะได้คุณ nidnoi เข้ามาเติมเต็มใน คห. ท้ายบันทึกอีกด้วย.....
พี่เม่ยอ่านบทสรุปเรื่องการดำเนินงานของทีม EMS 2CT&RIA ของคุณนุชจิเรศค่ะ....(จำได้ว่าในขณะเล่าเรื่อง คุณนุชคนเก่งเล่าได้อย่างลื่นไหล เพราะในทุกขั้นตอนเธอมีส่วนร่วมในการทำงานด้วยทั้งสิ้น เรียกว่าเป็นคุณกิจคนสำคัญทีเดียวค่ะ...) มาติดใจประโยคสำคัญจากบันทึกคุณศิริดังนี้ค่ะ
  • โครงการในทุกวันนี้ถือเป็นงาน “routine” ซะแล้ว
    • จริงสินะ! จากโครงการที่คิดริเริ่มทำกันมา  ทำไปปรับไปจนบรรลุเป้าหมาย  มีเคล็ดลับวิธีการดีๆก็บอกกล่าวต่อกันในกลุ่ม เขียนเป็นบันทึกช่วยจำไว้ย้ำเตือนกันก็มี.....
    ไม่ได้คิดทำเพราะหวังรางวัลใดๆ ไม่ได้ทำตามแฟชั่น ไม่ได้ทำเพราะเห็นเพื่อนเขาทำกัน.....
    แต่ทำเพราะเห็นว่าเกิดประโยชน์ต่อผู้ป่วย.....จึงได้ทำกันต่อเนื่องเป็นธรรมชาติ จนกลายเป็นขั้นตอนหนึ่งของ "งานประจำ"ไปเลย...
    พบแล้วค่ะ เคล็ดลับคุณกิจ จากทีมนี้...
     สิ่งใดที่ทำแล้วเกิดประโยชน์...
    ต้อง"ทำให้เป็นงานประจำ" กันไปเลยค่ะ!