บ่ายวันหนึ่ง
นักศึกษาแพทย์ที่ข้าพเจ้าเป็นอาจารย์ที่ปรึกษา
นำใบวิชาเลือกมาให้เซ็น
"จบปี 6 แล้วหนูคิดว่าจะต่อสาขาไหน"
ลูกศิษย์ gen Y ตอบชัดถ้อยชัดคำ
"จบแล้ว คงไปลองทำธุรกิจ หรือต่อด้านอื่นคะ"
...
ข้าพเจ้าอึ้งไปเล็กน้อย
"อืมม์ เดี๋ยวนี้ก็มีแพทย์หลายคนประสบความสำเร็จในด้านอื่นนะ"
ข้าพเจ้ายอมรับว่า วูบแรกคือความผิดหวัง
ทว่านึกไปถึง เพื่อนคนหนึ่ง ที่ไปเรียนต่ออักษรศาสตร์ จนได้เกียรตินิยม
เป็นอาจารย์ในสถาบันมีชื่อแห่งหนึ่ง
ที่จริงแล้วลูกศิษย์คนนี้ กำลังให้บทเรียนเรื่อง "ความสุข" แก่ข้าพเจ้าต่างหาก
###
เมื่อครั้งข้าพเจ้าไปประชุมวิชาการที่ประเทศไต้หวัน
อาหารเย็นเป็นโต๊ะจีน ที่มีเจ้าภาพผลัดเวียนทุกมื้อ
แรกๆ ก็สุขไปกับรสชาดและบรรยากาศ
แต่เมื่อเข้าสู่วันที่สาม สี่ ห้า
ข้าพเจ้าเริ่มมองออกไปนอกหน้าต่างร้าน
อยากไปสั่งซื้ออาหารจากร้านบะหมี่เกี๊ยวเองบ้าง
อาหารเหล่านี้รสเลิศ
แต่ก็ไม่ทดแทนรสชาดของอิสรภาพ
...
ผ้าปูที่นอนซึ่งมากับที่พัก เข้าชุดกันกับเฟอร์นิเจอร์
ข้าพเจ้าทนนอน คันกะยุบกะยิบ เป็นผื่นแพ้
ไม่ยอมเปลี่ยน เพียงเพราะความ "เสียดาย"
จนวันหนึ่งที่ยอมตัดใจ เอามันออกไป
แล้วซื้อผ้าปูอีกชนิดผ้าหนึ่ง ที่แม้ไม่สวยเท่าผืนแรก
แต่..ข้าพเจ้านอนด้วยความสุข
และความภูมิใจที่เลือกถูก
...
ความสุขอยู่ตรงนี้
คือการมีโอกาสได้เลือกให้เหมาะกับตัวเอง
แม้ก้าวที่ผ่านมา เราจะไม่ได้เลือก
หรือเลือกเพราะหวั่นไหวตามความเห็นคนอื่น
ก็ไม่สาย ที่จะก้าวออกไปบนเส้นทาง..ที่เราเลือกเอง
###
ขอบคุณลูกศิษย์
ที่ทำให้ข้าพเจ้าได้หุบร่มสีเทาลง
"สุขที่เดินตามหามานาน
ไม่ได้ไกลที่ไหน อยู่แค่นี้เอง
สวัสดีครับคุณปัทมา ขอแวะมาเก็บความสุขด้วยคนครับ
จงทำในสิ่งที่เชื่อ และจงเชื่อในสิ่งที่ทำ
ผลก็คือมีความสุขครับ
เสียดายว่าประเทศไทยจะสูญเสียหมอไปหนึ่งคนครับ แต่จะน่าเสียดายมากกว่าก็คือสิ่งที่นักศึกษาคนนั้นจะเป็นในอนาคต เพราะสิ่งที่เขาจะหยุดค้นหาและ "จะเป็น" คือสิ่งที่เขาชอบที่สุดซึ่งเขาจะใช้ความสามารถมากที่สุดในการทำสิ่งนั้นครับ
ผมเดาว่าเราอาจจะเสียหมอหนึ่งคน แต่อาจจะได้คนในวิชาชีพอื่นที่เก่งมากๆ และตั้งใจทำงานในวิชาชีพด้วยใจรักมากๆ หนึ่งคน คิดแล้วก็คุ้มครับ
ความรู้สึกเดียวกับนักศึกษาครูที่บอกผมว่า "ไม่อยากเป็นครู" แต่เรียนมาแล้ว ๕ ปี
?!?!?
ผ้าปูที่นอนสวยสู้ผืนแรกไม่ได้ แต่นอนสบายกว่า
เหมือนเรากำลังจะเลือกใครสักคนมาอยู่้ข้าง ๆ เรา
ไม่สวย ไม่หล่อ หากแต่มีความเข้าใจให้กับเสมอ
;)...
อ่านแล้วมีความสุขค่ะ ขอบคุณที่แบ่งปันความสุขมาหให้นะคะ
หลายคนที่จบมาเป็นแพทย์ แล้วไม่มีความสุขกับการทำงานน่าสงสารมาก สงสารทั้งตัวแพทย์ และคนไข้ หากคิดได้แต่แรก ก็ถอยน่าจะดี เพราะทำให้ บาปกับตัวเองและผู้อื่นลดลงค่ะ หมอป.
ชีวิตที่เลือกได้ด้วยความสุขและเป็นประโยชน์แก่ตนและสังคม..ย่อมมั่นคงและยั่งยืน..ขอบคุณค่ะ
ขอบคุณบทความดีดีค่ะ ความสุข อยู่ที่เราเลือกใช่ป่ะค่ะ
ขอบคุณที่เผื่อแผ่ แบ่งปันและเติมเต็มความสุขให้แก่กันและกันนะคะ รักมากมายค่ะ
การเลือก...ท่ามกลางทางเลือก...ย่อมมีต้นทุนค่าเสียโอกาส (ไม่วาจะเป็นในแง่ตัวเองหรือสังคม)...เกิดขึ้นมาเป็นคู่แฝดเสมอ... :)
หลายคนอาจจะมองว่า...เป็นสมการการเแลกเปลี่ยนที่สมเหตุสมผลหรือไม่...?...ก็ขึ้นอยู่กับเหตุปัจจัยในมุมมองของแต่ละคน...
สมการการแลกเปลี่ยน (ดังกล่าว) จะสมเหตุสมผลหรือไม่...?...จะหายไปจากห้วงแห่งความคิดทันที...หากการเลือกของเรานี้นำมาซึ่งความสุข (ใจ)...และเหนือสิ่งอื่นใดหากสิ่งที่เลือกนั้นช่วยเสริมและเพิ่มมูลค่าทางความดีให้กับสังคม... :)
ขอบคุณบันทึกที่งดงามแห่งมิติทางความคิดนี้มากครับ...อาจารย์หมอ ป. รักษาสุขภาพด้วยนะครับ... :)
ตอนยื่นใบลาออกจากงาน บอกลาเพื่อนร่วมงาน หลายๆ คนก็ถามว่าจะไปทำอะไร ก็บอกว่าไปทำในสิ่งที่เราชอบ เราอยากทำ อยากเรียนรู้
หลายๆ คนถามว่าจบปริญญาเอกแล้วยังเรียนไม่พออีกเหรอ...
บอกไปว่า...เพิ่งเริ่มต้นเอง
ให้กำลังใจน้องคนนั้นค่ะ เพราะเรากำลังเดินไปบนทางเส้นเดียวกัน ไม่ได้หมายความว่าเส้นทางที่ผ่านมาเราไม่มีความสุขกับมัน แต่อยากลองเส้นทางใหม่เพื่อพัฒนาตนและมีความสุขที่มากกว่า...
สุขสันต์วนแห่งความสุขค่ะคุณหมอ
เพื่อนรุ่นน้องคนหนึ่ง เลือกเรียนแพทย์ ตามความต้องการของพ่อ ซึ่งเป็นแพทย์ หลังจากเรียนจบแล้ว ก็มาทำงานในโรงพยาบาลได้หนึ่งปี หลังจากนั้น จึงตัดสินใจลาออกจากการรับราชการในอาชีพแพทย์ เปลี่ยนมาทำอาชีพธุรกิจที่เกี่ยวกับความสวยความงามของผู้หญิง น้องคนนี้ บอกว่า แท้ที่จริง เธอไม่ได้อยากเป็นหมอ แต่เรียนตามความต้องการของพ่อ เมื่อเรียนหมอ ให้พ่อแล้ว ต่อไป จะขอทำตามความต้องการของตัวเองบ้าง เธอตัดสินใจด้วยความเด็ดเดี่ยว แม้นพ่อจะคัดค้านก็ไม่เป็นผล
ทุกวันนี้ เธอทำอาชีพธุรกิจความงามตามความต้องการของเธออย่างมีความสุข
เอาเป็นว่า ให้กำลังใจ แต่เสียดายด้วยค่ะ
ถ้าเป็นความคิดเห็นของคนใกล้ตัว เขาจะคิดว่า รัฐบาลลงทุนไปแล้ว พ่อแม่ สังคม รอ
ขอหรืออยากให้ทำงานสักช่วง ได้หรือไม่
ตัวพี่เอง เคยอยากเปลี่ยนเส้นทางตั้งแต่ปีสอง ได้แต่อยากค่ะ ตอนนี้ หลงรักอาชีพตัวเอง มีความสุขไม่น้อย
วัยวุฒิทำให้เราคิดเปลี่ยนไปได้เหมือนกัน..
ขอบคุณคะคุณเทพ
ในชีวิตที่ผ่านการทดลองมาระยะหนึ่ง
ทำตามสิ่งที่เชื่อจนเห็นผล
บ้างก็พิสูจน์เปลี่ยนจากความเชื่อเป็นความรู้จริว
บ้างก็ลบล้างความเชื่อ
สิ่งที่แลกคือ เวลา แรงกาย แรงใจ
สิ่งที่ได้มาเสมอคือ บทเรียน
แต่เมื่อเรียนรู้แล้ว เราต้องก้าวไปข้างหน้า เรียนสิ่งใหม่ๆ อีก
จึงจะเกิดสุข จากการได้เรียนรู้สิ่งใหม่ในชีวิตเสมอคะ
ขอบคุณการมองรอบด้านของอาจารย์คะ
ผมเองก็มีความสุขกับสิ่งที่ผมได้เลือกแล้วเช่นกันนะครับ
ชีวิตของผมเอง...ก็เหมือนการเดินทางครับ...
การเดินทางที่มีทั้งทางเรียบ....และขุรขะ...ผ่านฤดูกาล
มีทั้งเส้นทางเดียว...หรือมีเส้นทางหลายแพร่ง...ให้ผมเลือกก้าวเดิน
เพื่อไปตามหาดวงตะวันเจิดจรัสที่อยู่ข้างหน้า...
ซึ่งมันอาจเป็นภาพลวงตาก็ได้
แต่เมื่อคิดว่า...เลือกแล้ว...ไม่เบียดเบียนตนเองและผู้อื่น
ก็ก้าวเดินไปต่อ....
ให้กำลังใจน้องนะครับ...
กับเส้นทางที่เลือกครับ
อาจารย?หมอสบายดีนะครับ
อาจารย์ was คะ (แปลกจังทำไมช่วงนี้ใส่รูปไม่ได้)
ว้าวๆๆ อาจารย์คิดได้อย่างไร เปรียบผ้าปูกับคนรัก ที่นอนไม่สวย แต่เข้าใจเรา..
นี่พบเข้าแล้วสินะคะ :)
ขอบคุณคะ คุณเจน เป็นกำลังใจให้ความสุขกับเส้นทางในแคนาดานะคะ
สวัสดีครับ
หาความแน่นอนในโลกนี้ (และโลกไหนๆ) ได้ยาก บางคนมีโอกาส บางคนก็ขาดโอกาส บางคนอยากจะเปลี่ยนอาชีพ แต่ไม่มีช่องทางสักที ก็น่าเห็นใจอีกเช่นกัน แต่สำหรับบางอาชีพบางสาขา ก็อดจะบอกว่าเสียดายไม่ได้...