มีในตอนหนึ่ง ที่ท่านอาจารย์ประมวล ซื้ออาหาร รู้สึกจะทำจากแป้ง เพื่อให้ท่านทานหนึ่งชุด แล้วก็ให้ทำแจกขอทานที่ยืนอยู่หน้าร้าน จากเดิมที่มีไม่กี่คนขอทานก็เริ่มเพิ่มจำนวนมาเรื่อย ๆ เหมือนปากต่อปาก จนคนขายเดินมาบอกว่า “แป้งหมด”
ซึ่งก็พอๆกับเงินที่เหลือในกระเป๋า
การทำทานของท่านทำให้หนูระลึกถึงครู
นานมาแล้วที่ครูพาไปทานข้าวแถวโรงอาหารกังสดาล แล้วมีขอทานแม่ลูกสองสามคนเข้ามาขอตังค์ แต่ครูเลือกที่จะสั่งอาหารให้ทาน และเมตตาให้หนูได้มีโอกาสเป็นคนนำถุงไปให้
แล้วมาทุกวันนี้ ครูก็ยังนำพาผู้คนที่อยู่รายล้อมรวมถึงหนู
“ให้ฝึกฝนการทำทาน ให้ฝึกฝนการละออก”
นี่คือ คำสอนครูที่คอยดังก้องในหัว
ซึ่งก็ทำให้นึกถึง ทานบารมี
เป็นคำสอนของพระพุทธองค์
ที่ครูและอาจารย์ประมวลเป็นต้นแบบทำให้เห็น
ทำให้หนูกลับมาย้อนสำรวจกับตนเอง
“ยังพร่องอยู่มากนะ”
เป็นเสียงคำตอบจากข้างใน
การทำทานไม่ใช่ตัวเลขเงิน
แต่คือ กาลกิริยาการละออกจากใจ ละสิ่งที่ยึดมั่นถือมั่นออกจากใจ
มีอะไรก็ให้ฝึกละอันนั้น
การทำทานของหนูยังเป็นการทำตามที่ครูชี้แนะอยู่
ยังทานจากข้างในแห่งตนนั้นไม่ค่อยเป็นนัก
แต่ก็พอได้แนวทางให้ตนเองเรียนรู้ฝึกฝนค่ะ
หาใจเกิดศรัทธาในการทำทานให้รีบทำเลย อย่ารอเพราะมันจะเปลี่ยนไป
การทำทานจะประกอบด้วยคนให้วัตถุและผู้รับ อยู่ที่องค์ประกอบใดบริสุทธิ์ก็จะค่อย ๆ ถึงพร้อมและได้อานิสงส์มากตามนั้น
แต่ไม่ว่าอย่างไร มองในมุมการฝึกฝนอย่างที่ครูพาทำ
หากมีโอกาสทำเลย อย่ารอ เพราะหนูเคยพลาดมาหลายครั้ง
จุดนี้ทำให้หนูได้เรียนรู้ว่า นึกได้ทำเลยอย่ารอค่ะ
