ด้วยที่ใจของท่านอาจารย์ประมวล มีความเคลือบแึลงบางอย่าง และใจปรารถนาที่จะสักการะพระแม่คงคา ด้วยตัวเองแบบไม่ได้ผ่านบัณฑิต ผู้ประกอบพิธีทำให้เกิดภาพสะท้อนในใจหนูขณะอ่านว่า "ใช่จริงๆด้วยการบูชา หาใจเราถึงแล้วพิธีก็ไม่มีความจำเป็น"เหมือนอาทิตย์ที่ผ่านมาหลวงปู่บอกไว้ว่า"ใจไม่มีระยะทาง แค่นึก ก็ถึงเลย"การที่ท่านก้าวผ่านสิ่งที่เป็นเปลือก (ในความคิดของหนู)ทำให้นึกย้อนกับตัวหนูเอง กับใจที่ปรารถนาให้ตนบูชาครูให้เป็น ขอขมาครูให้เป็นนั้นก็ไม่จำเป็นต้องรอเวลาต้องรอพิธีการบูชาครูที่ดีที่สุดคือ "การปฏิบัติบูชา ฝึกฝนตนให้ถึงพร้อม"การขอขมาครูก็คือใช้ใจระลึก สำนึกในความผิดพลาดแล้วก็ลงมือแก้ไขการเอ่ยโดยที่ใจไม่น้อม ไม่มีค่าเลย มีแต่จะเพิ่มกรรมภาพี่ชัดเจนกับตัวหนูเองก็คือในพุทธประวัติที่เอ่ยถึงวาระจิตสุดท้ายของพระเทวทัตที่ระลึกขอถวายคางเป็นพุทธบูชาการบูชานั้นมีอานิสงฆ์มากแก่นแห่งการสักการะที่ได้ประจักษ์กับตนเองจากการทบทวนนี้คือ"ใจ ที่เปี่ยมด้วยความเคารพบูชา เป็นเครื่องสักการะอันยิ่งใหญ่"
