ผมเริ่มซักเสื้อ...กางเกง...ถุงเท้า...รองเท้า..และอื่นๆ...ตอนเรียนประถมสาม

และยังดูแลให้น้องสาวคนที่ถัดมาของผมอีกด้วย...

ทุกวันนี้...ผมยังซักเสื้อ...กางเกง..รีดผ้า...เอง

และยังดูแลให้ลูกชาย “ทิมดาบ” ของผมอีกด้วย...

 

 

ตอนชั้นประถมสาม..อีกเช่นกัน...

ผมนึ่งข้าวเหนียว...หุงข้าวเจ้า...และทำอาหารง่ายๆ

เช่น ไข่เจียว...ต้มมาม่า...ข้าวผัดไข่

และที่ยากขึ้นมาหน่อยก็เป็นอาหารอีสาน..ที่มีกลิ่นอายปลาร้า...และข้าวคั่ว

เช่น ลาบ...น้ำตก...แกงหน่อไม้...

 

 

เที่ยงวันนี้...ผมห่อข้าวมาที่อนามัย...

ในตู้เย็นมีฟักทองที่คุณยายทิมดาบปลูกเอง...นำมาให้

ไปเก็บใบกระกรูด...ใบโหระพา...สวนเล็กๆ ข้างบ้าน

พริกแกงสำเร็จที่ซื้อมา...ทำเมนูนี้ดีกว่า

“แกงฟักทองใส่ไก่”

ขอ “นมโรงเรียน” จากทิมดาบ..หนึ่งกล่อง

แค่นี้ก็ได้เมนูมื้อเที่ยงของผมแล้ว...

 

 

เป็นเมนูที่แปลกประหลาดสักหน่อย...เพราะไม่เหมาะกับข้าวเหนียว

แต่หลังอนามัยมี “ต้นมะกอก” และ “มะขามอ่อน”

เริงร่ากับสายฝนโปรยปราย...น่าจะเข้ากันไม่น้อย

และเป็นเมนูที่มีผักประกอบ...และปลอดสารพิษ....

 

 

ต้องขอบคุณชีวิตที่ยากลำบากในวัยเด็ก...

แม่ต้องออกไปขายหมาก-ขายพลูตอนตีสี่

เตี่ยต้องออกตะเวนส่งรูปถ่ายตามหมู่บ้านและวัด

ทำให้ผม และพี่น้องต้องดูแลตนเอง

เมื่อย้อนเวลา...วัยเด็กต้องช่วยเหลือ และดูแลตนเองมาตลอด

แต่วันนี้...รู้สึกดีใจที่ตนเองทำอะไรได้หลายอย่าง

ถึงยุ่งยาก...เสียเวลาไปบ้าง

แต่ก็ได้ “เวลาแห่งความสุข”

และ “เวลาแห่งความหมาย”

ของงานเล็ก ๆ น้อย ๆ...