เมื่อวันอาทิตย์ที่ผ่านมา 26 สิงหาคม 2555 เป็นห้วงเวลาที่รู้สึกกับตนเองว่า
“ครูให้กำลังใจ”
การได้นั่งเย็บผ้า ไปเรื่อย ๆ ปรับตามแบบที่ครูชี้แนะ แล้วระหว่างนั้นก็ได้ฟังธรรมจากครูไปด้วย
พอหนูเผลอก็จะหันไปคุยกับครูด้วยใจที่ลิงโลดแบบราคะนำ
แล้วพอเห็นข้างในก็สงบลง
รู้สึกเบิกบาน หนูรับรู้ว่า
“ข้างในครูทำงานหนัก แต่ครูก็ไม่ละเลยที่จะสั่งสอนศิษย์ทั้งคู่แม้ต้องใช้แรงมาก”
นอนก็ไม่ได้นอน ลูกศิษย์แต่ละคนของครูก็งอแง
แต่โอกาสในการเรียนรู้ ครูคอยชี้เสมอ ๆ หลายครั้งศิษย์ก็โง่ที่จะคว้าไว้ไม่ค่อยเป็น
การได้นั่งเย็บผ้าครอบกระเป๋าถวายครู
รู้สึกประทับใจเหมือนตอนที่ต่อที่นั่งตรงกุฏิ
เป็นการทำงานแบบที่ หนูเองมองไม่เห็นเป้าหมาย
เป็นเพียงการทำตามคำสั่งครูไปก่อน
เป็นมือ เป็นไม้ เป็น แขนเป็นขา แล้วท่านเป็นปัญญา
ซึ่งผลงานของมาน่าประทับใจกับตนเองค่ะ
ก็ได้เรียนรู้ว่า
“ถ้าหนูไม่ดื้อ เชื่อฟังครูหนูก็จะได้เรียนรู้อะไรได้มากขึ้น งานก็เสร็จเร็วขึ้นไม่ชักช้าอย่างที่ผ่านมา”
28 สิงหาคม 2555
