คนอีสานนั้นอาหารการกินมักต้องมีเติมปลาร้าเสมอ  ส่วนไทยใหญ่ก็ต้องไม่ขาดถั่วเน่า   คนภาคกลางก็มักลงด้วยกะปิ  คนใต้อึกอักก็ขมิ้นไว้ก่อน    คนไทยลื้อมักมีน้ำผักเปรี้ยว  คนเหนือยังนึกไม่ออก...อาจเป็นมะเขือส้ม

 

 

วันนี้เขามีก๋วยเตี๋ยวหลากหลายรูปแบบมาก โดยเฉพาะก๋วยเตี๋ยวต้มยำ    ที่ผมว่า  มันน่าจะเป็นต้มยำจริงๆไปเลย  (ไม่ใช่เพี้ยนๆ แบบใส่ถั่วลิสงเพียบเช่นนี้)   กล่าวคือ มี ข่า ตะไคร้ ใบมะกรูด ผักชี ให้ครบเครื่องไปเลย 

 

 

 

ทำไมเราชาวอีสาน จะออกสูตร  “ก๋วยเตี๋ยวลาว”   ไม่ได้   โดยการเติมน้ำปลาร้านั่นเอง  เอาปูดองด้วยก็ได้ 

 

 

พวกชอบกินพิชซ่า  ผมถามมาหลายคนว่าเคยกินพิซซ่าหน้าปลาร้าไหม  ทุกคนตอบว่าไม่เคย  แต่มันดังมากในตปท. นะ ก็คือหน้า  anchovy นั่นเอง เพราะมันคือปลาร้าฝรั่งดีๆนี่เอง

 

 

ทางเหนือมี “ข้าวซอย”  ซึ่งผมว่าน่าเป็นอาหารไทยใหญ่เดิมนะ   (ลองค้นกันให้ดี ...คนไทยมักไม่ชอบค้น และหรือ คิด) 

 

ไทยใหญ่มีอาหารอีกอย่างคือ “ข้าวแรมฟืน” หากินได้ยากมาก   ที่ตลาดเช้าแม่ฮ่องสอนพอมี  อีกแห่งคือที่เชียงแสน   บัดนี้ใกล้สูญพันธุ์เต็มที  มันคือก๋วยเตี๋ยวดีๆนี่เอง แต่ใช้เส้นเป็นแป้งนุ่มทำจากถั่วเหลือง (เหมือนแป้งอะไรหนอของคนจีน...จำชื่อไม่ได้แล้ว....ที่ตักปาดมาใส่ถ้วยน้ำขิงและปาท่องโก๋)   มีการเติมผักกาดดองแบบข้าวซอยไม่มีผิด

 

 

ข้าวปุ้น (ขนมจีน) ก็เช่นกัน  ทำไมไม่มีคนเอามาทำเป็นก๋วยเตี๋ยวบ้าง โดยน้ำนั้นเป็นน้ำข้นๆ ใส่ใบย่านางและปลาแห้ง  (เช่นแกงเปรอะอ่อนๆ เพื่อซดน้ำได้ง่ายๆ)   

 

 

หรือ ขนมจีนผัดลาว   คือผัดใส่ผักหลากหลายแบบผัดไทย แล้วปรุงราดด้วยน้ำปลาร้า 

 

อาหารไทย ลาว เรา ยังทำได้อีกหลายร้อยชนิดใหม่ๆ   ที่แสนอร่อย และบำรุงสุขภาพ ราคาก็แสนถูก ไม่ต้องไปหากินอะไรแพงตามกระแสโลกาวิบัติ

 

 

...คนถางทาง (๒๘ สิงหาคม ๒๕๕๕)