ยังคงระลึกอยู่ถึงความงามที่ท่านอาจารย์ประมวล เพ็งจันทร์
กลับไปเยือนวิทยาลัยเก่า และหอพักเก่าของท่าน
ทำให้หนูปรากฏเป็นภาพที่ตนเอง ยืนอยู่กลางสนามแฮนบอลล์ ใต้ต้นจามจุรีที่หน้าห้องน้ำโรงเรียนเก่าสมัยประถม
เหมือนได้ยินเสียงเจื้อยแจ้วของนักเรียนไม่ขาดสาย ทั้ง ๆที่ก็ผ่านมาแล้วหลายปี
อาคารเรียนและสถานที่เปลี่ยนไปมากทีเดียว กับภาพจำที่ปรากฏขึ้นมากับตนเอง
ผนวกกับใบหน้าของอาจารย์ที่เคยสอน
ท่านอาจารย์ประมวลท่านคงระลึกแบบนี้ซินะ
แต่การกลับไปของท่าน
เหมือนดึงมโนภาพข้างในของหนูกับไปสู่สถาบันศึกษาสมัยเด็กแปลกจังเลยค่ะ
แต่ก็ปรากฏกับตนเอง ว่า
ความรู้สึกขอบพระคุณต่อผู้คนและสถานที่ในใจหนูแผ่วเบา
ไม่เพียงเท่านั้น ยังมีความหยิ่งผยอง แว๊บขึ้นมาให้เห็น บางชั่วขณะ
ชีวิตวัยประถมช่างเป็นอะไรที่สดใสมาก ๆ สำหรับหนู
วิ่งเล่น กระโดดยาง เริ่มเล่นกีฬาจริงจังก็ ป.3 เป็นหัวหน้าทีมตอน ป.5 มุ่งมั่นมากกับการเล่นวอลเลย์บอล วิ่งไปปลุกเพื่อนร่วมทีมรอบหมู่บ้านมาวิ่งตั้งแต่ตีสามตีสี่ อันเดอร์บอลหนังวันละ 1000 ครั้ง แบบไม่ตก สร้างความแข็งแกร่งให้ตนเอง และเพื่อนร่วมทีม ตอนนั้นใจเปี่ยมไปด้วยความทะยานอยาก หิวกระหายชัยชนะ
มานึกย้อนตอนนี้
บรึ๋ย จิตใจยังกับอสุรกาย ไม่มีความอ่อนโยนเลย
แต่ต้องยอมรับว่า การเล่นกีฬา หล่อหลอมให้รู้จักการเป็นผู้นำ และได้ฝึกความเข้มแข็ง
แต่มาวันนี้ชัยชนะแบบนั้น ไม่หิวกระหายอีกต่อไปแล้ว
มีเพียงความปรารถนาที่จะพ้นทุกข์ ที่ต้องเพียรกับตนเองต่อไป
