สองสามวันนี้ผมต้องแก้โปรแกรมหนึ่งที่ผมไม่ได้ชอบที่จะทำเลย แต่ก็ต้องทำเพื่อให้งานมันเสร็จๆ ไป

เมื่อกี้ในขณะที่กำลังนั่งพิมพ์อยู่นั้น ความเบื่อก็แล่นแปล๊บเข้ามาในใจ แล้วอีกความคิดก็สวนกลับมาว่า

"ดีแล้วที่มีงานทำ จะได้มีเงินกินข้าว คนอื่นต้องแบกต้องหามกว่าจะได้ข้าวกิน เรานั่งกดๆ จิ้มๆ ไ่ม่ต้องเจอผู้คนให้วุ่นวาย แล้วจะยังมาคิดเบื่ออีก ทำงานให้มีความสุขกับสิ่งที่ได้ทำจะดีกว่า"

ความคิดที่สวนไปมานั้นอยู่ในช่วงที่ผมกำลังทำงานนั้นเอง ไม่ได้หยุดงานให้ต้องคิดเลย

ที่จริงแล้วเหตุการณ์ที่พึ่งเกิดกับผมเช่นนี้ก็คงเกิดขึ้นกับคนทุกคนกันบ่อยๆ ไม่ใช่เหตุการณ์แปลกประหลาดอะไรใช่ไหมครับ

ถ้าเป็นเช่นนั้นก็แสดงว่าเราทุกคนปฎิบัติธรรมกันอยู่เสมอทีเดียว เพราะเรากำลังเอาหลายข้อของมรรคแปดมาใช้งาน

เรามี "สัมมาสติ" (สติดี) คอยสวนความเบื่อด้วย "สัมมาสังกัปปะ" (คิดในทางดี) เพราะเรามี "สัมมาทิฎฐิ" (ปัญญาที่จะเห็นด้านดี) ด้วย "สัมมาสังกัปปะ" (ถ้อยคำที่ดี) ใน "สัมมาอาชีวะ" (งานที่ดี) ที่เราทำ ให้เกิด "สัมมาวายามะ" (ความพยายามที่ดี) ที่จะทำงานนั้นด้วย "สัมมากัมมันตะ" (กายที่ดี) และ "สัมมาสมาธิ" (จิตที่ดี) ตั้งมั่นอยู่ในงาน

เราทำทั้งหมดนี้ภายในเวลาน้อยกว่าเสี้ยววินาที

ถ้ามองในมุมนี้ การปฎิบัติธรรมนั้นเป็น "ธรรมดา" และเป็น "ธรรมชาติ" ไม่ได้แบ่งแยกและแตกต่างจากกิจกรรมปกติในชีวิตประจำวันของเราเลยครับ