งามพิสุทธ์ดุจหทัยใสสอาด

ธรรมชาติชื่นเย็นเช่นนี้หนอ

หยาดน้ำพชรพร่างพราวขาวละออ

โอ้ขาวหนอ ขาวหนอภาวนา มาปรับใจ

ล่วงเวลาผ่านไปใจจึงหยุด

ดวงธรรมผุดผ่องแผ้วแก้วขาวใส

เก็บนิมิตทรงจำ จำเริญใจ

ขอบคุณในธรรมมาลีที่พิมล

แม้นสายลมโชยต้องผองเพชรแก้ว

ต้องล่วงแล้วไม่เที่ยงเพียงหยาดฝน

เกิดเรียนรู้ เหตุการณ์ผ่านกมล

เกิดดับจนเห็นชัดอนัตตา

  ตันติราพันธ์ ผู้ประพันธ์