บันทึกที่ 109

วันที่  9  สิงหาคม  2555  ผมได้นำคุณแม่ของผมที่มีอายุ 88  ปี  เข้ารับ        การรักษาที่โรงพยาบาลสมเด็จพระยุพราชเลิงนกทา  ทางโรงพยาบาลเลิงนกทาได้ส่งคุณแม่ไปต่อที่โรงพยาบาลยโสธรโดยรถของโรงพยาบาล ระยะทาง  70  กิโลเมตรที่มีผมนั่งอยู่ข้างๆแม่  พอถึงโรงพยาบาลคุณแม่ได้รับการดูแลจาจากพยาบาลและนายแพทย์อย่างดี  คุณแม่ได้พักรักษาตัวที่โรงพยาบาล  มีเพียงผมคนเดียวที่คอยดูแลแม่  วันที่ศุกร์ที่  10  สิงหาคม  2555  ผมต้องลาโรงเรียนเพื่อดูแลแม่  ยอมรับว่าเป็นครั้งแรกที่ได้อุ้มแม่ขึ้นเตียงคนไข้  สวมผ้าถุง  สวมเสื้อผ้า พาแม่เข้าห้องน้ำ ป้อนข้าวคุณแม่ ในวันที่  10  สิงหาคม  2555  คุณแม่ได้รับ การอนุญาตให้กลับบ้าน  ตอนเรียนมัธยมศึกษาตอนปลายผมเคยใฝ่ฝัน ที่จะเป็นคุณหมอแต่ดวงชะตาก็ลิขิตให้มาเป็นครู  9-10  สิงหาคม  2555  ผมได้สังเกตการปฏิบัติงานของพยาบาลและคุณหมอ  ต้องขอชื่นชมในความเสียสละเพื่อการช่วยเหลือคนไข้อย่างจริงจัง  ผมมีลูกศิษย์ที่เป็นดอกเตอร์หลายคน  หลายอาชีพจบทางแพทย์ศาสตร์  ศึกษาศาสตร์ฯลฯส่วนผมคงจบแค่ปริญญาโทเพราะต้องเสียสละให้ลูกๆได้ศึกษาให้มากที่สุด วันนี้เป็นวันที่  12  สิงหาคม  2555  เป็น วันแม่แห่งชาติ  ผมและครอบครัวได้ไปทำบุญที่วัดป่าจันทวนาราม   ที่วัดมีการจัดพิธีวันแม่เพื่อถวายแด่องค์สมเด็จพระราชินีนารถด้วย เดือนสิงหาคม  เป็นเดือนที่สำคัญของผม  เพราะเป็นเดือนที่ผมเกิดและเป็นเดือนที่เป็นวันแม่ด้วย