แม่ครับ

ผมรู้สึกดีอย่างบอกไม่ถูก

ในทุกครั้งที่ต้องเขียนถึงแม่

แม้ผมจะรู้ว่าแม่จะไม่ได้เข้ามาอ่านบันทึกที่ผมเขียนก็ตาม

เพราะแม่ไม่เคยเล่น G2K หรือแม้แต่เน็ตใดใด

หรือแม้จะอ่านที่ผมเขียนไม่ออกก็ตาม

แต่ผมก็ยังอยากเขียนถึงแม่อยู่ดี

เพราะแม่เป็นทุกอย่างสำหรับผม

แม่ปฏิบัติผมตั้งแต่เด็กอย่างไร

ปัจจุบันแม่ก็ยังคงทำเช่นนั้นอยู่เสมอ

แม่ห่วงใยผมอย่างไร

ปัจจุบันแม่ก็ยังห่วงใยผมอยู่เสมอ

แม่ไม่เคยหยุดพักเลย

แม้ลูกๆ จะขอร้องหลายหนก็ตาม

แต่แม่ก็ยังทำงานของแม่

ปลูกผัก ปลูกข้าว ทำงานบ้าน ทำกับข้าว หุงหาอาหาร

นี่มันคืองานของแม่

ที่ไม่ได้ทำเพื่อแม่เอง

แต่ทำเพื่อลูก เพื่อหลาน

แล้วอย่างนี้ผมจะไม่สุขใจอย่างไรที่ผมนึกถึงแม่และเขียนถึงแม่

ผมดีใจที่แต่เล็กจนโต

แม่ไม่เคยดุด่าว่าผมเลยสักครั้ง

และแม่เองก็ไม่เคยโกรธให้ผมเห็น

แม่มีแต่อดทน อดกลั้น และวางนิ่งเฉย

แม่ทำได้อย่างไร

แม่แบ่งปันเกื้อกูลกับทุกคน

ให้คนอื่นก่อนเสมอ

อีกมากมายที่แม่ทำให้ผมเห็น

นี่แหละคือแบบอย่างที่แม่ให้ผมมาโดยไม่ได้สอน

แต่ที่แม่ทำนั้นมันเป็นมากกว่าคำสอน

ขอบคุณที่ได้เกิดมาเป็นลูกแม่

ขอบคุณที่แม่ยังอยู่กับผมตลอดมา

และแม่ก็จะอยู่กับผมตลอดไปเช่นกัน

ผมรักแม่ครับ