ผมเข้าใจคำว่าการจัดการความรู้และเรื่องเล่าเร้าพลัง

โกทูโนว์..เถียงนาน้อยและหนังสือเด็ก

      ผมรู้จักโกทูโนว์ จากท่านอาจารย์ภาทิพ ท่านเป็นครูสอนดีและเป็นวิทยากรระดับชาติด้านภาษาไทย ท่านสอนอยู่ที่จ.สุราษฎร์ธานี ผมเจอท่านเมื่อคราวอบรมวิจัยที่กรุงเทพ ฟังท่านบรรยายแล้วเข้าใจดี ท่านแนะนำให้ศึกษาเพิ่มเติมได้ในเวบไซต์ ขณะเดียวกันท่านก็สร้างพื้นที่แห่งแรงบันดาลใจให้ผมเข้าใจคำว่าแลกเปลี่ยนเรียนรู้..การจัดการความรู้..และเรื่องเล่าเร้าพลัง..โดยสมัครสมาชิกโกทูโนว์ให้ผม..แนะนำวิธีสร้างบล็อค ซึ่งเป็นครั้งแรกที่ได้ยินคำนี้..เป็นครั้งแรกที่เข้ามาในชุมชนขนาดใหญ่ที่เต็มไปด้วยนักคิด นักเขียน และนักอ่านผู้ทรงพลัง..ท่านอาจารย์ภาทิพ จึงเป็นบุคคลแรกเช่นเดียวกันที่ผมจะจดจำบุญคุณทางวิชาการของท่านตลอดไป

       ต่อมาได้รู้จักคุณครูผู้มากด้วยความสามารถและทุ่มเทให้กับงานสอน นั่นก็คือ"พี่อิงจันทร์"ในโกทูโนว์แห่งนี้ พี่อิงได้ให้ความรู้และความกระจ่างในหลายเรื่อง ปรับทุกข์ผูกมิตรและเยี่ยมเยือนกันอยู่หลายครั้ง และที่ลืมไม่ลง ประทับใจมาจนทุกวันนี้ เพราะพี่อิงช่วยผมเปิดประตูสู่เว็บไซต์โรงเรียนบ้านหนองผือที่ผมทำงานอยู่  พี่อิงแนะนำผมจนสามารถก้าวเดินต่อได้จนถึงทุกวันนี้

       และโกทูโนว์นี่แหละ ที่ช่วยให้ผมกลับมาขยันอ่าน ขยันเขียนมากขึ้น เพื่อเก็บร่องรอย หลักฐานแห่งความทรงจำอันดีงาม ทั้งของตนเอง ครอบครัว เพื่อนครูและองค์กร รู้สึกได้ถึงความคิดรวบยอดที่เกิดจากการทำงานที่เป็นระบบและจัดระเบียบความคิดได้เรียบร้อยขึ้น สุขใจและอิ่มเอมใจทุกครั้งเมื่อคิดถึงโกทูโนว์ ตลอดจนมีบุคคลสำคัญในใจมากมายให้ติดตามความเคลื่อนไหวของเขาและเธอ อาทิ อาจารย์สันติสุข อาจารย์โสภณ ท่าน ศน.ลำดวน ท่านอาจารย์ขจิต ท่านดร.สมศรี และคุณปริม ฯลฯ

       ประสบการณ์จากงานเขียนแลกเปลี่ยนเรียนรู้ ส่งผลดีต่อเด็กและโรงเรียนอย่างคาดไม่ถึง เมื่อไม่นานมานี้ ผมบอกเล่าเรื่องราวเกี่ยวกับกิจกรรมส่งเสริมการอ่านในรูปแบบของโรงเรียนขนาดเล็ก ที่ทำมาอย่างต่อเนื่องหลายปีและได้ผลดีตามลำดับ ข้อจำกัดอยู่ที่จำนวนหนังสือเด็กที่ดีมีคุณค่าและเหมาะสมนั้น มีไม่เพียงพอ โชคดีที่คุณพรรณชมพู วิสิฐธนวรรษ(น้องฝ้าย) ซึ่งกำลังศึกษาอยู่ที่สหรัฐอเมริกา ร่วมกับกลุ่มเพื่อนที่ทำงานพัฒนาการศึกษาของเด็กไทย ได้อ่านบทความของผม แล้วส่งหนังสือมาที่โรงเรียนมากมาย ล้วนเป็นหนังสือเด็กที่ได้รับรางวัล หนังสือบันเทิงคดี และสารานุกรมก็มี

        ผมตอบขอบคุณ และบอกเธอว่า ผมได้นำหนังสือไว้ที่มุมหนังสือทุกห้องและใส่กระเช้าให้เด็กอ่านตอนเช้าก่อนเข้าห้องเรียน พอดีกำลังมุ่งเน้นให้เด็กเขียนหนังสือเรียนเล่มเล็กเชิงวรรณกรรม ซึ่งเกิดจากเด็กได้อ่านบ่อยๆ เห็นภาพสวยๆจากหนังสือ เร่งเร้าให้เด็กเกิดแรงบันดาลใจอยากคิดอยากเขียน ทำให้ใจบันดาลแรงเป็นหนังสือทำมือเล่มเล็กๆที่เกิดจากจินตนาการของเด็กล้วนๆ ผมเลยบอกน้องฝ้ายไปว่า โรงเรียนยังขาดศาลา หรือเถียงนาน้อย สำหรับมีไว้ให้นักเรียนเขียนเรื่องราวดีๆ ในที่ที่มีอากาศบริสุทธิ์ ท่ามกลางสระน้ำ แปลงผักและแปลงนาของโรงเรียน

       ตอนนี้น้องฝ้ายกับกลุ่มเพื่อนผู้ใจดี ส่งเงินมาให้โรงเรียนดำเนินการทำเถียงนาน้อยเป็นที่เรียบร้อยแล้ว ในแต่ละวันที่เด็กมาโรงเรียน เขาจะมีความสุขมากกับการอ่านหนังสือและ เขียนวรรณกรรมของเขา ณ เถียงนาแห่งนี้ ที่คลุกเคล้าด้วยบรรยากาศของเกษตรอินทรีย์ ผูกโยงเป็นเรื่องราวตามอัตลักษณ์ของแต่ละคน ที่ครูเข้าใจได้ในความแตกต่างกันของนักเรียน

      แต่ที่ไม่แตกต่างกัน เป็นเรื่องเดียวกันได้อย่างไม่น่าเชื่อก็คือ โกทูโนว์..เถียงนาน้อย และหนังสือเด็ก ของผมนี่เอง ที่มาอย่างถูกที่ถูกเวลา ขอบคุณโกทูโนว์ ขอบคุณท่านผู้อ่านและขอบคุณน้องฝ้ายอีกครั้ง