หลายสัปดาห์ก่อน กลับไปบ้าน..ตั้งใจค้นหาเอกสารสำคัญ
ก็พบกล่องพลาสติก ภายในบรรจุสิ่งที่ "เคย" เป็นของรักของหวง
แต่แล้วชีวิตที่เติบโต ทำให้มีเรื่องสำคัญกว่ามากขึ้นเรื่อยๆ
จนมันซ่อนตัวอย่างสงบเสงี่ยม ภายใต้กองเอกสารและหนังสือที่บดบังมันจนมิด
...
ข้าพเจ้าหยิบสมุดสะสมแสตมป์เล่มหนึ่ง
หน้าแรก เป็นแสตมป์ชุดแรกของประเทศไทย พศ.2426 "ชุดโสฬส"
หวนให้คิดถึงที่มา..
เปล่าดอก ไม่ใช่มรดกตกทอดจากเจ้าคุณปู่
แต่เป็นผลของการเก็บเงินค่าขนม + ทำงานรับจ้างพิมพ์คอมให้พ่อ แม่
ราคาตอนนั้น (ประมาณปี 2536) คือ 1800 บาท
การได้ครอบครองชุดนี้ถือ เป็นความภาคภูมิใจสุดๆ
ฝันไกลว่าอีกหน่อยต้องเป็นสมบัติล้ำค่า
.
.
พลิกไป อัศจรรย์ใจว่า
ครั้งหนึ่งเราช่างมีเวลา
พยายามเลียนแบบการสะสมแบบมืออาชีพ
คือต้องมี เมาท์ตัดสำเร็จ, ฮินท์ และแผ่นสำหรับจัดเรียงตามแคตตาล็อกที่เรียกว่า "scott page"
.
แต่อุปกรณ์ที่ว่ามานั้น แพงจับไม่ติด
จึงตัดเมาท์ใสที่ขายแผ่นละ 6 บาทให้พอดีกับดวงแสตมป์
ฮินท์ ก็ใช้แถบกาวสองหน้าแทน
ส่วน scott page ก็พิมพ์ชื่อชุดและรายละเอียดเอาเอง
มาตอนนี้ เมาท์เริ่มไม่ใส, แถบกาวเริ่มเสื่อมหลุด, กระดาษเริ่มเหลือง
อนิจจัง..
.
แสตมป์ใช้ทั่วไป พระบรมฉายาลักษณ์ ชุดที่ 7 ในรัชกาล 9
ข้าพเจ้าโตและผูกพันมากับแสตมป์ชุดนี้
รายละเอียดในการพิมพ์ต่างโรงพิมพ์ ก็ยังอุตสาห์แยกเอาไว้
ปัจจุบันนี้ แสตมป์ใช้ทั่วไป เป็นชุดที่ 10 แล้ว
ออกเมื่อไหร่ มีกี่ดวงก็ไม่รู้ อนิจจัง..
.
อีกเล่ม เป็นสมุดเล่มแรกที่เริ่มเก็บจริงๆ
เป็นแสตมป์ต่างประเทศ สัพเพเหระ
ส่วนหนึ่ง มาจากแลกแสตมป์ทั้งต่อตัวและทางจดหมาย "มิตรรักนักสะสม"
ส่วนหนึ่ง ซิสเตอร์ มาแมร์ โรงเรียนสมัยประถม นำมาจำหน่ายดวงละบาท
สมุดเล่มนี้ คุณย่าที่เสียไปแล้วซื้อให้
ใหม่ๆ หน้าปกสวยสะดุดตา ภายในขาวสะอาดสดใส
ตอนนี้ หน้าปกหมองงคล้ำลง
กระดาษแก้วจับทีแทบจะหลุดติดมือ
อนิจจัง..
###
หากถามข้าพเจ้าว่า คุณค่าของสิ่งสะสมนี้อยู่ที่ไหน..
ปรากฎว่าไม่ใช่มูลค่า อย่างชุดแรกสำรวจราคาล่าสุด 2,500 บาท
( 20 ปีผ่านไป มูลค่าเพิ่ม 700 บาท ขณะที่ก๋วยเตี๋ยวแพงขึ้น 3 เท่า)
การสะสมแสตมป์การเป็นเรื่องสุดเชย สำหรับเด็กรุ่นอีเมล์และสติ๊กเกอร์ช้าง
ความสุขตื่นเต้นจากการได้ถือครอง ก็เลือนหายไปนานแล้ว
จากความรู้สึกเป็น "สมบัติ" ตอนนี้ชักเริ่มรู้สึกเป็น "สัมภาระ"
.
สิ่งที่เป็นคุณค่าจริงๆ นั้นไม่ใช่สิ่งของ
อาจเป็น..
ทักษะการพิมพ์สัมผัส จากการตั้งหน้าตั้งตาพิมพ์งานเก็บตังค์ซื้อแสตมป์
กับความทรงจำแสนสุข
ตอนที่ชีวิตยังมีเวลา และ จินตนาการ..
แวะมาชื่นชมความทรงจำของคุณหมอค่ะ เคยสะสมแสตมป์เหมือนกันแต่ตอนนี้ไม่รู้ไปอยู่ไหนหมดแล้ว คิดว่าตอนนี้จะสะสมอะไรดี แล้วอีกยี่สิบปีให้หลังหากมาเจอจะได้รู้สึกดีเหมือนคุณหมอค่ะ :)
ฝันดีค่ะ
ขอบคุณค่ะหมอ ป. สำหรับบันทึกนี้ทำให้ชลัญนึกถึงของสะสมที่ชลัญสะสมคล้ายๆของหมอ ป.คือ การ์ดเติมเงินโทรศัพท์มือถือ ที่ออกมารุ่นแรก ๆ จะมีเป็นชุดเลยสวยๆทั้งนั้น กำลังนึกว่าตอนนี้เก็บไว้ที่ไหนน้า
...สิ่งที่เป็นคุณค่าจริงๆ นั้นไม่ใช่สิ่งของ อาจเป็น.. ทักษะการพิมพ์สัมผัส จากการตั้งหน้าตั้งตาพิมพ์งานเก็บตังค์ซื้อแสตมป์ กับบทเรียน การความทรงจำแสนสุข ตอนที่ชีวิตยังมีเวลา และ จินตนาการ
Yes, it is the phantom side of having things -- it is having experiences ;-) Most things we keep are "icons" (reminders). Most experiences we remember are "id" (ego). ;-) ;-)
ดีจังครับที่ท่านเก็บของที่มีค่าเอาไว้....จัดทำรูปเล่มใหม่ดีใหมครับ....
...เคยสะสมได้อัลบั้มหนึ่งเหมือนกันครับคุณหมอ พอจากบ้านมา พี่สาวเก็บหนังสือเก่าขาย สุดแสนเสียดาย หนังสือเล่มโปรดหลายเล่มถูกชั่งกิโลไปด้วย
ดูแล้วคิดถึงแสตมป์เก่าของตัวเองบ้าง ผมเคยมีแสตมป์เก่าคล้ายๆกันหลายดวง เสียดายพอไปเป็นนร.ทหาร ไม่ได้กลับบ้านเลยถูกมือดีนำไปหมดเลย เมื่อปีนั้นราคาคงจะยังไม่แพงนัก..แต่เสียดายความเก่ามากกว่า จากนั้นหันมาสะสมพระโดยมิได้ตั้งใจ เพราะเวลาไปราชการสนามที่สามจังหวัดภาคใต้ เวลาผู้ใหญ่มาเยี่ยมท่านมักจะแจกพระ เคยได้รับพระราชทานเหรียญจากมือสมเด็จย่าฯ และพระหลวงปู่แหวนจากพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวฯด้วยน๊ะ ตอนนี้ท่านไม่ได้คุ้มครองทหารแก่อย่างผมแล้ว จึงนิมนต์ทุกองค์ไปไว้บนหิ้ง ทั้งที่ยังอยู่ในสายร่มเป็นพวงใหญ่ หลายองค์มีค่าทางใจมากกว่าราคาค่างวด เพราะเคยประทะกับผกค.แถวบ้านนบพิตำ นครศรีฯ สามารถรอดมาได้ทั้งที่เพื่อนหลายคนเสียชีวิต ไม่ทราบแน่ชัดว่าองค์ไหนช่วยชีวิตไว้เพราะมีหลายองค์ในสร้อยสายร่ม ตั้งใจจะยกให้ลูกชายต่อ..น่าเสียดายเด็กรุ่นใหม่ไม่ค่อยสนใจด้านนี้กันเลย..เจริญพร..
มันเป็นสิ่งที่มีค่าและมีคุณค่ามากมายเลยนะคะ
เคยสะสมเอาไว้เช่นกันสมัยวัยเด็กจนถึงวัยรุ่นแล้วเก็บเอาไว้ตลอด
จนตกทอดมาสู่ลูก.....ความทรงจำที่แสนดีค่ะ
ของผมก็อยู่ที่บ้าน ... เหมือนกันครับ คุณหมอบางเวลา
หยุดสะสมตั้งแต่ย้ายมาอยู่เชียงใหม่ อ่ะ อ่ะ เป็นสิบปีเลย
พยายามจะกลับมาสะสมต่ออีกครั้ง ก็ .. ทิ้งไว้ซะนานเกิน ;)...
:-)
สิ่งที่เป็นคุณค่าจริงๆ นั้นไม่ใช่สิ่งของ อาจเป็น.. ทักษะการพิมพ์สัมผัส จากการตั้งหน้าตั้งตาพิมพ์งานเก็บตังค์ซื้อแสตมป์ กับความทรงจำแสนสุข
ตอนที่ชีวิตยังมีเวลา และ จินตนาการ..
...เหล่านี้คือความงดงามที่สะท้อนจากคุณหมอสู่ใจผู้อ่านสัมผัสค่ะ ขอบคุณค่ะ...
ลึกซึ้ง..ผ่านวันเวลา...และจินตนาการ...จังครับ
มาเชียร์คุณปริม
สะสมเรื่องราวบันทึกใน gotoknow ค่ะ
มีคุณค่า ทั้งในปัจจุบันและอนาคต
เป็นงานอดิเรกที่เคยทำค่ะ.. ตอนนี้ไม่ได้ทำซะแล้ว
พี่โจ้มีมุมน่ารัก ไม่ซ้ำใคร (นักประหลาดผู้น่ารัก อิๆ)
เข้าไปชื่นชมแล้วค่ะ..
เห็นพี่โจ้บอกไม่ชอบเขียนจดหมาย
ทำให้นึกถึง มิตรรักนักสะสม ที่เขียนจดหมายโต้ตอบกันจนเลิกสะสมไปข้างหนึ่ง
เดี๋ยวไปค้นกรุก่อน :)
วันนี้ ก็ยังมี เวลา จินตนาการ...แสนสุข และกับผองเพื่อน นะคะ
สิ่งที่แฝงเป็นเงาในสิ่งของ คือ "ประสบการณ์" คือ "ตัวตน"
..
ความเห็นของคุณ Sr ทำให้นึกถึง บรรดาของที่ระลึกที่ขายตามสถานที่ท่องเที่ยว
ชายหาดมีชื่อแห่งหนึ่ง เอา กิ่งไม้ที่มาเกยตื้น ทำ mobile ขายราคาหลักร้อย..
ตอนนี้ เลิกซื้อประดาของที่ระลึกแล้วค่ะ
เก็บหิน มาก็มีประสบการณ์ดีๆ แฝงอยู่ในนั้นได้เหมือนกัน :)
ขอบคุณค่ะ ตอนนี้กำลังคิดไม่ตกว่าจะเก็บต่อไป หรือจะบริจาคเป็นประโยชน์ต่อสาธารณะดีค่ะ