ฟ้าเช้านี้ดูแปลกซีกตะวันตกเมฆทะมึนครึ้มตั้งเค้ามา ซีกตะวันออกดวงอาทิตย์สาดแสงกระจ่างจ้าจนผิวกายร้อนระยิบ ผมเดินแทรกแข่งนักเรียนหลายกลุ่ม ซึ่งต่างมุ่งหน้าไปเข้าแถวที่บริเวณหน้าเสาธง ทุกเช้าก่อนสองโมงทุกคนมีนัดที่นี่ กิจกรรมแรกของวันดั่งระฆังสัญญาณการเรียนรู้ที่จะเกิดขึ้นอีกคำรบหนึ่ง

หลังร้องเพลงชาติและสวดมนต์ไหว้พระ เราร้องเพลงมาร์ชโรงเรียนร่วมกัน จากนั้นครูประจำชั้นจะไปยืนหน้าแถวนักเรียนในที่ปรึกษาของตนเอง เพื่อให้บรรดาลูกศิษย์ไหว้ทักทาย แล้วก็ต่อด้วยการไหว้ทักทายระหว่างพี่ๆน้องๆ ม.1 ไหว้ ม.2 , ม.2 ไหว้ ม.3 ไล่ไปอย่างนี้จนถึง ม.6 พี่ใหญ่สุด เคยสังเกตและเย้าแหย่เด็กๆบางคน “ทักทายกันต้องสบตากัน ไหว้ต้องไหว้ด้วยใจ”

ต่อด้วยการอ่านข่าวความรู้ของตัวแทนนักเรียน ซึ่งวันนี้ให้ข้อมูลเกี่ยวกับดอยอินทนนท์ สถานที่ท่องเที่ยวอันเลื่องชื่อของบ้านเรา ผมซึ่งอยู่ในแถวร่วมกับนักเรียน ทดสอบลูกศิษย์บางคนที่ดูไม่ค่อยสนใจฟัง “น้องเขาอ่านความรู้อะไร” แกรู้และตอบได้แค่ “ดอยอินทนนท์ก็แล้วกันครับครู”(ฮา)

จากนั้นเป็นข่าวประกาศหรือข้อชี้แนะจากคุณครู หัวหน้ากลุ่มสาระวิทยาศาสตร์แจ้งผลแข่งขันกิจกรรมสัปดาห์วันวิทยาศาสตร์ ซึ่งได้ดำเนินการมาล่วงหน้า มีทั้งตอบปัญหา พูด วาดภาพ และยังอยู่ระหว่างแข่งก็มีป้ายนิเทศ จรวดขวดน้ำ เครื่องบินกระดาษ เสร็จแล้วครูเวรจึงขึ้นมาพูดคุยเป็นลำดับท้ายสุด เรื่องที่เน้นคือ วันนี้ครูเราหลายท่านไปราชการ บางท่านไปไม่ไกลจะกลับมาสอนตามปกติ สำหรับห้องที่คุณครูไม่มาต้องใช้เวลาว่างให้เกิดประโยชน์ กิจกรรมที่ทำควรเป็นกิจกรรมที่เกี่ยวกับการเรียนการสอน

ช่วงนั้นผมแยกตัวเองมานั่งเล่นในซุ้มศาลาที่พักหน้าสวนหย่อม ซึ่งมีระยะห่างจากบริเวณเด็กๆเข้าแถวมากพอที่จะไม่สามารถเห็นสีหน้าแววตาพวกแกได้ ว่าห้วงยามนี้รู้สึกอย่างไรที่ครูไปราชการหรือไม่อยู่หลายคน รวมถึงต้องทำกิจกรรมต่างๆเอง เพราะเคยตั้งข้อสังเกตแบบสนุกๆว่า ถ้านักเรียนมีความสุขกับการเรียนจริง ครูไม่มาหรือไม่สามารถเข้าสอนเมื่อใด นักเรียนต้องเสียดายหรือเศร้าใจ(ฮา)

ชั่วประเดี๋ยวเดียว กิจกรรมหน้าเสาธงก็สิ้นสุด นักเรียนแยกเข้าห้องเรียน ทุกคนเดินเป็นแถวอย่างพร้อมเพรียง สำหรับวันนี้สองคาบติดต่อหรือช่วงเก้าโมงครึ่งถึงสิบเอ็ดโมงครึ่งผมสอน ม.6/1 ซึ่งนัดหมายไว้ตั้งแต่ชั่วโมงที่แล้ว ว่าจะทดสอบย่อยทุกคนด้วยการให้เขียนอธิบายคำตอบเรื่องการสังเคราะห์โปรตีน

ขณะชื่นชมความเป็นระเบียบในการเดินแถวของนักเรียนในซุ้มศาลาที่พักอยู่นั้น เสียงนักเรียนหญิงในแถว ม.6/1 ซึ่งเดินผ่านลอยข้ามถนนมาชัดถ้อยชัดคำด้วยหน้าเปื้อนรอยยิ้ม

“อาจารย์ไม่ไปราชการกับเขาบ้างเหรอ” พูดยังไม่ทันจบ เสียงหัวเราะของกลุ่มเพื่อน รวมทั้งตัวครูเอง ก็ดังขึ้นพร้อมๆกัน(ฮา)

สงสัยอยู่เมื่อครู่ คำตอบมาเร็วจริงๆ (ฮา)