ไม่มีมุมร่มเย็นใดเป็นเพื่อน มีเพียงเรือนเปล่าว่างอยู่กลางบ้าน แต่ละใจซมเศร้าทนร้าวราน ไม่มีคนสร้างสานสายสัมพันธ์

 

 

 

 

 

 

ไม่มีแม้ กำลังใจ จะไปต่อ

มีแต่ความ ทุกข์ท้อ เกินก่อกู้

หยาดน้ำตา ล้นหลั่ง ลงพรั่งพรู

ไม่หวังอยู่ ยิ้มรับ กับสิ่งใด

 

 

ไม่เห็นความ ห่วงหา อาวรณ์ถาม

มีแต่ความ แตกร้าว เป็นข่าวใหญ่

อยู่กันอย่าง หมางเมิน เดินหนีไป

ไม่หลงเหลือ เยื่อใย ในใจเลย

 

 

ไม่ฟังคำ ทักถาม ขอความเห็น

มีแต่ความ ชาเย็น อยู่เงียบเฉย

ทุกสิ่งอย่าง เปลี่ยนไป ไม่เหมือนเคย

ไม่เอื้อนเอ่ย จะพลิกฟื้น ความชื่นบาน

 

 

ไม่มีมุม ร่มเย็น ใดเป็นเพื่อน

มีแต่เรือน เปล่าว่าง อยู่กลางบ้าน

แต่ละใจ ซมเศร้า ทนร้าวราน

ไม่มีคน สร้างสาน สายสัมพันธ์

 

 

ไม่มีรัก ถักทอ ก่อเป็นรั้ว

มีแต่เงา มืดมัว น่าหวาดหวั่น

คอยแต่คิด จะทำร้าย ทำลายกัน

ไม่มีใคร แบ่งปัน ใจคุ้มครอง

 

 

ไม่หลงเหลือ คุณค่า คำว่าบ้าน

มีเพียงแค่ ลูกหลาน นั่งหม่นหมอง

หันไปพึ่ง เหล้ายา มาลิ้มลอง

ภูมิคุ้มกัน บกพร่อง จึงต้องพัง

 

 

 

 

 

 

 
 
 
 
สันติสุข  สันติศาสนสุข  ♣♣
๒๑  กรกฎาคม  ๒๕๕๕ / ขอบคุณภาพประกอบจากอินเตอร์เน็ต