ภาพชุดนี้แสดงให้เห็นถึง "ความเคลื่อนไหว" หรือ "Moment"
ที่ค่อย ๆ ขยับเขยื้อนในช่วงชีวิตของคน ๆ หนึ่ง
ผ่านสายตาจากมือถือเก่า ๆ เครื่่องหนึ่ง
ที่ได้บันทึกเป็นความทรงจำไว้ในระยะหนึ่ง

ภาพ "ความเคลื่อนไหว" จะเกิดขึ้น เมื่อผมมองเห็นสิ่งที่ผ่านสายตา
ผมยกมือถือเก่า ๆ ขึ้น กดโหมดถ่ายภาพ แล้วกดชัตเตอร์สักครั้ง
บันทึกเก็บเอาไว้ในเมมเมอรีเล็ก ๆ ภายในกล้องเก่า ๆ

ผมรู้ดีว่า ภาพที่บันทึกอาจจะสู้กล้องจากมือถือราคาแพง ๆ ไม่ได้เลย
แต่ภาพความทรงจำที่เคยเคลื่อนไหวนั้น
ไม่เคยไร้คุณค่าไปจากใจของเราเลยแม้แต่น้อย

มันเป็น Moment ของชีวิตไงครับ ;)...

 

 

ภาพที่ ๑ ... สอนหนังสืออยู่ดี ๆ ก็ต้อง "เคลื่อนไหว" ตัวเองมาเป็นอาจารย์ประจำหอพักอีกหน้าที่หนึ่ง ซะอย่างนั้น หอพักชั่วคราวท่ามกลางป่าเขาดงดอย ปุยเมฆ ตั้งอยู่บนม่อนดอย หรือ ดอยเตี้ย ๆ

 

 

 

 

ภาพที่ ๒ ... ปุยเมฆเป็นลอน ลอยผ่านทุกวัน ฤดูฝนและลมแรงช่วยให้เมฆ "เคลื่อนไหว" ตัวเองเป็นรูปร่าง ๆ ต่าง ๆ ให้เราได้เห็นและจินตนาการ ซึ่งเป็นจินตนาการที่ไม่สิ้นสุด

 

 

 

 

ภาพที่ ๓ ... การเดินลงดอยไปเรียนหนังสือในตัวเมืองเชียงใหม่ "เคลื่อนไหว" ทุกวันพฤหัสบดี ผมเชื่อว่า นี่คือ "การเคลื่อนไหว" เพื่อการเรียนรู้ของเด็ก ๆ ถึงลำบากเพียงใด หากหัวใจยังคงมั่น สำเร็จย่อมเดินทางมาถึงได้ไม่ยาก

 

 

 

 

 

ภาพที่ ๔ - ๕ ... เมื่อแสงแรกของวัน "เคลื่อนไหว" ส่องกระทบเมฆ เราจะเห็นต้นไม้ที่รอบอาคารที่พักเป็น "เงา-ดำ" โลกยังคงเคลื่อนไหวไม่เคยหยุดนิ่ง รวมทั้งอายุขัยของมนุษย์อย่างเราด้วย

 

 

 

 

ภาพที่ ๖ ... "ไอ้หมาจิ้ม" แมวกวนโอ๊ยประจำบ้าน กำลังพยายาม "เคลื่อนไหว" เดินผ่านตู้ไปรษณีย์ไม้เก่า ๆ โทรม ๆ ที่แม่บอกว่า กำลังเปลี่ยนมัน สิ่งมีชีวิตก็มีความเคลื่อนไหว ตู้ไปรษณีย์ไม่มีชีวิตก็อาจจะเคลื่อนไหวได้เช่นกัน

 

 

 

 

ภาพที่ ๗ ... แสงแรกวิ่งแทรกถนนออกสู่ถนนเส้นใหญ่อีกเส้น หยุดบันทึกภาพ "เมฆ" ประหลาดหน้าหมู่บ้าน เมฆยังคง "เคลื่อนไหว" ตลอดเวลาและตลอดกาล

 

 

 

 

ภาพที่ ๘ ... รถติดที่สี่แยกข่วงสิงห์เมื่อใด ผมเป็นต้องเห็นภาพ "สายเมฆ" อย่างที่เห็นเสมอ แสงแรง วูบวาบ และ เคลื่อนไหว

 

 

 

 

ภาพที่ ๙ ... แสง Twilight หรือแสงสองสีที่เกิดจากพระอาทิตย์กำลังจะตกดิน สีส้มอมม่วงนวลตาเสมอ "เพียงความเคลื่อนไหว" ของท้องฟ้า ณ วันหนึ่ง ซึ่งผมไม่ได้เข้าเมือง งามผ่านใจดีจริง

 

 

 

 

 

ภาพที่ ๑๐ - ๑๑ ... แสงที่จัดจ้าน กับ ท้องฟ้ายามเที่ยงวัน ณ วัดพระธาตุหริภุญชัย จ.ลำพูน ... ชีวิตไม่เคยนิ่ง โบราณสถานมีอายุขัยเป็นของตัวเอง ดั่งเช่นมนุษย์ สีของผนังปูนเริ่มซีด ถลอก จาง ตามกาลเวลา

 

 

 

 

 

ภาพที่ ๑๒ - ๑๓ ... ชอบเมฆด้านขวามือของภาพที่เหมือนมีใครเอามือมาป้ายเมฆแล้วลากนิ้วมือนิ้วนั้นบนท้องฟ้า ... พระธาตุหริภุญชัยงามจับตาในความศรัทธาเสมอ

 

 

 

ถึงแม้เหล่าช่างภาพจะเรียกภาพเหล่านี้ว่า "ภาพนิ่ง"
แต่ความรู้สึกที่เรามองเห็นภาพเหล่านี้กลับมีความเคลื่อนไหว
อยู่ในใจของเราอยู่ตลอดเวลา

นี่คือ เสน่ห์ของภาพนิ่ง

 

ชีวิตไม่เคยหยุดนิ่ง

ชีวิตมี Moment

ชีวิต คือ ความเคลื่อนไหว

และ

เมื่อชีวิตของเรามีความเคลื่อนไหว
แต่หัวใจเราควรจะเคลื่อนไหวตาม
มิใช่ หยุดนิ่งตั้งแต่เราพบเรื่องที่เราท้อแท้
เช่นนั้นจะต่างอะไรกับคนที่ตายไปแล้ว
แต่ยังมีลมหายใจอยู่

 

...

เมื่อสายตามองเห็นเมฆขยับ
เมื่อฟ้าครามลาลับที่ขอบฟ้า
เมื่อสายลมสวัสดีกับเมฆา
เมื่อท้องฟ้าโปรยปรายพร้อมสายลม

เมื่อเมฆบอกท้องฟ้าให้หยุดนิ่ง
หยุดไหวติงสักพัก หยุดถาโถม
พิสูจน์ทราบความเคลื่อนไหวใครประโลม
จักอกตรม หรือยินดี มีแต่ใจ

...


ขอบคุณ พ่อแม่ที่ทำให้เราได้รู้จัก "ความเคลื่อนไหว" ของชีวิตตัวเอง

 

บุญรักษา ทุกท่านครับ ;)...