การศึกษาคือการเรียนรู้

ผู้เขียนเป็นคนธรรมดาคนหนึ่งที่สนใจเรียนรู้  และเพ้อฝัน

แต่ไม่เคยรู้เลยว่าเมื่อวันเวลาที่ผ่านมาความรู้ที่เราได้มามันเป็นความรู้ที่มีค่าอย่างแท้จริงหรือไม่ จนวันหนึ่งเมื่อตัดสินใจออกเดินทาง  จึงมองเห็นโลกที่แท้จริงว่าความรู้ที่คิดว่ามากมายที่เรามี  เทียบไม่ได้กับโลกกว้างๆใบนี้เลย

โลกสวยงามและง่ายดายของเด็กในยุคปัจจุบันนี้ก็คงเช่นกัน..ความพรั่งพร้อมที่ทำให้เด้กไม่รู้ที่มาของคุณค่าเวลาและสิ่งของ

ช่วงระยะเวลาหนึ่งที่ผู้เขียนตะลอนเดี่ยวด้วยกระเป๋าใบเดียว  มันทำให้เรามีเวลาได้คิดว่า  งานที่หลายๆคนเบื่อระอาและซักแต่ว่าทำกันไปวันๆ  หรือเงินเดือนที่มนุษย์เงินเดือนปั่นสร้างมาเพื่อกระจายมันออกมันด้วยความสุขสั้นๆ  เราเครียดกันในสังคมทุกเรื่องทุกเวลา เพื่ออะไร

ครั้งหนึ่งเมื่อคราวอยู่ใต้ เจ้านายใจบุญส่งโดนัทเล็กๆชิ้นหนึ่งให้เป็นรางวัล  สาวพม่าดีใจเหมือนอยากเก็บไว้จนกว่าจะละลายไปต่อหน้า...แม้ว่าถูกจำกัดเสรีภาพ และใช้งานเกินค่าราคาแรงงาน....

นั่นคือน้ำใจ  (ที่ผู้เขียนคิดเอาเอง)

หญิงแก่อายุ 70 เลี้ยงดูคนชราที่เป็นอัมพาตพร้อมหลานอีกสามคน  หญิงพิการตัวเล็กไม่มีขากับครอบครัวเล็กๆ  ยายขี้เมาในสลัม  หญิงเย็บผ้าที่มองหาสามีชาวต่างชาติ  ทุกคนที่รู้จักล้วนยากจนทั้งสิ้น แต่มีสิ่งหนึ่งที่ผุ้เขียนแอบเก็บมาได้  นั่นคือ  "ความสุข"  ในใจของคนในครอบครัว  เขาไม่ได้รวย ไม่มีเงินเดือน  ไม่มีรถหรู แต่ดูคนเหล่านั้นเกื้อกูลและใส่ใจกัน

แล้วทำไมคนที่มีการศึกษาดี ฐานะสูงโอกาสมากกว่า มันจึงหายากเหลือเกิน กระนั้นแล้วสังคมเมืองที่เรียกว่าความเจริญมันศิวิไลจริงหรือ  การศึกษาที่ว่าเป็นการเรียนรู้  เรามาถูกทางกันหรือยัง..

เราจะกลับไปทันไหม  จะเริ่มที่ตรงไหนก่อนดี หรือจะมีตำราใดๆที่ไหนอีกหนอที่พอจะช่วยเมืองไทย