การที่คนเรามีความทุกข์นั้นจริงๆแล้ว  ความทุกข์เราเป็นคนเลือกเองที่จะเดินทางเข้าหามันแล้วทำไมใครหลายคนถึงชอบบ่นว่าเรามีความทุกข์ แล้วก็ยังเลือกที่จะอยู่กับความทุกข์โดยที่ไม่ยอมถอยออกมาจากทุกข์นั้น  ชลัญชักเริ่มสงสัยว่า  ในเมื่อเราเลือกเองแล้วทำไมเราต้องคร่ำครวญ

            ชลัญว่าในสิ่งที่เราเลือกแล้วทำไมเราไม่พร้อมที่จะยอมรับหรือถ้ารับมันไม่ได้ทำไม่เราไม่ถอย  บางคนยังยืนยันจะอยู่กับทุกข์นั้นต่อทั้งที่ประโยชน์ตนหรือก็ไม่ได้  ตัวอย่างที่ชัดที่สุดในเรื่องนี้ที่ชลัญเห็นบ่อยครั้งก็คือการก้าวขึ้นมาเป็นหัวหน้างาน ชลัญเคยรู้จักหัวหน้างานบางท่านนั้นมาทำงานทุกวันด้วยความทุกข์เพราะเข้ากับหัวหน้างานท่านอื่นไม่ได้เลย ทุกๆวันมีแต่เรื่องทุกข์ใจมาให้เสมอ  ไม่เคยมีความสุขจากการเป็นหัวหน้า มีสิ่งเดียวที่ภาคภูมิใจคือการก้าวมาเป็นหัวหน้า  บางวันต้องทะเลาะกับคน ใน กบห. บางวันมีปัญหากับลูกน้อง  หรือต้องวิ่งแก้ปัญหาให้ลูกน้อง  หรือ มีปัญหารุมเราจากงานประเมินที่ทำไม่ทัน   บางวันวิงเวียน อาเจียนจากการพักผ่อนไม่พอ   เขาเคยบ่นลาออกหลายครั้ง แต่ก็ให้เหตุผลว่า คนนั้นไม่ให้ ออก คนนี้ไม่ให้ออก  ชลัญสงสัยว่า เราทุกข์ขนาดนี้ คนเหล่านั้นเขามีอิทธิพลกับเราพอที่จะสั่งให้เราทุกข์ต่อไป แล้วเราก็เชื่อเขาอย่างนั้นหรือ  เราคิดว่าที่เขาไม่ให้เราออกนี่ เราเขารักเราจริงหรือ หรือเราเป็นคนเลือกที่จะอยู่กับความทุกข์ความวุ่นวายเอง เพราะเรายึดติดนั่นคืออัตตา ในตำแหน่งหัวหน้า หรือเปล่า เราเลือกที่จะอยู่ตรงนี้ด้วยความทุกข์  เอง ไม่น่าจะมีใครมีอิทธิพลที่จะให้เราอยู่นอกจากตัวของเราเอง  ชลัญว่า ถ้าทุกข์ขนาดนั้น ทุกข์ทุกวัน ทุกข์จนทำลายสุขภาพเพราะการยึดติดในตำแหน่งลองปล่อยมันบ้างดีมั๊ย  หรือคนรอบข้างที่พยายามดึงรั้งเขาไว้นั้น  หากมีความปรารถนาดีต่อกันจริงลองปล่อยเขาออกมาจากทุกข์มันจะเป็นการให้ความรักที่จริงใจมากกว่า หรือเปล่า   แต่หากเรายืนยันที่จะเลือกเราน่าจะพร้อมที่จะอยู่จะสู้ จะทำหน้าที่ของเราด้วยความสุข มากกว่าการมาคร่ำครวญทุกวัน ทุกข์กับทุกสิ่ง จนทำให้คนอื่นทุกข์ไปด้วย

            เมื่อครั้งที่ชลัญแต่งงานกับคุณป๊าใหม่ๆชลัญบอกคุณป๊าว่า การที่เราแต่งงานกันเลือกที่จะมาอยู่ด้วยกันนั้นเราต้องอยู่อย่างมีความสุข เมื่อไรก็ตามที่รู้สึกทุกข์กับการอยู่ด้วยกันแล้ว ให้บอกตรงๆ เพราะการทนอยู่กับความทุกข์ไปตลอดชีวิตนั้นมันทรมาน เราอย่าได้ทน ทุกสิ่งอย่างมีการเริ่มต้นและสิ้นสุดโดยตัวของมันเอง  ปัญหามีทางออก เสมอ เพียงมองให้เห็น ไม่ต้องเป็นห่วงความรู้สึกของชลัญมากจนทำร้ายความรู้สึกตัวเอง เพราะนั่นเท่ากับการทำบาปอย่างหนึ่ง แต่ทุกวันนี้ น่าจะยังมีความสุขดี เพราะเห็นกินข้าวได้นอนหลับดีทุกวัน

            คนเรานั้นเมื่อเลือกที่จะทำอะไรก็ตามอยู่กับมันแล้ว อย่าทุกข์ เพราะเราเป็นคนเลือกเอง แต่ถ้าเลือกจะอยู่ต้องยอมรับในสิ่งที่เลือก การคร่ำครวญไม่ได้ช่วยให้อะไรดีขึ้น  การปรับตัวรับสภาพ นั้นคือหนทางที่พึงปฏิบัติแต่ถ้าปรับตัวไม่ได้ปรับสภาพไม่ได้อย่าทำร้ายตัวเราเองจากสิ่งที่เราเลือกเองเลย