ในยุคต่อนี้ เมื่อประเทศเราเข้าเป็นสมาชิกอาเซียนพวกเราก็สามารถที่จะไปทำงานที่ไหนก็ได้ในประเทศสมาชิก ตัวผู้รับบริการก็เพิ่มขึ้นจาก 70 ล้านเป็น 600 ล้านคน ในประมาณสิบประเทศ โอกาสก็ดีขึ้นสิบเท่านะ อุปสรรค์ก็สิบเท่าเหมือนกันเป็นแน่ และเราก็ได้รู้แล้วว่าแรงงานคุณภาพที่ตกลงให้สามารถไปทำงานได้อย่างเสรี ขณะนี้มี 7 อาชีพ นะครับ ก็มี แพทย์ ,ทันตแพทย์ ,วิศวกร ,สถาปนิค, นักสำรวจ, นักบัญชี ,พยาบาล ครับ

ตอนนี้ลูกผมอยู่มอสอง ฝันอยากเป็นหมอนะครับ เราอยู่ต่างจังหวัดข้อมูลหรือภาพการทำงานของวิชาชีพอื่นๆ นั้นมองไม่เห็น นึกภาพไม่ออกเลย ครอบครัวเราทำงานใน รพ. ภาพการทำงานของคนโรงพยาบาลก็เป็นสิ่งที่เราคุ้นเคย

ด้วยประสบการณ์ที่มีคุณแม่ทำงานเป็นพยาบาล ซึ่งเป็นอาชีพข้าราชการ รัฐจำกัดการเติบโตด้วยภาระทางการเงินของประเทศ จำนวนพยาบาลในงานบริการก็ขาดแคลน ทำให้มีภาระงานหนักมาก การจะเลือกเรียนตรงนี้ ก็ลืมกันไปเลย ส่วนในอาชีพแพทย์นั้นยังเป็นทางออกสำหรับเด็กต่างจังหวัด ก็เลยนิยมเรียนกัน

สิ่งสำคัญที่อยากคุยด้วยก็คือ มีหลายคนนะครับที่เป็นแพทย์ เขาก็ส่งเสริมให้ลูกไปเรียนในสาขาอื่นๆ เรียนด้านกฎหมาย ด้านบัญชี ด้วยว่างานสบาย ไม่ต้องทำงานกับคนป่วยซึ่งไม่มีความสุข เงินตอบแทนก็มากเทียบเท่ากันหรือเหนือกว่า

จากข้อมูลที่มีวันนี้ เริ่มด้วยว่าเรานั้น ประทับใจกับการจัดการการเงินส่วนบุคคลนะ จากหนังสือเศรษฐีชี้ทางรวย ซึ่งบอกเล่าเรื่องราวของหลักการใช้เงินของบาบิโลน ตรงนี้ก็ทำให้เราอยากเลือกให้ลูกมีความรู้ด้านการบริหารการเงิน สนใจวิชาชีพทางการเป็นนักบัญชี เพื่อที่จะได้ไม่ต้องมาทำงานหนัก อดนอน ชีวิตผิดคนธรรมดา อะไรประมาณนี้ เราได้เล่าได้คุยกันหลายครั้ง ก็ได้แค่รับทราบความปรารถนาของคุณพ่อคุณแม่แค่นั้น

ทำไมนะหรือ ถึงได้เปลี่ยนใจยากนัก

สิ่งสำคัญก็คือ ครอบครัวเรายังเป็นครอบครัวข้าราชการที่ไม่มีกิจการและเงินก้อนรองรับ

เมื่อเรียนจบแล้วก็สามารถใช้วิชาบริหารมาใช้กับกิจการของตัวเอง ตรงนี้เลยทำให้ไม่กล้าในการตัดสินใจเรียนวิชาที่มีความเสี่ยงต่อการหางานทำยาก เขาจึงบอกว่าจะเรียนหมอเป็นพื้นก่อนเพื่อจะได้รอดตัวไว้ก่อนแล้วค่อยไปสร้างกิจการอะไรต่อไป..ในส่วนของการทำตามแนวคิดคุณพ่อคุณแม่น่าจะทำในยุคครอบครัวของเขา ผมก็เลยไม่รู้ว่าจะทำอย่างไรต่อ

ทั้งๆ ที่รู้ว่างานแพทย์ต่างจังหวัดสุดหนัก ชีวิตมีแต่งาน น่ะครับ