สวัสดีครับอาจารย์วิ เรื่องที่เล่ามา น่าสนใจมากครับ และผมก็ชื่นชมน้องเค้านะ เพราะใจถึง กล้าตัดสินใจครับ กล้าที่จะบอกว่าอะไรที่ตัวเองชอบ ปกติเด็กๆ จะไม่ทำกันเนื่องจากเขาจะเรียนช้าและไปเรียนกับรุ่นน้อง จำต้องเรียนแบบภาคภูมิและจบไปทำงาน ในสาขาที่ฝืน สุดท้ายก็ได้รับความชื่นชมจากคนรายล้อมนะ จากนั้นเขาทำงานในหน้าที่การงานที่ภูมิใจ แต่ภายในใจนั้นแสนจะเป็นทุกข์ แล้วก็บอกใครไม่ได้ สถานการณ์แบบนี้ไม่ดีหรอกครับ 

หากเขาบอกเรา คุยกับเรา และเราก็ยอมเข้าใจเขา เข้าข้างเขา ด้วยหลักที่ถูกต้อง คือทำอะไรก็ได้นะที่หนูมีความสุข เงินทองอาจจะน้อยนะ หากแต่เขาโล่งหัว หรือมีรอยยิ้มเมื่อกลับมาบ้าน แบบนี้ต่อให้ต้องเรียนสิบปี ผมก็ยินดีไปกับลูกด้วย ขอบคุณบันทึกดีดีนะครับ :)