ในช่วงเวลาที่หนักหนาสาหัสทั้งเรื่องงาน... และจิตใจที่ว้าวุ้นกับแม่ที่ไม่สบาย

ผมไม่รู้ว่าเวลาข้างหน้า...ผมจะผ่านพ้นไปได้อย่างไร ?

แผนเดิมของชีวิต และงาน...มีบางอย่างที่ถูกเลื่อนออกไปไม่มีกำหนด

บางอย่างต้องพยายามประคับประครองอย่างหนัก...เพราะรับปาก...และเป็นสิ่งที่อยากทำ

 

 

อสม. หรือ อาสาสมัครสาธารณสุขประจำหมู่บ้าน

เป็นจิตอาสา....เป็นชาวบ้านธรรมดา...ทำงานด้านสุขภาพชุมชนมานาน

และพักหลัง...รัฐบาลให้ค่าป่วยการ เดือนละ 600 บาท

เป็นบุคคลที่ช่วยเหลือพวกเราที่ทำงานอนามัยได้อย่างดีและอย่างมาก

ผมมีความรู้สึกว่า...ทุกคนคือญาติของผม

เพราะพวกเราต่างมีหัวใจดวงเดียวกัน

 

 

วันนี้พวกเราประชุม อสม. ประจำเดือน...

มีข้อนโยบายที่แจ้ง...แลกเปลี่ยนเรียนรู้...นำเสนอวิชาการในการทำงาน

และการฝึกให้ออกมาพูดหน้าชั้น....

เป็นช่วงเวลาที่มีความสุข...ในความวุ่นวายของโลกใบนี้

 

พอเสร็จการประชุม....เกือบเที่ยง....

ความวุ่นวายก็อลหม่านเกิดขึ้น...เพราะต่างคนมาจากหลายหมู่บ้าน

นานๆ มาเจอกันครั้ง....บรรยากาศเหมือนนกกระจอกแตกรัง

รอยยิ้ม...การห่วงหาอาทรกัน....ถามไถ่สารทุกข์ทุกข์ดิบ

 

 

แต่ผมเห็นอีกกลุ่มคนหนึ่ง...กำลังนั่งทำงาน...ใครนะ...ขยันจัง

ผมไปดู...แล้วแอบทึ่งครับ...เพราะผมเพิ่งมาทำงานที่นี้ได้เดือนกว่า

เห็น อสม. ส่งเงินกันไปมา...ให้คนที่ทำบัญชี...ตอนแรกนึกว่า....จะซื้อหวย หรือ....

เมื่อถามไถ่แล้ว พบว่า...

 

 

เป็นสวัสดิการของ อสม.ด้วยกันเอง ทั้ง 171 คน 13 หมู่บ้าน ของอนามัยของเรานั่นเอง

เริ่มต้นในการคุยเรื่องดีๆ ...เห็นอกเห็นใจกัน...เมื่อยามเจ็บป่วย  และการจากไป

ของ อสม. และบุคคลในครอบครัวของ อสม.

อสม. คิดกันเอง...ทำเอง....เริ่มได้จะครบ 1 ปี แล้ว

 

 

อสม. จ่ายคนละ 20 บาท ต่อเดือน

ซึ่งเป็นจำนวนเงินไม่มากมาย แต่จำนวนน้ำใจมากล้นไม่สามารถวัดได้

เมื่อ อสม. หรือบุคคลในครอบครัว อสม. ป่วย นอกพักในโรงพยาบาล

....มอบค่าเยี่ยม ครั้งละ 500 บาท

และเมื่อมีการตาย และการจากไป

...มอบเงินให้ จำนวน 2,000 บาท

 

 

ผมเห็นภาพ และบรรยากาศการพูดคุยให้ผมฟัง

ผมเห็นทุกท่าน...มีความสุข

ผมก็พลอยมีความสุข....และผมก็ดีใจที่ผมมี อสม. เดินเคียงข้าง

กับโลกของผมยามนี้....

ที่สันสบร้อนรนจนใจนั่นแสนเหนื่อย

และความทุกข์ท้อใจที่เดินผ่านมาเรื่อยๆ....