ผมดีใจที่มี อสม. ....

ในช่วงเวลาที่หนักหนาสาหัสทั้งเรื่องงาน... และจิตใจที่ว้าวุ้นกับแม่ที่ไม่สบาย

ผมไม่รู้ว่าเวลาข้างหน้า...ผมจะผ่านพ้นไปได้อย่างไร ?

แผนเดิมของชีวิต และงาน...มีบางอย่างที่ถูกเลื่อนออกไปไม่มีกำหนด

บางอย่างต้องพยายามประคับประครองอย่างหนัก...เพราะรับปาก...และเป็นสิ่งที่อยากทำ

 

 

อสม. หรือ อาสาสมัครสาธารณสุขประจำหมู่บ้าน

เป็นจิตอาสา....เป็นชาวบ้านธรรมดา...ทำงานด้านสุขภาพชุมชนมานาน

และพักหลัง...รัฐบาลให้ค่าป่วยการ เดือนละ 600 บาท

เป็นบุคคลที่ช่วยเหลือพวกเราที่ทำงานอนามัยได้อย่างดีและอย่างมาก

ผมมีความรู้สึกว่า...ทุกคนคือญาติของผม

เพราะพวกเราต่างมีหัวใจดวงเดียวกัน

 

 

วันนี้พวกเราประชุม อสม. ประจำเดือน...

มีข้อนโยบายที่แจ้ง...แลกเปลี่ยนเรียนรู้...นำเสนอวิชาการในการทำงาน

และการฝึกให้ออกมาพูดหน้าชั้น....

เป็นช่วงเวลาที่มีความสุข...ในความวุ่นวายของโลกใบนี้

 

พอเสร็จการประชุม....เกือบเที่ยง....

ความวุ่นวายก็อลหม่านเกิดขึ้น...เพราะต่างคนมาจากหลายหมู่บ้าน

นานๆ มาเจอกันครั้ง....บรรยากาศเหมือนนกกระจอกแตกรัง

รอยยิ้ม...การห่วงหาอาทรกัน....ถามไถ่สารทุกข์ทุกข์ดิบ

 

 

แต่ผมเห็นอีกกลุ่มคนหนึ่ง...กำลังนั่งทำงาน...ใครนะ...ขยันจัง

ผมไปดู...แล้วแอบทึ่งครับ...เพราะผมเพิ่งมาทำงานที่นี้ได้เดือนกว่า

เห็น อสม. ส่งเงินกันไปมา...ให้คนที่ทำบัญชี...ตอนแรกนึกว่า....จะซื้อหวย หรือ....

เมื่อถามไถ่แล้ว พบว่า...

 

 

เป็นสวัสดิการของ อสม.ด้วยกันเอง ทั้ง 171 คน 13 หมู่บ้าน ของอนามัยของเรานั่นเอง

เริ่มต้นในการคุยเรื่องดีๆ ...เห็นอกเห็นใจกัน...เมื่อยามเจ็บป่วย  และการจากไป

ของ อสม. และบุคคลในครอบครัวของ อสม.

อสม. คิดกันเอง...ทำเอง....เริ่มได้จะครบ 1 ปี แล้ว

 

 

อสม. จ่ายคนละ 20 บาท ต่อเดือน

ซึ่งเป็นจำนวนเงินไม่มากมาย แต่จำนวนน้ำใจมากล้นไม่สามารถวัดได้

เมื่อ อสม. หรือบุคคลในครอบครัว อสม. ป่วย นอกพักในโรงพยาบาล

....มอบค่าเยี่ยม ครั้งละ 500 บาท

และเมื่อมีการตาย และการจากไป

...มอบเงินให้ จำนวน 2,000 บาท

 

 

ผมเห็นภาพ และบรรยากาศการพูดคุยให้ผมฟัง

ผมเห็นทุกท่าน...มีความสุข

ผมก็พลอยมีความสุข....และผมก็ดีใจที่ผมมี อสม. เดินเคียงข้าง

กับโลกของผมยามนี้....

ที่สันสบร้อนรนจนใจนั่นแสนเหนื่อย

และความทุกข์ท้อใจที่เดินผ่านมาเรื่อยๆ....

 

 

 

 

 

บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน ความสุขของหมออนามัย

คำสำคัญ (Tags)#สุขภาพ#อสม.#คุณค่า#สวัสดิการ#จิตอาสา#ปฐมภูมิ#ฉันดีใจที่มีเธอ

หมายเลขบันทึก: 493524, เขียน: 05 Jul 2012 @ 05:47 (), แก้ไข: 10 Jul 2012 @ 07:44 (), สัญญาอนุญาต: ครีเอทีฟคอมมอนส์แบบ แสดงที่มา-ไม่ใช้เพื่อการค้า-อนุญาตแบบเดียวกัน, ดอกไม้: 16, ความเห็น: 8, อ่าน: คลิก


ความเห็น (8)

เขียนเมื่อ 

อรุณสวัสดิ์ค่ะคุณหมออิสาน

ชื่นชม อสม. ทุกท่านทุกพื้นที่ค่ะ

ส่งกำลังใจนะคะ ขอให้คุณแม่คุณหมอฯ ด้วยค่ะ

เขียนเมื่อ 

เป็นการทำงานที่มีความสุข เป็นบุญที่มีโอกาสได้ทำ เป็นกำลังใจให้ อสม. ทุกๆท่านครับ คุณหมอ

ขอชื่นชม อสม. ด้วยคนครับ

ดูง่ายดีจังค่ะ อสม. ทรงพลังจริงๆ

เขียนเมื่อ 

ชอบเพลงนี้เหมือนผมเลย 555

เขียนเมื่อ 

มีผู้กล่าวว่า อสม.เป็นกระดูกสันหลังของระบบสุขภาพปฐมภูมิ เห็นด้วยกับคำกล่าวนี้ีค่ะ .. คุณค่าของการอยู่ร่วมกันอย่างเกื้อกูล การเห็นความใส่ใจกันของเพื่อนมนุษย์

เพลงนี้สื่อทั้งความเข้มแข็งและอ่อนโยนค่ะ เป็นกำลังใจให้นะค่ะ

"กับโลกของผมยามนี้....

ที่สันสบร้อนรนจนใจนั่นแสนเหนื่อย

และความทุกข์ท้อใจที่เดินผ่านมาเรื่อยๆ...".

เขียนเมื่อ 

เพื่อน มี เพื่อน

พลังใจ ร่วมแบ่งปัน

ฟันฝ่า  โลกสดใส

พร้อมก้าวไป ..... พร้อม ๆ กัน

 

ครั้งหนึ่งเคยมีโอกาสได้ไปร่วมงานกับอสม.อ.สามชุก ซึ่งไม่เคยได้พบลักษณะนี้มาก่อน ในความพร้อมเพรียงร่วมเข้าประชุมรับการอบรม มอบความรู้ให้กับอสม.ฯลฯ ในสถานที่ไม่กว้างมากนัก แต่จัดได้สวยงามน่าชม ประทับใจ พอมาพบในจังหวัดที่เราอยู่ การจัดงานหน่วยงานราชการที่ชื่อเหมือนกัน กลับไม่มีกลุ่มอสม. ที่เราเคยพบอย่างประทับใจเลย จึงมีความรู้สึกว่าทำไมนะ อสม.มีอยู่แล้วการจัดงานรวมกลุ่มเพื่อให้ความรู้ไปบอกต่อในชุมชนของตัวเอง กลับไม่เชิญมาร่วมงาน น่าเสียดายความรู้สิ่งดีๆมากมายที่นำมาให้ชมในงานแต่ไม่มีกลุ่มบุคคลที่สามารถนำไปเผยแพร่ได้มาชมงานให้มากกว่าบุคคลทั่วไปหรือนักเรียนเด็กเล็กๆ ฯ