เมื่อเท้าแตะพื้นเมืองเชียงใหม่หลังจากนั่งรถวีไอพี แม่สาย-เชียงใหม่ อย่างหัวสั่นหัวคลอนตลอด ๔ ชั่วโมง ๓๐ นาที ที่ก่อนหน้าพยายามสลัดความสับสนวุ่นวายทั้งภายในและภายนอกต่อสภาวะงานและจิตใจ ..

ที่นี่! แม้จะเพียง ๑ วัน ๑ คืนก็เลือกที่จะมาเพื่อขออยู่เงียบๆ และพักผ่อนอย่างจริงจัง ..

แพลนก่อนหน้าคือพักผ่อน แต่ถ้ามีโอกาสไปหาแรงบันดาลใจกับเจ้าของบ้านและเพื่อนบ้านได้ก็วิเศษ "เอาขลุ่ยโอคาริน่า กับอูคูเรเร่ ติดมาด้วยนะ จะพาไปหาดาร์" เสียงเจ้าของบ้านเปรยผ่านโทรศัพท์มาเช่นนั้น แต่ดูจากการเดินทางก่อนหน้าและหลังจากนี้อาจทำให้ไม่สะดวกในการพาอูคูเรเร่มาด้วย จึงนำมาแต่ขลุ่ยดินเผาโอคาริน่าเท่านั้น ..

ค่ำคืนแรก .. ในความเงียบสงบ เสียงจิ้งหรีดบรรเลงเพลงอย่างบางเบา กลิ่นบ้านไม้ที่อบอวนไปด้วยความตั้งใจสร้างของเจ้าของบ้าน กลิ่นอากาศที่แสนสะอาดและเย็นสบาย แต่..กลับนอนลืมตาโพลงมองหน้าต่างบานนี้นานอยู่พอสมควร เป็นเพราะความเงียบ เงียบเกินไปหรืออย่างไรจนไม่คุ้นชิน แต่นี่คือสิ่งที่ใฝ่ฝันหานี่นา .. ลุกมาเล่นอูคูเรเร่ (ยืมเจ้าของบ้านไว้) ไปได้ ๑ เพลง แต่เริ่มเกรงใจเพื่อนบ้านประเดี๋ยวจะแอบโยนอะไรข้ามรั้วมา .. เปิดคอมฯ เช็คเมล์ เอ๊ะ! ตั้งใจจะวางงานไว้ก่อนนี่นา .. ปิดคอมฯ ปิดไฟ ปิดพัดลม และปิดเปลือกตา ....

-------------------------------------------
ภาพ :   The Silent 
บันทึกภาพ :   ณัฐพัชร์ ทองคำ
กล้อง :   iPhone4
สถานที่ :   บ้านห้วยส้ม, สันป่าตอง เชียงใหม่
วัน เวลา :   ๑๖ มิถุนายน ๕๕, ตี ๕ ครึ่ง ของเช้าวันใหม่