ฉันกับความเงียบ


เมื่อเท้าแตะพื้นเมืองเชียงใหม่หลังจากนั่งรถวีไอพี แม่สาย-เชียงใหม่ อย่างหัวสั่นหัวคลอนตลอด ๔ ชั่วโมง ๓๐ นาที ที่ก่อนหน้าพยายามสลัดความสับสนวุ่นวายทั้งภายในและภายนอกต่อสภาวะงานและจิตใจ ..

ที่นี่! แม้จะเพียง ๑ วัน ๑ คืนก็เลือกที่จะมาเพื่อขออยู่เงียบๆ และพักผ่อนอย่างจริงจัง ..

แพลนก่อนหน้าคือพักผ่อน แต่ถ้ามีโอกาสไปหาแรงบันดาลใจกับเจ้าของบ้านและเพื่อนบ้านได้ก็วิเศษ "เอาขลุ่ยโอคาริน่า กับอูคูเรเร่ ติดมาด้วยนะ จะพาไปหาดาร์" เสียงเจ้าของบ้านเปรยผ่านโทรศัพท์มาเช่นนั้น แต่ดูจากการเดินทางก่อนหน้าและหลังจากนี้อาจทำให้ไม่สะดวกในการพาอูคูเรเร่มาด้วย จึงนำมาแต่ขลุ่ยดินเผาโอคาริน่าเท่านั้น ..

ค่ำคืนแรก .. ในความเงียบสงบ เสียงจิ้งหรีดบรรเลงเพลงอย่างบางเบา กลิ่นบ้านไม้ที่อบอวนไปด้วยความตั้งใจสร้างของเจ้าของบ้าน กลิ่นอากาศที่แสนสะอาดและเย็นสบาย แต่..กลับนอนลืมตาโพลงมองหน้าต่างบานนี้นานอยู่พอสมควร เป็นเพราะความเงียบ เงียบเกินไปหรืออย่างไรจนไม่คุ้นชิน แต่นี่คือสิ่งที่ใฝ่ฝันหานี่นา .. ลุกมาเล่นอูคูเรเร่ (ยืมเจ้าของบ้านไว้) ไปได้ ๑ เพลง แต่เริ่มเกรงใจเพื่อนบ้านประเดี๋ยวจะแอบโยนอะไรข้ามรั้วมา .. เปิดคอมฯ เช็คเมล์ เอ๊ะ! ตั้งใจจะวางงานไว้ก่อนนี่นา .. ปิดคอมฯ ปิดไฟ ปิดพัดลม และปิดเปลือกตา ....

-------------------------------------------
ภาพ :
   The Silent 
บันทึกภาพ :   ณัฐพัชร์ ทองคำ
กล้อง :   iPhone4
สถานที่ :   บ้านห้วยส้ม, สันป่าตอง เชียงใหม่
วัน เวลา :   ๑๖ มิถุนายน ๕๕, ตี ๕ ครึ่ง ของเช้าวันใหม่

 

หมายเลขบันทึก: 492002เขียนเมื่อ 22 มิถุนายน 2012 03:56 น. ()แก้ไขเมื่อ 15 ตุลาคม 2012 02:11 น. ()สัญญาอนุญาต: ครีเอทีฟคอมมอนส์แบบ แสดงที่มา-ไม่ใช้เพื่อการค้า-อนุญาตแบบเดียวกัน


ความเห็น (20)

ภาพ :   อยู่ที่ไหนก็เหงาได้
บันทึกภาพ :    คนบ้านไกล
กล้อง :  Nikon 7100
สถานที่ :   อเมริกา
วัน เวลา :   มิถุนายน ๕๕

ความเหงาอยู่ในใจ

การได้มีโอกาสอยู่กับตัวเอง เราจะได้ยินเรื่องราวในความเงียบนะคะ

สวัสดีค่ะ คุณคนบ้านไกล :

  • ใช่เลยค่ะ อยู่ที่ไหนก็เหงาได้ แต่คิดว่าถ้าเราทำตัวไม่เหงามันก็จะไม่เหงา การได้อยู่เงียบๆ นิ่งๆ อยู่กับตัวเอง เป็นสิ่งที่โหยหาสำหรับคนเมืองที่ต้องเร่งรีบไปกับจังหวะชีวิตที่ต้องต่อสู่ไปกับการงาน แต่พอได้มาพบเจอ ใหม่ๆ ก็คงยังปรับตัวไม่ทัน อย่างตัวเองเป็นต้นหน่ะค่ะ ^^
  • ขอบคุณสำหรับภาพสวยๆ จากอเมริกา เป็นบริเวณหน้า/หลังบ้านของคุณคนบ้านไกลสินะคะ ขอภาพสวยๆ อีกนะคะ ^^
 

สวัสดีค่ะคุณครูบนดอย : ประหนึ่งทุกข์อยู่ในใจ เก็บไว้ไม่แสดงความอ่อนแออย่างนั้นใช่ไหมคะ เป็นสิ่งหนึ่งที่กำลังพยายามปฏิบัติอยู่ค่ะ ขอบคุณนะคะที่เตือนให้คิดค่ะ

สวัสดีค่ะ คุณตันติราพันธ์

  • การได้มีโอกาสอยู่กับตัวเอง เราจะได้ยินเรื่องราวในความเงียบนะคะ
  • จริงด้วยค่ะ การได้ใช้เวลาอยู่กับตัวเอง ได้คิดทบทวนตัวเองอยู่สม่ำเสมอจะทำให้ไม่ลืมว่าเรากำลังทำอะไรอยู่ และหลงลืมอะไรไปบ้างนะคะ
  • ขอบคุณค่ะ ^^

ขอบคุณค่ะ ^^

สมาชิกที่ให้กำลังใจ: Blank Sila Phu-Chaya

เข้าใจความรู้สึกดีๆนี้ค่ะ..ความเงียบคือเพื่อนแท้แห่งจิตใจที่สุขสงบ..

สวัสดีค่ะพี่ใหญ่ : ขอบคุณสำหรับความเข้าใจและภาพพระจันทร์ในคืนวันวิสาขบูชาค่ะ ^^

ตอนที่ไปดูและเตรียมห้องที่พักให้อาจารย์ณัฐพัชร์กับเจ้าบีนี่ คืนแรกเห็นอาจารย์ณัฐพัชร์จะต้องนอนคนเดียว ยังกลัวว่าจะเงียบและวังเวงมากไปเสียอีก เพราะกลางคืนจะเงียบมาก ทั้งจะมีเสียงตุ๊กแก นกกวัก และเสียงกบ อยู่เป็นระยะๆเสียอีก เลยปิดหน้าต่างไว้ให้หมดเลย แต่พอเห็นรูปหน้าต่างแล้วนี่ แสดงว่าเปิดหน้าต่างนอนนะครับนี่ แสดงว่าไม่กลัว ใช้ได้ครับใช้ได้

สวัสดีค่ะท่านอาจารย์วิรัตน์

  • อ้อ! นกกวักหรอกเหรอคะ พยายามจะเดาอยู่ค่ะว่าเสียงนกอะไรร้องแต่เสียงนกร้องตอนกลางวันนี่เป็น นกกระปูด กับนกกระแตแต๊แว๊ดใช่ป่ะคะ ..
  • ลิ้นจี่ ข้าวโพดต้ม น้ำชา รูทเบีย (เอ แอนด์ ดับเบิลยู) ซื้อมาทั้งฝากทานและอยากทานเองด้วย สรุปไม่ได้ทานซักกะอย่าง งั้นฝากทานให้หมดนะคะ อิอิ ^^\/
  • ขอบพระคุณสำหรับการรับรองในครั้งนี้นะคะ ^^

สวัสดีค่ะ คุณมนัญญา ~ natachoei ( หน้าตาเฉย)

  • ความเงียบอาจทำให้เราฟุ้งไปกับมายาที่ปรุงแต่ง ซึ่งมีทั้งบวกและลบ อยู่ที่จิตของคนเรา ..
  • ขอบคุณค่ะ ^^

ขอบคุณค่ะ  พี่ณัฐรดาสำหรับดอกไม้ ^^

สมาชิกที่ให้กำลังใจ: Blank ณัฐรดา

จัดมาให้ชมที่นี้ครับ   

เคยไปนอนที่วัดไกลกังวล  นอนคนเดียวในศาลา  ตอนกลางคืนเงียบมาก

รอบๆศาลา  มีแต่รูปภาพและอัฐิของผู้ตาย  ภายในศาลามีโครงกระดูกสองโครง  อยู่ในตู้กระจก  เป็นผู้หญิงหนึ่งผู้ชายหนึ่ง

กลัวมากๆ  กลางคืนมีแต่เสียงลม และเสียงสัตว์  นอนไม่หลับทั้งคืน

เสียดายไม่ได้นำความกลัว ความเงียบ ความตายมาพิจารณา

เพราะตอนนั้นมันกลัวจริงๆครับ  ยิ่งนอนไม่มีมุ้งด้วย  ไม่มีอะไรมากั้นเลยครับ

 

 

ขอบคุณค่ะ คุณคนบ้านไกล : ที่เล่าบรรยากาศมา โอ้ววว โห น่ากลัวจริงๆ ด้วยค่ะ ^^

สวัสดีคะ อาจารย์ณัฐพัชร์

ชื่นชมอาจารย์กับการอยู่กับความมืด และยังได้เรียนรู้ใจตัวเอง

โอกาสหน้าจังหวะเหมาะๆ
จะได้ขออนุญาตท่านอาจารย์วิรัตน์ ได้กลับไปบ้านสวน ที่ๆ ไปแล้วเย็น ชุ่มฉ่ำใจ

สวัสดีค่ะคุณ สินี โชติบริบูรณ์

ขอบคุณค่ะ ว่างๆ แวะไปเยี่ยมยามอาจารย์วิรัตน์ที่บ้านห้วยส้มกันค่ะ ^^


พบปัญหาการใช้งานกรุณาแจ้ง LINE ID @gotoknow
ขอแนะนำ ClassStart
ระบบจัดการการเรียนการสอนผ่านอินเทอร์เน็ต
ทั้งเว็บทั้งแอปใช้งานฟรี