คิดถึงจนเกือบจะถึงฟ้าเลยครับ
แปลกแต่จริง นึกว่าเราเป็นคนเดียว
ฟังหลวงปู่อุทัยท่านเทศน์
ความคิดไม่มีแก่ ไม่มีดับ
ดังนั้นมันจึงอยู่กับเราเสมอๆ ไม่ว่าเวลามันจะผ่านไปนานแสนนาน
จนกว่าเราจะพบตัวเอง
ทุกข์อยู่ที่ไหน ถ้าไม่ใช่ที่ใจของเราเอง
แรงบันดาลใจ จากบันทึกของคุณหมอ บุญรุ่ง ตันติราพันธ์
ไม่ว่าจะอยู่ ณ ที่แห่งใด.....คิดถึง
ขอบคุณคนบ้านไกลชอบภาพที่คุณนำเสนอมาก ภาพแรกนั้นที่เคยให้ในblog ชลัญ ทำให้ชลัญรู้สึกว่า ชีวิตเราจะอะไรกันนักหนา ตัวเราเล็กเท่าแมลงวัน เพียงแต่มองให้เห็นคิดให้เป็น อย่ามองเห็นแต่ตัวเอง เพราะจะกลายเป็นเส้นผมบังความสุขไป
คุณชลัญธร
ของใหญ่ๆ ที่เป็นสิ่งมหัศจรรย์ในธรรมชาติ หรือ สิ่งก่อสร้างที่เป็นสัญลักษณ์ของบ้านเมือง ต้องมาดูใกล้ๆ ใจจึงจะยอมรับความงาม
St. Louis Arch ก็เป็นหนึ่งด้วยครับ
จัดให้เห็นรูปเต็มๆ
สวัสดีความคิดถึง ความคิดถึงเป็นแรงบันดาลใจที่ยิ่งใหญ่เหลือเชื่อ และใจเราก็มีที่ว่างเสมอเพื่อให้ความคิดถึงนี้ได้เข้ามาอยู่ภายในไม่มีประมาณ ความคิดไม่มีวันหมดอายุ ไม่ว่าจะเนิ่นนานเกินกว่าอายุไขของเรา เพราะสิ่งนั้นมาจากดวงใจของเรา คิดดีจึงติดดีนะคะ ขอขอบคุณที่นำภาพความคิดถึงนี้ไปแต่งเติมให้บันทึกที่ธรรมดากลับดูมีความหมายลึกซึ้งขึ้น ขอบคุณภาพแห่งความคิดถึงอีกครั้งค่ะ รักษาสุขภาพกายใจให้ดีตลอดไปนะคะ