พักนี้กำลังฮิต R2R  กันเป็นพิเศษ   เลยทำให้  คุณศิริ   ผู้ชอบวิจัย   มีความคิดโลดแล่น    คลอดบันทึกออกมา  จนตามอ่านแทบไม่ทัน    ส่งผลให้ชุมชน smartpath ของชาวพยาธิ   คึกคักมาก    ทำให้ตัวเอง (ผู้ซึ่งเริ่มๆ เบื่อกับคำว่าวิจัย)     อดไม่ได้ที่จะทำตัวกระตือรือร้นกะเค้ามั่ง
.
อ่านบันทึกของ  ศิริ ที่เกี่ยวกับ R2R มาหลายบันทึก    พอจะจับความได้ว่าสาเหตุที่ชอบวิจัย   ก็เพราะรักงานและเป็นคนขี้สงสัยใคร่อยากรู้คำตอบ   คุณศิริ  บอกว่า
.
 ".... ผู้ที่ปฏิบัติงานทุกคน ย่อมจะรู้  "ปัญหา" ได้เป็นอย่างดี  แต่อาจจะ  "เพิกเฉย" หรือ "แก้ปัญหาเฉพาะหน้า"  ไป เพราะไม่รู้จะทำได้ "อย่างไร"....."
.
เป็นจริงตามนั้นทุกอย่างเลยค่ะ   เพราะคนทำงานย่อมรู้จักงานของตัวเองดี    ทำไปแก้ปัญหาไป    จบแล้วจบเลย    พอปัญหาใหม่มีมาก็มักจะลืมปัญหาเก่า     แต่บางทีก็ปัญหาเก่านั่นแหละเวียนมาใหม่อีกที    แต่จำไม่ได้แล้วเพราะไม่ได้จดบันทึกไว้
.
แล้วทำไมไม่ทำ R2R เพื่อแก้ปัญหาที่ว่า       คงเป็นเพราะว่าบางทีเรามองปัญหานั้นเป็นเรื่องเล็ก   เห็นว่าการที่จะทำวิจัยเพื่อแก้ปัญหาอาจจะไม่คุ้ม (ไม่คุ้มกับการลงทุนลงแรง)      มองอีกด้านหนึ่งเราคงเห็นว่าวิจัยเป็นเรื่องใหญ่     ทำวิจัยแล้วต้องได้ตีพิมพ์ (เพื่อจะได้เป็นหลักฐานในการขอผลงาน)      แต่พอมาอ่านเรื่อง R2R  คงต้องปรับความคิดตัวเองใหม่
.
มีงานหลายอย่างที่ห้องแล็บของเราทำแต่ไม่ได้ใช้กระบวนการวิจัยเข้าไปจับอย่างเป็นเรื่องเป็นราว     อย่างเช่นจะเปลี่ยนน้ำยายี่ห้อใหม่  เนื่องจากยี่ห้อเดิมขายแพงขึ้นและไม่ยอมลดราคาเลย (แล้วจะง้อทำไม)     จำเป็นต้องหาน้ำยาตัวใหม่   ที่ราคาถูกกว่ามาทดแทน    ซึ่งก่อนที่จะนำมาใช้จริงๆ   ก็ต้องทำเปรียบเทียบกับของเดิม   และ control ที่มีอยู่    พอได้ผลเป็นที่น่าพอใจแล้ว    เราก็จัดการเปลี่ยนยี่ห้อทันทีเลย     ส่วนผลการเปรียบเทียบ...อยู่ไหน..นะ   นึกๆ  แล้วน่าเสียดาย