เหตุเกิดที่ปากซอย

เช้าวันที่ ๙ มิถุนายน ๒๕๕๕   ฉัน เตรียมตัวไปตักบาตร

เหมือนเฉกเช่นทุกวันที่ผ่านมา

วันนี้ ฉันมานั่งรอพระที่เก้าอี้หินใกล้ร่มคันใหญ่ที่มีฐานเป็นปูนซิเมนต์  โดย

ฐานปูนซิเมนต์นั้น ถูกจัดทำขึ้นมาใหม่ โดยมี ระเบิดแสวงเครื่องซุกซ่อนอยู่ 

ประมาณ ๕ นาที่ ก็มีรถ  ตำรวจที่นำพระมาจากวัดขจรประชาราม ซึ่งมีพระเพียง ๒ รูป

รถกระบะจอดขวาง ร่มคันที่มีระเบิด ฯ

ฉันและน้องอร ยืนตักบาตรอยู่แนวเดียวกับ ระเบิด  โดยให้น้องอรเป็นผู้ตักก่อน 

ข้าวช้อนที่ ๓  ของน้องอร ถูกตักลงบาตร   ก็มีเสียง ดังสนั่น

ครั้งแรก  ฉันเอง ยังยืนอยู่ได้ โดยไม่ล้มลง   ไม่มีเลือด 

 ...เสียงอะไร เศษระเบิดกระจายเต็มถาดอาหาร 

ตูม เสียงระเบิดอีกลูกตามมา  คราวนี้ เริ่มตั้งสติได้ น้องอรวิ่งเร็ว เราโดนระเบิด

หันไปดูพระทั้งสองรูป ท่านก็ยังยืนงง   ครั้งนี้ ไม่ใช่ครั้งแรก

ของการถูกระเบิดระหว่างการเดินบาตรของท่านทั้งสอง 

เสียงวิ่งกับเสียงเรียกตะโกนของเพื่อนๆ ที่ยืนรอตักบาตรอีก ฝั่งตะโกนกันเสียงดัง

เราหันไปดูในเหตุการณ์อีกครั้ง ก็เห็นน้องตำรวจนอนหงายท้องอยู่ ๑ คน

และเพื่อนอีก คน ก็นอนราบไปกับพื้นเพื่อที่จะลากเพื่อนออกมากจากจุดเกิดเหตุ

เพียง ๓ นาที่ก็มีรถ อพปร ๓ คัน  มารับผู้ป่วย ณจุดเกิดเหตุ  ฉันเป็นคนสุดท้าย

ที่ขึ้นรถไปโรงพยาบาล

มาถึง โรงพยาบาล ก็ต้องเอกซเรย์ทุกจุดที่โดนสะเก็จระเบิด

เพื่อให้เกิดความแน่ใจว่า  ไม่มีสะเก็จระเบิดตกค้างในร่างกาย

งดอาหารและน้ำเผื่อต้องผ่าตัดเอาสะเก็จระเบิดออก

มีน้ำเกลือ  ยาป้องกันบาดทะยัก และ ยาปฏิชีวนะ   ..

เพียง ไม่กี่นาที่เพื่อนๆ ต่างก็มาเยี่ยมกันเต็มห้อง 

......................................................................................

พรุ่งนี้ ฉันคงไม่ได้ไปตักบาตรที่ปากซอยอีกแล้ว  .......

 แต่พระ ๒ รุป และน้องตำรวจอีก ๓ นาย  ยังต้องทำภารกิจต่อไป ............