"มองให้ลึก นึกให้ไกล ใจให้กว้าง"

บ้าน คือ ที่ที่เราอยู่แล้วมีความสุข สนุก สบาย มีญาติพี่น้องที่ห่วงใยรักใคร่ ดูแลซึ่งกันและกัน  หรืออื่น ๆ ตามแต่จินตนาการและการรับรู้

 

น้าต๋อย ดาวลูกไก่ ชื่นชมยินดี   ชวนกับบ้านก็หลายครั้ง  แต่ความพร้อมก็ยังไม่มี ความพร่องจากการบันทึกก็ไม่ต่อเนื่อง การเลื่อนไหลของอารมณ์ ก็ยังไม่สมประกอบดี  อะไรก็ตาม ถ้ารอให้ครบ บางครั้งมันก็ยากที่จะเริ่มต้น  พระอาจารย์เคยบอกว่า "สอนเท่าที่รู้ ทำเท่าที่ทำได้" แต่อย่าอาละวาดในสิ่งที่ไม่รู้และไม่ได้ทำ  คิด ๆ แล้ว ถ้ารอให้ถึงวันที่พร้อม วันที่รู้แจ้งเห็นจริง มันก็ไม่มีวันพัฒนา  เพราะว่า ในแต่ละวันการเรียนรู้ย่อมมีการเปลี่ยนแปลงเสมอ ไม่ว่าจะทางที่สูงขึ้นหรือทางที่ต่ำลง  เมื่อเราไม่ปฏิบัติ ก็ย่อมไม่เกิดการเรียนรู้  ไม่เิกิดปัญญาร่วม

 

การเปิดใจอีกครั้งที่จะกล้า ทำให้เรามองเห็นคุณค่าในตัวเอง  คิดเสมอว่า "เราเกิดมาเรียนรู้" และต้องเรียนรู้จากประสบการณ์ที่เกิดขึ้นจากตัวเอง ---> พัฒนา ---> จนมีจุดร่วมที่จะขยายอกไปสู่เป้าหมายส่วนรวม ด้วยกลยุทธ์และวิธีการต่าง ๆ ทีสำคัญอันหนึ่งคือ "ความเข้าใจ"

 

ลองอีกสักตั้ง กลับมาอยู่บ้านด้วยกัน สร้างสรรค์การงานอย่างเบิกบาน "มองให้ลึก นึกให้ไกล ใจให้กว้าง" พร้อมปรับเข้าสู่การเรียนรู้ร่วมกันอีกสักครั้ง

 

จะมีใครยินดีต้อนรับเรากลับบ้านโกทูโนไหมหนอ คริคริคริ

Ico64_cimg8925