สมัยก่อนรูปถ่ายหลาย ๆ ใบของพ่อที่ถ่ายเก็บไว้ มีทั้งถือ ทั้งคาบ   ซึ่งพ่อไม่เคยพูดหรอกนะว่า….  สูบแล้วมันโก้มันเก๋…

 

 

 

จำความได้…. ก็เห็นพ่อสูบอย่างนั้น คาบอย่างนั้นมาตลอด 

 

สมาชิกในครอบครัว ไม่มีใครทักท้วง หรือเห็นดีเห็นงาม  อาจเป็นเพราะว่า…มันเป็นภาพแห่งความเคยชินที่  มองเห็นเป็นเรื่องธรรมดาสามัญ  เพราะบ้านข้างๆ ก็สูบ  บ้านโน้นก็มีคนสูบ  ในตลาดก็มีคนสูบ ร้านน้ำชาก็มีตนสูบ  โรงหนัง  วัด หรือโรงเรียน ก็มีคนสูบไปทั่ว

 

สรุปว่า…ที่ไหน ๆ ใคร ๆ ก็สูบ     

เมื่อ….สมัยโน้น…… สมัยที่ยังคงเป็นเด็กอยู่

 

 

พ่อสูบตั้งแต่วัยรุ่น  วัยหนุ่ม  จนเข้าวัยสูงอายุ

ช่วงวัยที่พ่ออายุมากขึ้น ….ช่วงเวลานั้น ก่อนนอนแทบทุกคืน…ก็จะได้ยินเสียงของพ่อไอ โขลก โขลก ๆ

             

วัยนี้เอง….ลูก ๆ ต่างลงความเห็นว่า …หากฝืนให้พ่อ สูบสิ่งชั่วร้ายนี้ต่อไป  พ่อคงไม่ไหวเสียแล้วกระมัง!!!

 

โรงพยาบาลคือที่พึ่งสุดท้ายของพ่อ…ที่แม่และลูก ๆ ทุกคนเห็นว่า …หากพ่อไม่ไป   ก็คงมีการใช้ไม้ตายกันบ้างล่ะ!! คราวนี้

พอเอาเข้าจริง ๆ ..วันที่พ่อต้องเข้าโรงพยาบาล  พ่อกลับไม่ดื้อ….พ่อยอมไปโดยดี


นั้นเป็นเพราะอะไรหรือ? 

 

การไอมันทรมานเหลือเกิน… การหายใจฮืด ๆ หายใจลำบาก   มันไม่มีความสุขเลย


วันนั้น …วันที่พ่อต้องเข้ารับการรักษาเป็นคนไข้ในโรงพยาบาล

หมอบอกว่า…พ่อมีอาการของถุงลมโป่งพอง  พ่อต้องเลิกทั้งบุหรี่และเหล้า ไปพร้อม ๆ กัน

มิเช่นนั้นแล้ว ….อนาคตอันใกล้นี้  พ่ออาจต้องใส่ท่อหายใจ เพราะปอดของพ่อมันไม่ไหวแล้วละซิ

 

 

พ่อเข้ารับการักษาตัวเป็นคนไข้ใน อยู่ประมาณ 1- 2 สัปดาห์

 

ความตั้งใจอันแน่วแน่…ของพ่อคือ ต้อง… หักกันแบบดิบ ๆ 

 

หากพ่อไม่หักแบบดิบ ๆ  พ่อคงต้องคิดเหมือนแม่ และลูก ๆ ตามที่หมอบอก

คือการนอนรอวันที่ร่างกายจะต้องเป็นไปตามสภาพการณ์ของมัน 

 

ช่วงวิกฤติ…..เป็นช่วงที่ทุกคนต่างใจจดใจจ่อ  และเป็นกำลังใจให้กับพ่อกันถ้วนทั่ว

 

หักดิบกันหลายครั้ง (มีแอบกิน แอบสูบบ้าง) จนแม่และลูก ๆ บอกว่า…อยากเป็นอย่างที่หมอพูดหรือไง?

และเมื่อถึงวันนั้น …อาจจะไม่ได้เห็นลูก ๆ  ใช้ชีวิต  และสร้างครอบครัว หรอกนะจะบอกให้

 

 

 

มาวันนี้ วันที่พ่อมีอายุร่วม 84 ปีแล้ว  พ่อยังคงมีสุขภาพแข็งแรง   พ่อยังคงจับจอบ เข้าสวน ขึ้นลองกอง และทุเรียนได้อยู่

 

สายตาของพ่อยังเป็นปกติ ยังคงขับรถพาแม่ไปวัดในวันพระได้อย่างสบาย ๆ

 

 

 

เพราะชีวิตบั้นปลายของพ่อ ไม่สูบบุหรี่ เป็นการถาวร…สุขภาพจึงเป็นอย่างที่เห็น

 

หากนึกย้อนกลับไป เมื่อเกือบ 50 ปีก่อน ถ้าพ่อยังคงสูบบุหรี่ มวนต่อมวน ยังคงกินเหล้าหัวราน้ำอยู่

พ่อจะมีวันนี้หรือไม่?   พูดไปก็พาลไม่อยากจะคิดต่อ

 

 

ภูมิใจนะ!!! ในสิ่งที่พ่อได้ลงมือทำ  ….แม้นว่าวันวานในอดีต มันจะไม่ใช่สิ่งที่ดีนักในสายตาของครอบครัว

 

 

แต่อย่างน้อย  วันนี้สิ่งสำคัญในชีวิตของพ่อคือ… สุขภาพกายและความสุขทางใจ

 

 

 

พ่อดูดีเชียว!!…..ในสายตาของแม่และลูก ๆ

 

 

แค่นี้…ครอบครัวของเรา ก็ภูมิใจและดีใจเป็นที่สุดแล้ว