กราบสวัสดีค่ะครู
กว่าจะลุกขึ้นมาเขียนบันทึกก็เช้าแล้วย้ำเตือนตนว่า
"ยังไงก็ต้องทำ ไม่งั้นจะหมดโอกาส ฝึกฝน ขัดเกลา"
มีชีวิตอยู่แบบไร้ครู ไร้การฝึกฝนมันคือ
"ความทุกข์ทรมาร"
ศุกร์ เสาร์ อาทิตย์ ที่ผ่านมาเรื่องราวผ่านเข้าในชีวิตเยอะมากค่ะครู ตั้งแต่การเตรียมงานทำบุญที่หลวงปู่และพระพี่ชายเมตตามาที่ทำงาน เป็นกุศลใหญ่ได้รับโอกาสหลวงปู่ยังบอกไว้ว่า
"ไม่ได้มาครั้งเดียว จะมีอีกหลายครั้งอยู่ มาครั้งหน้าทำผ้าป่าเด้อแล้วหลวงปู่จะมา ปัจจัยก็ไม่ได้เอาไปไหนเอาไปสร้างตึกผู้ป่วยที่เขาเป็นมะเร็งอยู่ขอนแก่นนี่หล่ะ อยู่ในที่ของหลวงปู่บุญเพ็ง อาคารรังษีรักษา หลวงปู่มีบาตรเดียวบิณฑบาตรเดือนหนึ่งก็ได้แค่สามสิบบาท จักจะเอาเงินมาจากไหนมาสร้างก็จะอาศัยเจ้านี่หล่ะ ผู้อำนวยการนำ ปัจจัยที่ถวายก็จะเอาไปรวมกันหมดนี่หล่ะ"
หลวงปู่เมตตามากๆจากหน้าที่คนคอยอำนวยความสะดวกในการทำบุญครั้งนี้ได้เรียนรู้ถึงใจคนทำงานว่าต้องเผชิญอะไรบ้าง ทนแรงเสียดทานของเสียงแย้ง ทนคำถากถาง ทนความรู้สึกผิดหวังกับสิ่งที่ควบคุมไม่ได้ ณ ขณะเดียวกันก็ได้เห็นน้ำใจอันบริสุทธิ์ของเพื่อนร่วมงานที่ชูขึ้นมา ร่วมแรงรวมใจ เสียสละแรงกายแรงทรัพย์สร้างกุศล งานบุญครั้งนี้หลายๆท่านปีติซาบซึ้งใจที่ครูบาอาจารย์มาและทุกคนได้มีส่วนร่วมค่ะครู
คืนนั้นรู้สึกหนูจะได้นอนสองชั่วโมง พอเก็บงานบุญเสร็จเร่งทำงานค้างกว่าจะออกที่ทำงานก็เลิกงาน ย้อนไปเก็บของย้ำกับตนเองว่า
"ทำอะไรก็ผิดไม่ทำผิดมากกว่า"
ใจข้างในหนูมันเกเรจึงดันตายพาตนเองไปวัดแม้จะมืดแล้ว เป็นความเห็นแก่ตัวที่เบียดเบียนตนและครูอยู่ ระหว่างทางติดต่อหาน้องภัส รับรู้ว่าอาการเป็นเหมือนหนูที่ผ่านมาไม่มีผิด น้องยืนยันจะนอนที่บ้าน จึงพยายามคุยกับน้อง ระลึกคำที่ครูเอ่ยเมื่ออาทิตย์ที่แล้ว
"พาน้องมาให้ได้"
พอรับโทรศัพท์ครูชัดว่า "หนูพลาดที่ไม่โทรกราบเรียนพระอาจารย์"
จึงรีบแก้ไข เพราะตกลงกับตนเองว่าจะเชื่อฟังครูค่ะ ถ้าครูแนะแล้วต้องทำ จะยังไงก็ต้องทำ ไม่อยากทำก็จะฝืน ทำไปก่อน มันไม่ถูกใจตนเองเพราะมันยังชั่วใจยังชั่ว ใจไม่น้อมก็พากายมันไปก่อน
พอไปรับน้องก็เห็นว่่าหน้าตาไม่ดี ป่วยคางทูมบวมออกมา เป็นจากการที่ไม่เคารพครู ซึ่งหนูก็เคยเป็นและได้บอกกับน้องว่่า
"ดีแล้วที่ได้รับจะช้าจะเร็วก็ต้องได้รับ กรรมก็เหมือนหนี้ใช้แล้วก็หมด สำคัญที่ต้องไม่สร้างใหม่"
เพราะหนูกบน้องผิดศีลข้อหนึ่งเบียดเบียนครู ใจที่ไม่น้อมทำให้ครูเหนื่อยผิดศีลข้อห้าขาดสติ ทำให้ทำอะไรผิดๆ ไม่ได้เรื่อง
สิ่งที่ประทับใจคือได้ซ่อมกุฏิค่ะครูตั้งใจทำมากโดยเฉพาะส่วนข้างหน้าที่ยื่นออกมา ตอนลงเสา นึกถึงคำครูว่า
"ถ้าหลักไม่แน่นบ้านก็พัง"
ตั้งใจมากๆค่ะที่จะเสริมความเข้มแข็งหาไม้มาทำลิ่มหาหินมาค้ำยันแล้วก็ย้ำกับตนเองว่า การภาวนาของหนูก็ต้องแบบนี้เสริมความเข้มแข็งของหลักด้วยความอดทนพยายามลุกขึ้นมาฝึกฝนให้ได้ ตอนกลับแวะส่งครู ได้ฟังเทศน์เตือนสติ หนูระลึกหนักแน่นกับตนเองว่า
"จะเร่งเพียร"
พระพุทธเจ้า ครูบาอาจารย์แม้กระทั่งครูเองก็ไม่ได้มาง่ายๆ กว่าจะได้ก็ต้องเพียร หนูเพียรแค่นี้ไม่พอที่จะพ้นทุกข์
ใจรับกับประโยคนี้ค่ะครูแล้วก็บอกว่าสู้ต่อ เป็นไงเป็นกัน
กราบขอบพระคุณครูเจ้าค่ะ
