ผมเดินชมเมืองปัตตานีไปกับเพื่อนรัก สองคน(เพื่อนคนนี้ปัจจุบัน...๒๕๕๕ ..เป็นผบ.ทร.)  แต่งชุด นนร.ปกติกากีแขนยาว .....เดินมาจนเจอแผงลอย ขายอะไรทอดๆ  โฉบเข้าไปใกล้...อ๋อ..จำปาดะทอด

 

 

ท่านแม่ค้า เป็นหญิง ดำ อ้วน อายุราว ๔๐  ส่วนเราสองหนุ่มอายุเฉลี่ย ๑๗

 

แม่ค้า:  (ออกสำเนียงใต้) ..ไป่นั๊ยหม่าล่ะพ่อกระด่อฮ้อม

เราสองคน:  (เขิน อ้ำอึ้ง นิ่งอยู่นาน)  ...ผะ..ผะ.ผะ..พ้ม ก็มาฮ้าอะไร๋กิ๋นกั่นแหละหน้าซ้าว (ผมโต้ตอบแทนคณะ) 

 

 

จากวันนั้นถึงวันนี้  ๔๐ ปีแล้ว

ผมยังแง่วแกร่วใจใฝ่คิดถึง

หญิงอะไรยิกใจได้ตราตรึง

พูดทะลึ่งถึงใจได้ปานนั้น

 

...คนถางทาง (๒๗ พค ๒๕๕๕)