อนิจจัง ความไม่เที่ยง ไม่จีรังยั่งยืนเป็นความจริงของธรรมชาติและชีวิต ดังนั้นการเตรียมความพร้อมกับสิ่งไม่เที่ยงเราควรเตรียมด้วยสติและปัญญา

 

"ใหญ่แค่ไหน  ก็ยังเล็กกว่าโลง"
"ทุกคนในโลกนี้แตกต่างกัน  แต่ทุกคนในโลกนี้ก็ไม่แตกต่างกัน"
จากหนังสือ ๓๙ พุทธมรรคา "ถ้ารู้แล้วทำไมถึงไม่ทำ"
ผู้แต่ง  ธีรโสภณ (พิมพ์ครั้งที่ ๑ มกราคม ๒๕๕๓)

----------------------

          ช่วงนี้ฉันต้องกล่าวลากับคนหลายๆในชีวิตแบบกระทันหัน  ตั้งแต่ลูกศิษย์ เพื่อนของแม่  และแม่ของเพื่อนทุกๆครั้งที่เกิดเหมือนจะบอกตนเองว่า นั่นคือธรรมชาติไม่เลือกเพศ เลือกวัย หรือเลือกความพอใจของใคร
           นก
           ดอกไม้
           ใบไม้
           หรือ คน ยามที่อยู่สูงทุกสิ่งดูจะน่าภิรมย์ น่าพอใจอยากอยู่นานๆ
           แต่สุดท้ายทุกอย่างคืนสู่พื้น
           อาจจะแตกต่างกันแค่ช่วงเวลา
           แต่ปลายทางของทุกๆชนิดพันธุ์ไม่แตกต่างกันเลย
สุดท้ายฝากบทเพลง "ใบไม้" ที่คำร้องงดงามสอดคล้องกับสิ่งที่ครูนกกำลังบันทึก


เกิดเป็นเพียง ใบไม้หนึ่งใบ
เคยพริ้วไหว ใต้แสงตะวัน
และแล้ววันหนึ่ง ใบไม้ก็ถึงวัน
ทิ้งตัวปลิว พริ้วร่วงลงไป

แต่บังเอิญ ลมพัดผ่านมา
เพียงช้าช้า เหมือนฟ้าตั้งใจ
โอบอุ้มใบบาง ให้ลอยละลิ่วไป
สูงขึ้นมาใหม่ แล้วเริ่มเดินทาง

สูงขึ้นไป ลอยขึ้นไป บนท้องฟ้ากว้าง
ขึงใบบาง บินขึ้นไป สูงสุดฝัน
อยากจะลอย ได้อย่างนี้นานนาน
ฟ้าช่างงดงาม แสนเพลิดเพลินใจ

แต่พอลม โชยล้าอ่อนแรง
เจ้าใบไม้ ก็ร่วงทันใด
อยากฝืนตัวเอง ผลักตัวให้ขึ้นไป
ฝืนสักเท่าไร ก็เกินเป็นจริง
เมื่อฝันสวยงาม ผ่านเลยและลับไป
ใบไม้ก็แนบกาย ซบลงบนดิน...