ชั้นอนุบาลให้รักและสงสารแย้

โรงเรียนแย้

     บ้านหนองผือ เคยเป็นหมู่บ้านของแย้ สัตว์เลื้อยคลานที่กำลังใกล้จะสูญพันธุ์ การรณรงค์ส่งเสริมให้มีการอนุรักษ์ยังไม่เห็นผลเท่าไรนัก ทำให้ในหมู่บ้านเริ่มจะเห็นแย้ยากขึ้น ที่ผู้เขียนยังเห็นอยู่ก็คือ นักล่าเดินถือคันเบ็ดเล็กๆและเสียมอาวุธคู่กาย เดินลอยชายเข้าป่าโน้นทะลุป่านี้ ออกมาพร้อมพวงแย้ ผู้เขียนไปเจอที่ตลาดนัด พวงหนึ่งมี ๘-๑๐ ตัว ถ้าตัวใหญ่ก็ราว ๑๐๐ ถึง ๑๕๐ บาท เคยซื้อมาปล่อยที่โรงเรียน ๒ ครั้ง แต่ตอนนี้ไม่ต้องทำอย่างนั้นแล้ว

     จำได้ว่า ปี ๒๕๔๙ ผู้เขียนมาดำรงตำแหน่งใหม่ๆ ดูเหมือนแย้จะเยอะอยู่แล้ว แต่ไม่สะดุดตาเหมือนตอนนี้  เริ่มสอนเด็กตั้งแต่ชั้นอนุบาล  ให้รักและสงสารแย้    มองเห็นความน่ารักน่าเอ็นดูของมัน เวลามันวิ่งเร็วๆ หางมันชี้โด่งเหมือนไดโนเสาร์ เด็กอนุบาลคุ้นเคยกับแย้ พออยู่ชั้น ป.๔-๖ นักเรียนจะเข้าใจและตระหนักว่าเราอนุรักษ์แย้จริงๆ ใครรังแกแย้ถือเป็นความผิดและเป็นการขัดใจผอ.เป็นอย่างมาก

     เคยมีเมื่อปี ๒๕๕๐ เด็กที่จบ ป.๖ ยังไม่ค่อยเข้าใจนโยบายและไม่ค่อยรักสัตว์ แอบเข้ามาขุดแย้ในช่วงปิดภาคเรียน ขุดหลายครั้งและได้ไปหลายตัว ผู้เขียนจับได้ อบรมเสร็จจับส่งผู้ใหญ่บ้าน และบอกคราวหน้าจะจับส่งตำรวจด้วย เหตุการณ์ในวันนั้น ร่ำลือกันยกใหญ่ ประมาณว่า ผอ.คนนี้เอาจริง ใครอย่าไปยุ่งกับแย้ท่าน

     ช่วงเดือนเมษายน อากาศร้อนมาก ผู้เขียนไปตรวจเวรยามที่โรงเรียน ได้สังเกตแย้อย่างจริงจัง รอบๆอาคารและสนามฟุตบอล แย้จะขุดรูอยู่ในดินปนทราย ไม่ร่วนหรือเหนียวมากนัก รูละตัว ยกเว้นมีลูกๆ จะอยู่ได้ถึง๕-๘ ตัว เท่าที่ดูร่องรอย ในโรงเรียนน่าจะมีแย้นับพันตัว และหลายร้อยตัว จะมีลำตัวใหญ่มาก ใหญ่เท่ากับตุ๊กแกตัวใหญ่ๆนั่นแหละ ตัวออกสีน้ำตาล มีจุดขาวดำอมส้มเล็กน้อย เวลาตกใจหรือโกรธ จะแผ่ข้างลำตัวเห็นสีส้มชัดเจนสวยมากๆ บางตัวก็กล้าเกินออกมายืนจังก้าหน้าห้องเรียน เหมือนจะรู้ว่า ครูในโรงเรียนนี้ไม่ทำร้ายมัน นับวันจะยิ่งเยอะ ออกมาวิ่งอวดโฉม โชว์ความเร็วในการวิ่งบนถนน ในสนามหน้าเสาธง ใต้ต้นไม้และบริเวณสนาม   เปตอง

     เมื่อวันสงกรานต์ ฝนตกหนัก ท่วมลานดินและสนามหญ้า แย้ยกขบวนออกจากรูมากินแมงเม่ากันอย่างเพลิดเพลิน ผู้เขียนเก็บกวาดกิ่งไม้อยู่ พลันเห็นแย้สองตัวกำลังทะเลาะกัน สงสัยจะแย่งอาหารหรือไม่ก็แย่งตัวเมีย เวลามันสู้กัน จะทำตัวพองใหญ่กว่าปกติ แผ่ข้างลำตัวสีส้มเหมือนงูเห่าแผ่พังพาน ยืนสองขาแล้ววิ่งปะทะกันแรงๆ ราว ๑๐ นาที อีกตัวอ่อนแรงสู้ไม่ไหว วิ่งหนีลงรูไป

     ช่วงนี้ ปิดเทอม ผมไปสะสางงานที่โรงเรียน เก็บกวาดให้โรงเรียนสะอาดสดใสสวยงามเป็นปัจจุบัน โรงเรียนจะได้ไม่แย่ลง สังเกตสิ่งแวดล้อมโดยรอบแล้วรู้สึกภูมิใจนัก นี่มันโรงเรียนแย้ชัดๆ