ฤดูใบไม้ผลิเริ่มมาเยือน เปลี่ยนจากความหนาวเย็นมาเป็นความอบอุ่น  ที่แผ่เข้ามาถึงใจ  ภูมิอากาศเป็นเครื่องกำหนดความสุขความสบายของใจ  คนสมัยก่อนย้ายถิ่นที่อยู่ก็เพราะอากาศ  

น้ำเป็นปัจจัยหนึ่งที่ผู้คนแสวงหา  มนุษย์ต้องอยู่กับน้ำ  หนองน้ำนี้มีประวัติศาสตร์ที่คนธรรมดาไม่มีสิทธิได้รู้  เป็นที่มาของหยาดเหงื่อและหยาดน้ำตา  ชีวิตเกิดและชีวิตถูกทำลายก็ที่หนองน้ำนี้ 

เมื่อสามสี่ปีชีวิตก็ได้ถูกทำลายที่หนองน้ำนี้  ทางเทศบาลเอาตาข่ายมากางขึงรอบบริเวณเกาะกลางน้ำ เพราะไม่อยากจะให้นกเป็ดน้ำมาเผยแผ่พันธุ์  แต่เกาะกลางน้ำเป็นที่เกิดของนกเป็ดน้ำรุ่นแล้วรุ่นเล่า  ถึงแม้จะเอาตาข่ายมากางตามริมเกาะ แต่นกเป็ดน้ำก็บินข้ามไปวางไข่เหมือนที่รุ่นปู่รุ่นแม่เคยวางไข่มาในอดีต  

 

 

พอนกเป็ดน้ำออกมาจากไข่ ออกเป็นตัว แม่เป็ดน้ำก็ไม่สามารถนำลูกๆออกมาจากสู่หนองน้ำได้  เพราะไปทางไหนก็เจอแต่ตาข่ายที่ปิดล้อมไว้  แม่เป็ดน้ำบินออกไปหากินข้างนอกได้  แต่ลูกเป็ดน้ำไม่มีอาหารที่จะกิน  ตายไปหมด ตายอยู่ในเกาะกลางน้ำ

มีผู้รักสันติภาพรักเป็ดน้ำร้องเรียกต่อทางเทศบาล ถึงการรังแกเป็ดน้ำ จนกระทั่งเทศบาล ต้องเอาตาข่ายออกเกาะกลางน้ำ

ชีวิตจึงกลับคืนมาเหมือนเดิมอีก

วัฏจักรของชีวิตของเป็ดน้ำจะกลับมาเหมือนเดิม  แม่เป็ดน้ำจะมาวางไข่ในเกาะกลางน้ำ พอฤดูใบไม้ผลิ ก็จะมีลูกเป็ดน้ำตัวเล็กๆมาให้ผู้คนได้ชม  ได้เห็นความงามของธรรมชาติ  ว่าทุกชีวิตก็มีสิทธิเสมอภาคที่จะมีชีวิตอยู่อย่างเราเช่นเดียวกัน

 

อ่านเรื่องราวของหนองน้ำ-แม่-ผม ที่คนธรรมดาไม่สิทธิที่จะได้ล่วงรู้ ได้ที่นี้