* การฝึกซ้อมดรีลทีมของนรจ.นย.๑๑นั้น ที่จริงพอเป็นรูปเป็นร่างกันแล้ว แต่เนื่องจากเรามีภารกิจแฝงเข้ามาแทรกเสมอ จึงมีการเว้นว่างไปบ้าง แต่ผู้เขียนคิดว่าถ้าจับมารวมตัวกันเมื่อไรล่ะก็..อยากบอกอีกครั้งว่า..เอาอยู่ค่ะ !
การซ้อมดรีลทีมของเรา..ต้องหยุดไปชั่วขณะเพราะทางครูปกครองได้แจ้งให้นรจ.นย.ทราบว่า..สัปดาห์หน้าจะเป็นการออกฝึกภาคสนามจริงๆก่อนที่จะจบการศึกษา. ครูปกครองและครูวิชาทหารราบเริ่มนำปืนกลเบา มาทดลองยิงกันแล้ว นร.เริ่มตื่นเต้นไปด้วยแต่ไม่วายสงสัยว่าครูคงจะนำปืน มายิงพวกเราเวลาออกภาคสนามกันแน่ๆ. มีคนกลัวตายขึ้นมาบ้างแต่ยังไม่ออกอาการ. นักเรียนยังจำภาพการสอนวิชาอาวุธของครูได้อย่างติดตา เพราะในห้องเรียนครูได้บรรจุกระสุนจริงลงไปในรังเพลิงแล้ววางปืนลงบนโต๊ะ หลังแสตนด์ที่ทำการ สอน. พอเริ่มสอนครูก็เล็งมาที่เพื่อนนร.ที่นั่งข้างหน้า..เสียงปัง..ทุกคนตกใจสิครับ ! แต่ต้องแปลกใจที่ไม่มีใครล้มตายทั้งที่เห็นชัดว่า. ตอนบรรจุนั้นเป็นกระสุนจริงแต่หลังการยิงจึงรู้ว่า..นั่นเป็นกระสุนแบล๊งค์ - Blank. กระสุนที่ไม่มีหัวมีแต่ดินปืน เมื่อทำการยิงจะมีแต่เสียงดังเท่านั้น ! ถ้ายิงระยะใกล้อาจเกิดอันตรายขึ้นได้. ควรระวังให้มาก. นี่เป็นเทคนิคการสอนเพราะเรา มาทราบภายหลังว่าครูนำปืนมาสองกระบอก. กระบอกแรกที่วางไว้บนโต๊ะนั้นได้บรรจุลูกกระสุนแบ๊งค์ไว้ก่อนแล้ว. ช่วงที่นร.พักประจำชั่วโมง.
๗๖. นรจ.นย.รุ่นที่๑๑ กำลังรีบกินมื้อเที่ยง. - ออกฝึกภาคสนาม. ปี๒๕๑๐.
พอนร.กลับมาเรียนต่อครูตั้งใจบรรจุกระสุนจริงให้นร.เห็น เป็นการสร้างความสนใจไปด้วยในตัว. นร.หลายคนดีใจที่จะได้ออกฝึกภาคสนามจริง ช่วงนี้จึงมีการตรียมตัวเตรียมใจกันไว้แล้ว.สู้ตายครับ.นร.ได้รับแจ้งให้มาเบิกเครื่องสนามและอุปกรณ์ต่างๆที่ต้องใช้จริงเช่น หม้อข้าวสนาม อุปกรณ์ทำความสะอาดอาวุธ ผ้าปอนโจไลเนอร์ ฯ ใครที่ผ้าเต็นท์ชำรุดหรือมีรอยฉีกขาดให้มาเบิกของที่สภาพดี มิฉะนั้นเวลากางนอนอาจจะเปียกฝนได้. ดูสิครับยังไงๆครูก็ยังเป็นห่วงนักเรียนกลัวว่าจะต้องนอนเปียกฝน. เอาเข้าจริงมิได้เป็นเช่นนั้นเลยเพราะในสนามฝึกนั้น นักเรียนแทบจะไม่มีเวลานอนในเต็นท์เลย อ่านต่ออีกนิดท่านจะทราบเองครับ.การเรียนในห้องของเราเริ่มจบลงหลายวิชาแล้วครับ ครูหลายคนหันมาทบทวนวิชาต่างๆ ที่คิดว่าน่าจะต้องนำไปใช้ได้จริงในสนามฝึก นรจ.นย.ทุกคนยังตั้งตารอว่าเมื่อไร ?จึงจะได้ไปฝึกภาคสนามจริงๆโดยไม่มีใครรู้เลยว่า..ความจริงนั้นครูฝึกได้วางแผนไว้แล้วแต่ไม่มีใครทราบ..จนกระทั่งหลังอาหารเย็นวันนี้ นรจ.นย.ถูกเรียกแถวหน้ากองร้อยตามปกติ หลายคนคิดว่ายังไม่ถึงเวลาหนึ่งทุ่มเลยนี่นา..ทำไมแถวเร็วกว่าปกติ..
๗๗. ทหารนย.สามารถปฎิบัติฉับพลันได้. - หน้าบก.นย. ขอบคุณภาพจากเน็ทนย.
ครูประกาศให้นร.เตรียมข้าวของ พร้อมที่จะออกฝึกภาคสนามแล้วกลับมาแถวเวลา ๑๘๓๐ น. ใครไม่เข้าใจให้ถามได้..แต่ก็ไม่มีใครถามแม้แต่คนเดียว. พอถึงเวลาทุกคนกลับมาแถวพร้อมเครื่องสนาม เครื่องนอนและที่ขาดมิได้คืออาวุธประจำกาย..และหมวกเหล็ก. จัดแถวเสร็จครูสั่งให้หน.นร.นำแถวเดินไปที่สนามฝึกที่เรียกว่า “นาวิกวนา.” ที่เดียวกับทางเข้าหมู่บ้านเวียตกง. เราต้องกางเต็นท์กันไม่ห่างถนนใหญ่มากนัก พอมาถึงครูให้เวลานักเรียนจับคู่กันเป็นบั๊ดดี้. Buddy. เพราะนร.จะต้องกางเต็นท์ร่วมกัน. การจัดนร.เป็นคู่บัดดี้นั้นเป็นการปลูกฝัง..ให้นรจ.นย.เริ่มรักกันทีละน้อย..แต่รักนานๆ.แม้จะไม่เหมือนสายัณห์ สัญญา.แต่ก็คงจะคล้ายๆกัน.คนเราพอมีคู่แล้วก็ต้องมีคนช่วยคิด ช่วยออกความเห็น..สมกับคติที่เราเคยได้ยินมานั่นเองที่ว่า..คนเดียวหัวหายสองคนเพื่อนตาย..ผู้เขียนไม่ขอเถียงแต่อยากบอกว่าบางที..พอมีสองคนก็อาจจะตายทั้งคู่ก็ได้ถ้าเผอิญไปเห็นร่วมกัน..ในทางที่ผิด.อ่านแล้วถ้าไม่เห็นด้วยก็ให้มาฟังภาษิตทหารดูบ้างที่ว่ากันว่า.”รวมกันเราอยู่แยกหมู่เราตาย.”จริงครับ.ในโลกนี้มีทั้งดีและเสีย..ก็คือ “แยกกันเราอยู่ รวมหมู่เราตาย.” ถ้ามีคนขว้างระ เบิดมาใส่เรา. อ่านภาษิตทั้งสองแล้วคิดเอาเองว่าจะใช้ภาษิตไหน..เวลาใด ?
๗๘. เตรียมตะลุมบอน..- อย่าลืมติดดาบ. ที่สนามฝึก. ปี ๒๕๑๐
* ผ้าเต็นท์ที่จะกางนอนนั้นเป็นแบบสี่เหลี่ยม..แต่มีด้านหัวท้ายแหลม. เวลากางนอนต้องนำมาประกบกันและนำเสาเต็นท์ของแต่ละคนมาต่อกัน จึงจะปักสมอบกภายหลัง เสร็จแล้วจะต้องไม่ลืมขุดร่องน้ำ มิฉะนั้นเวลาฝนตกก็ไม่ต้องนอนกันพอดี. เพราะน้ำไหลเข้าเต็นท์. บางคู่ยังกางเต็นท์ไม่เรียบร้อยเลยครับ. เริ่มมืดขึ้นทุกที ท้องฟ้าก็ดูเหมือนฝนกำลังจะมาเยือน..สนุกแน่คืนนี้. คู่ของผู้เขียนกำลังจะปูผ้าและจัดที่นอน ก็ต้องหยุดทันทีที่ได้ยินเสียงนกหวีด..ปรี๊ด. ตามด้วยให้นร.มาแถวหน้ากระดานสี่แถวหน้าเต็นท์. ครูไพศาล - ผู้รับผิดชอบการฝึกประกาศอย่างเอาจริงเอาจังว่า.ให้นรจ.ทุกนายเตรียมอาวุธให้พร้อมเดี๋ยวจนท.จะมาแจกกระสุนจริงคนละหนึ่งเบสิคโหลด.1-Basic Load. ๑๒๐ นัด. ทหารนย.ถูกสอนจนฝังหัวแล้วว่าอย่ายิง.จนกว่าจะเห็นตัวข้าศึก.และเสียลูกกระสุนไป ๑ นัดควรจะฆ่าข้าศึกได้ ๑ คน. นี่ถ้าได้รับแจกกระสุนเท่านี้เราต้องยิงข้าศึกถึง๑๒๐คนเชียวหรือนี่ ? ต่างคนต่างความคิด. และอธิบายเพิ่มฟังแล้วน่ากลัวมากครับ.เราได้รับแจ้งจากหน่วยเหนือว่า..ขณะนี้ทหารไม่ทราบสัญชาติประมาณ ๓ กองร้อยได้บุกเข้ามาทางบ้านโป่งน้ำร้อน จันทบุรี. กองกำลังนย. ที่ประจำอยู่ที่นั่นคงจะรับมือไม่ไหว. หน่วยเหนือจึงอยากให้กองกำลังนรจ.นย.๑๑เข้าไปสมทบด้วย.
๗๙. นักเรียนเข้าแถวรอฟังคำสั่งต่อไป. ขอบคุณภาพจากเน็ทนย.
ขอให้ทุกคนเตรียมตัวให้พร้อม.ทางนย.ส่งรถสิบล้อมารับแล้ว. ขณะนี้รถเพิ่งมาถึงหัวสนามบินอู่ตะเภา.ห่างจากเราประมาณ ๑๕ ก.ม. ระหว่างนั้นจ่าครูฝึกคนใหม่ก็ผลัดกันออกมาอธิบายการปฎิบัติตัว.ระหว่างเดินทางไปกับรถเช่นให้นร.ระมัดระวัง เพราะอาจมีกองกำลังของฝ่ายตรงข้ามมาซุ่มโจมตีข้างทาง. ตามด้วยถ้าถูกซุ่มจริงๆให้รีบลงรถแล้วไปวางตัวข้างทาง แล้วดำเนินกลยุทธตามที่เรียนมาแล้ว.ขณะนั้นเราทุกคนเชื่อกันหมดเลยครับ ไม่มีใครสงสัย เสียด้วยน๊ะว่า..จะไปกัน ทั้งทีทำไมไม่มีการสั่งให้นร.เก็บเต็นท์เลยล่ะครับ ? สักพักใหญ่ขณะที่เด็กหนุ่มหลายคนกำลังวาดภาพว่าคงจะได้ออกรบจริงๆในคืนนี้. ทุกคนต้องตกใจอีกครั้งจากเสียงนกหวีด..ปรี๊ด.ตามด้วยนักเรียนนอนหมดคน.ทุกคนวิ่งเข้าเต็นท์กันหมดทั้งที่เหงื่อยังชุ่มตัวอยู่ เพราะอากาศเริ่มร้อนและในป่าแห่งนี้ก็ไม่มีลมอะไรพัดผ่านมาเลย..เราถูกปลุกอีกครั้งประมาณ ๐๕๓๐ น.และครูฝึกสั่งให้นร.เก็บเต๊นท์และอุปกรณ์ต่างๆแล้วเดินกลับไปที่กองร้อย เพื่อรับประทานอาหารเช้าตามปกติ. หลังจากนั้นให้กลับมารอแถวเพื่อขึ้นรถสิบล้อนย.ออกเดินทางเข้าสู่สนามฝึกจริงที่จังหวัดระยอง. รู้สึกว่าตั้งแต่เข้ามาที่โรงอาหาร จะมีมื้อเช้าของวันนี้เอง..ที่จ่าเวรไม่มีการทำโทษนร.เลย. เพราะเวลาบังคับนั่นเอง !
๘๐. ส่วนยิงพร้อมสนับสนุนทหารราบเสมอ. - ขอบคุณภาพจากเน็ทสอ.รฝ.
เช้านี้เป็นข้าวสวยร้อนๆกับต้มจืดหัวไชยเท้า..และวิญญาณหมู..ทุกคนพยายามกินเต็มที่เพราะไม่รู้ ว่าจะมีโอกาสได้กินมื้อเที่ยงเวลาไหน ? อิ่มแล้ว นร.มารอแถวที่หน้ากองร้อย รถสิบล้อเริ่มทยอยมาจอดรอข้างบก.ศูนย์ ฯ มีส่วนบก.รร. บรรดาจนท.ทหารกำลังขนโต๊ะและอุปกรณ์ที่ใช้ในการฝึกขึ้นรถไม่นานนักทุกอย่างก็พร้อมตามที่ผู้เกี่ยวข้องได้วางแผนไว้ มีการแจกข้าวห่อใส่ถุงพล๊าสติคให้นร.คนละ ๑ ห่อ น้ำไม่แจกเพราะทุกคนมีกระติกน้ำคนละหนึ่งกระติกและน้ำเต็มแล้ว. ช้อนประจำตัวก็มีแล้ว.จ่าเวรสั่งให้นรจ.นย.๑๑เลิกแถวแล้วแยกกันขึ้นรถ ใครจะนั่งบนที่นั่งหรือจะนั่งบนพื้นก็ได้ไม่มีการบังคับ แต่นรจ.นย.ทั้ง ๙๒ คนต้องขึ้นไปอยู่บนรถสิบล้อทหารให้ได้ ในจำนวน๓ คัน ที่ทางหน่วยฝึกจัดมาให้.ทุกอย่างพร้อมแล้วรถจึงออกจากบก.ศูนย์ฯ มุ่งหน้าออกนอกค่ายแล้วเลี้ยวขวามุ่งหน้าไปยังจังหวัดระยอง ถนนสุขุมวิทสมัยนั้นยังเป็นถนนเลนเดียวไม่กว้างนัก และรถส่วนใหญ่ที่วิ่งบนท้องถนน. พอเห็นรถสิบล้อทหารต่างพากันหลบเข้าข้างทางบ้าง จอดแอบซ้ายบ้าง..เปล่าเขาไม่ได้กลัวหรอกครับแต่คงไม่อยากจะยุ่งด้วย เพราะถ้าเฉี่ยวชนกันแล้ว..กว่าจะได้รับการชดใช้..นานมาก..ทำให้เสียเวลาทำมาหากินต่างหาก.
๘๑. ผบ.ชาตรวจเยี่ยมการฝึก. ขอบคุณภาพจากเน็ท.สอ.รฝ.
จ่าพลขับใช้เวลาประมาณ ๒ ช.ม.ก็มาเลี้ยวขวาเข้าพื้นที่ของชาวบ้าน.ไม่ไกลจากบ้านเพนัก. เราต้องมากางเต๊นท์แถวๆสวนยาง.บริเวณตรงข้ามเขายายดา นรจ.นย.๑๑อยู่ในพื้นที่ป่ายาง ถัดออกไปไม่ไกลนักเป็นเต๊นท์กองอำนวยการฝึก ครูฝึกและผู้ที่เกี่ยวข้องนอนเตียงสนาม มีเต๊นท์ใหญ่ครอบคลุมกันได้ทั้งแดดและฝน.หลังจากกางเต็นท์แล้วนร.ต้องมาเรียนเรื่องการลาดตระเวนหา ข่าวและการจัดกำลังลาดตระเวน. ที่ห้องเรียนในสนามฝึก. จบแล้วทุกคนต้องกินข้าวห่อในมื้อเที่ยงกันในสวนยางนั่นเอง..ตอนบ่ายเราจะได้รับการป้อนปัญหาเพื่อไปดำเนินการลว.หาข่าว และมีการจัดชุดไปดำเนินการรวม ๓ ชุด. หน.ชุดนร.เป็นผู้สั่งการและปฎิบัติเองทั้งสิ้น ภายใต้การกำกับดูแลของครูฝึก แต่ละชุดจะใช้เวลาการปฎิบัติต่างกัน เสร็จภารกิจแล้วจึงกลับมาที่ตั้งในสนาม แล้วรีบมาเขียนรายงานส่งครูทันที. ในรายงานก็จะมีดังนี้..ผมนรจ.สมศักดิ์ น. ได้รับมอบให้จัดชุดไปลว.หาข่าวที่พิกัด....มีรายชื่อและตำแหน่งของผู้ปฎิบัติการดังนี้...ระหว่างไปลว.ได้พบกำลังข้าศึกจำนวน?มีอาวุธอะไรเป็นหลัก. มีรถกี่คัน ข้าศึกมีกี่คน ? ที่สำคัญต้องลงเวลาให้ละเอียดด้วย และรีบกลับมาส่งข่าวเพราะถ้าส่งข่าวช้าเกินไป ผู้ปฎิบัติจริงทำอะไรไม่ได้แล้ว. เพราะข้าศึกอาจจะย้ายไปที่พิกัดอื่น.
๘๒. แนวหลังยิงทำลายก่อนที่ทหารราบจะบุกเข้าตี. - ขอบคุณภาพจากเน็ทสอ.รฝ.
ชุดสุดท้ายกลับมาถึงหลังเวลาอาหารเย็นแต่ก็สามารถกินได้ เพราะมีการจัดเก็บไว้แล้ว. คืนแรกนี้นร.ทุกคนเย็นฉ่ำแถมยังไม่มีการฝึกใดใด ? สาเหตุเพราะฝนตกลงมาอย่างหนัก..เต็นท์และข้าวของนร.ล้มระเนระนาด ..ข้าวของลอยไปกับน้ำป่า เรามารวมตัวกันที่บ้านหลังหนึ่งที่ชาวสวนปลูกไว้พักอาศัย. หลายที่จะเรียกชื่อต่างกันแต่ที่ระยองเรียกว่า.”กระหนำ”บางแห่งเรียกกระท่อมบ้าง กระต๊อบบ้าง ฯ แต่เป็นจุดประสงค์เดียวกันคือมีไว้เพื่อพักผ่อน หรือหลบแดดหลบฝนนั่นเอง ! เรารวมตัวกันร้องเพลงปลุกใจ หลับกันไปเมื่อไรก็ไม่ทราบ..มารู้ตัวกันอีกครั้งก็สว่างเสียแล้ว จากนั้นก็ตามเก็บข้าวของและนำเต็นท์ออกมาตากแดด.หลังอาหารเช้านร.ได้รับแจ้งว่า..ช่วงว่างนี้นรจ.ทุกนายต้องรีบทำการขุดหลุมบุคคลยืนยิง. One man frog hole. ครูฝึกย้ำด้วยว่า..ระหว่างขุดหลุมให้นร.ทำการพรางตามที่เรียนมาด้วย เพราะเป็นการป้องกันการตรวจการทางอากาศจากฝ่ายตรงข้าม. หลุมนี้กว้างประมาณ ๓ ฟุต ลึกประมาณ ๖ - ๘ฟุต. ด้านล่างมีเนินดินสำหรับขึ้นมายืนยิง บนพื้นด้านในหลุมต้องขุดรูเพื่อดักระเบิดด้วย ๑ รู.ทุกคนโชคดี ที่ดินบริเวณสวนยางมิได้แข็งหรือมีหินแต่อย่างใด ? แถมยังนิ่มเพราะฝนเพิ่งตกลงมาเมื่อคืนนี้.เมื่อขุดแล้วให้นร. นำดินที่ขุดขึ้นมาทำเป็นเนินดินป้องกันกระสุน..เป็นรูปตัวยู. ด้านหน้าหลุมบุคคล. นร.ต้องทำหลักเขตจำกัดการยิงด้วย แล้วจัดการพรางให้เรียบร้อย.
๘๓. หน่วยสนับสนุนยินดียิงสนับสนุนการรบ. - ขอบคุณภาพจากเน็ทสอ.รฝ.
ครูฝึกจะเดินตรวจเมื่อนร.ดำเนินการเสร็จแล้ว จากนั้นจะมาทำการวิจารณ์ว่าที่เรียนมานั้นนักเรียนเข้าใจมากน้อยอย่างไร ? หลังอาหารเที่ยงนร.จะต้องเข้าตีข้าศึก. ชุดเก่าที่เราไปลว.หาข่าวมาแล้ว.ทุกคนออกไปทำการเข้าตีข้าศึกตามชุดที่ได้จัดไว้เดิม. การดำเนินการนั้นต้องเงียบที่สุด.ระหว่างการเคลื่อนที่จากที่ตั้งไปถึงแนวออกตี เมื่อเข้าตีแล้วชุดโจมตีต้องรีบดำเนินการ. ชุดตรวจค้นก็จะแยกไปตรวจค้น กำลังที่เหลือต้องวางตัวเป็นรูปนาฬิกา จนกว่าจะถูกสั่งให้ถอนตัว กลับมาถึงที่ตั้งก็ต้องเขียนรายงาน กันอีก.มิฉะนั้นครูฝึกจะรู้ไหมว่านร.เข้าใจ หรือปฎิบัติถูกต้องหรือไม่ ? หลังจากที่ทุกชุดส่งรายงานแล้วทางหน่วยเหนือแจ้งว่า..จากการประเมินสถานการณ์แล้วคาดว่า..จะมีกองกำลังอีกส่วนหนึ่งจะเข้าตีหน่วยของเราในคืนนี้.ดังนั้นหลังอาหารเย็นแล้วให้ทุกคนเข้าประจำแนว. ลงไปอยู่ในหลุม.แม้ว่ายังไม่ตาย. หลุมใครหลุมมัน.หลุมบุคคลนั้นจะอยู่ใกล้ๆกันบนเนิน มองลงมาจะเป็นที่ราบปกคลุมไปด้วยป่ายาง ยังไม่มืดนักเสียงปืนก็เริ่มทำลายความเงียบ..ข้าศึกเริ่มบุกแล้ว..นร.เริ่มตื่นตัวด้วยการลุกขึ้นมายืนแล้วเล็งปืนไปตามเสียง นานจนผู้เขียนจำไม่แล้วว่า เราได้รับแจกกระสุนแบ๊งค์หรือต้องยิงด้วยปาก. ปัง-ปัง-ปัง ! ความมืดเริ่มเข้ามาครอบงำ เสียงปืนยังดังอยู่เป็นระยะจนดึก จากทั้งสองฝ่าย.
๘๔. ตรวจเยี่ยมและให้โอวาทการฝึก. - ขอบคุณภาพจากเน็ทนย.
พอดึกมากหลายคนทนไม่ไหวจึงหลับอยู่ในหลุม หลายคนนำปืนมาวางที่ปากหลุม เพื่อขู่ว่าอย่าเข้ามาน๊ะ ข้ายังไม่หลับ ! ในจำนวนนี้รวมผู้เขียนด้วย.หลายคนนำปืนลงไปกอดไว้ในหลุม..วิธีนี้ถูกต้องน๊ะค-ร๊-า-บ. ทุกคนตกใจตื่นด้วยเสียงนกหวีดและเสียงดังตามมาว่า..เลิกสถานะการณ์ให้นร.ลงมาแถวด้านล่าง..ตายเลยผู้เขียนและเพื่อนบางคน ควานหาปืนประจำตัว. แน่นอนหาเท่า ไรก็ไม่มีทางพบ เพราะครูฝึกยึดไปตั้งแต่เมื่อคืนแล้ว. ครูฝึกแอบมาหยิบไปเฉพาะพวกที่หลับเป็นตาย.ตกใจสิครับ ! แต่ยังไม่รู้ว่าจะทำอย่างไรดี ? ครูให้เวลานักเรียนทั้งหมดทำความสะอาดอาวุธประจำกายให้เรียบร้อย แล้วจึงเป็นเวลาอาหารเช้า.เป็นอันว่าการฝึกได้ผ่านไปแล้วจากการลว.หาข่าว การรุกและการตั้งรับ จะเหลือก็คือการร่นถอยเท่านั้นเอง ! การร่นถอยในเวลากลางวันนั้นจะเริ่มปฎิบัติในวันพรุ่งนี้..ตามที่ครูแอบบอกให้ทราบ ช่วงสายจึงเป็นการลาดตระเวนระยะไกลโดยมีการจัดกำลังจากนรจ.นย.๑๑ออกเป็น ๒ ส่วนและรับมอบภารกิจต่างกันไป ก่อนเดินทางเราได้รับอาหารถุงและอนุญาตให้เติมน้ำเต็มกระติก นร.ทั้งสองชุดจึงแยกกันเดินทางไปคนละพิกัด.
๘๕. พล.รต.ประจิตร บุญญนิยม.ผบ.ศูนย์ฝึกฯ - ตรวจการฝึกของนรจ.นย. ขอบคุณภาพจากเน็ทศฝ.นย.
ผมจำไม่ได้แล้วว่าชุดลว.ของผมออกเดินไปทางไหน..เพราะผมเป็นลูกแถว..หน.ชุดสั่งให้เราไปทางไหนเราก็เดินตามไปเฉยๆ แต่จำได้ว่าจบภารกิจเอาประมาณสี่โมงเย็น ทั้งสองชุดกลับมาถึงที่ตั้งในภาคป่าได้ไม่นาน..เราถูกเรียกให้มาแถวรวม..ที่หน้าเต็นท์กองอำนวยการ ไม่มีใครรู้ว่ากำลังจะเกิดอะไรขึ้น ณ บัดนาว.Now. ขอยืมคำพูดของนักร้องมีระดับมาใช้หน่อยน๊ะ จริงๆแล้วผมไม่ค่อยชอบพูดภาษาอังกฤษคำ ภาษาไทยคำเหมือนพวกนักการเมืองหรือพวกราคาถูกๆที่ชอบพูดหน้าจอทีวี. ตอนทำงานบริษัทก็ครั้งหนึ่งแล้วเกลียดจริงๆเวลาทำดีแล้วนายสาว. แก่. ชอบโทรมาชมและตามด้วยแท้งกิ้วจ๊ะ ! ไม่เอาอะไรสักอย่าง.อังกฤษก็อังกฤษไปเลยหรือภาษาไทยก็ไทยทั้งหมด..มิน่าผู้ชายจึงไม่ยอมมาถีบเอ๊ย !จีบ. พูดถึงนายแล้วมักจะพูดผิดประจำ. ขณะที่เรามาเข้าแถวรวมกันอยู่นั้นหลายคนกำลังทายว่า..มื้อเย็นและของหวานจะเป็นอะไรกันแน่ ?หลายคนตั้งใจฟังครูฝึกที่กำลังชมและตำหนิเรื่องการฝึกไปพร้อมๆกัน โดยเฉพาะเรื่องการตั้งรับเมื่อคืนที่ผ่านมา แถมยังประกาศกร้าวว่า..มีฝ่ายเราละทิ้งหน้าที่ต่อหน้าศัตรู. หลับคาหลุมบุคคลยืนยิง. แถมยังถูกฝ่ายข้าศึกยึดอาวุธประจำกายไปด้วย จากกฎอัยการศึกระบุว่า..มันผู้ใดละทิ้งหน้าที่มีโทษสถานเดียวคือยิงเป้า..
๘๖.ก่อนย้ายกลับ - ต้องทำความสะอาดให้กับชาวบ้านเสียก่อน. ขอบคุณภาพจากเน็ทสอ.รฝ.
ผู้เขียนและเพื่อนอีกหลายคน ชักจะมีอาการหายใจไม่ทั่วท้องขึ้นมาทันที ไอ้เรื่องที่หวังจะกินมื้อเย็น ให้เต็มที่คงจะหมดหวังเสียแล้ว..มีเสียงดังว่าฟังประกาศโทษ..ผู้ที่มีรายชื่อต่อไปนี้เรียกชื่อแล้วให้ก้าวออกมานอกแถว..ในฐานที่ละทิ้งหน้าที่ต่อหน้าอริราษฎร์ศัตรู..ชื่อผู้เขียนเป็นชื่อแรกและตามด้วยเพื่อนๆอีก๑๒ คน ผู้รับผิดชอบการฝึกประกาศว่าก่อนจะยิงเป้าให้นำตัวนักโทษเหล่านี้ไปกินอาหารคาวหวานเป็นมื้อสุดท้าย.อาหารต่างๆถูกจนท.โรงครัวนำใส่มาในถาดหลุดเรียบร้อยแล้ว เรากินกันไปอย่างเงียบๆเพราะไม่ทราบจริงๆว่าอะไรกำลังจะเกิดขึ้นกับบรรดาทหารกล้าเอ๊ย ! นักโทษประหารอย่างพวกเรา.. ผมจำไม่ได้แล้วว่าอาหารเย็นมีอะไรบ้าง ? แต่จำได้ว่าของหวานเป็นสาคูถั่วดำกะทิเพราะจำเสียงสวดได้เป็นอย่างดี ครูฝึกบอกนร.ในแถวว่าเพื่อนๆที่เป็นนักโทษกำลังจะถูกประหารแล้ว ให้ทุกคนในแถวเป็นพระทำการสวดให้กับเพื่อนๆด้วย..สิ้นเสียงเชลยศึกจำเป็นหัวเราะไปด้วยและกำลังกินไปด้วยฟังสิครับเพื่อนพวกนั้นทำเสียงสวดคล้ายๆกับพระเทศน์จริงๆ..แต่ฟังเนื้อสวดแล้วแปลกๆครับ..เอาสาคูกูมา อย่ากินหมดนาเดี๋ยวพวกกูจะอด..เอาสาคูกูมา.. เอามา..ถ้าอยากให้ได้อรรถรสต้องอ่านออกเสียงแบบพระสวด ไม่ต้องถึง๓จบหรอกครับ จบเดียวก็พอ. เดี๋ยวสาคูจะเย็นเสียก่อน.
๘๗. ชุดแสดงดรีลทีมในปัจจุบัน. - ขอบคุณภาพจากเน็ทนย.
อิ่มแล้วเราถูกจับมายืนท้ายรถสิบล้อทหาร ครูฝึกนำปืนมาบรรจุกระสุนจริงให้เห็นแล้วจึงปิดตานักโทษทุกคน..และมีการกล่าวด้วยเสียงอันดังว่า..ยิง. สิ้นเสียงปืนพวกเราล้มตัวลงทั้งที่ยังมีผ้าผูกตาอยู่ ครูฝึกสั่งให้เพื่อนๆมาหามพวกเราแล้วโยนขึ้นรถสิบล้อทหารทีละคน. คนแรกก็เจ็บเพราะตัวไปกระทบกับพื้นรถ แต่คนหลังๆต้องมากระทบกับเพื่อนที่หล่นไปกองรออยู่ก่อนแล้ว. เจ็บสิครับ. แต่ไม่มีเสียงใดใดออกมาจากปากเลย..สักพักใหญ่รถก็แล่นออกจากกองอำนวยการฝึก เราไม่ทราบว่ารถแล่นไปทางไหน ? ประมาณครึ่งช.ม.ต่อมาเราถูกนำมาปล่อยทิ้งไว้แถวชายทะเลบ้านเพ และถูกไล่ลงจากรถ..พร้อมทั้งแจ้งว่า ให้ทุกคนกลับไปให้ถึงที่พักก่อนสว่าง.ระหว่างเดินกลับมีการให้นร.ถืออาวุธประจำกายคนละ ๑ กระบอกพร้อมทั้งย้ำว่า..ระหว่างทางจะมีข้าศึกคอยจับตัวด้วยน๊ะ ถ้าใครถูกจับตัวจะต้องถูกนำไปทิ้งไว้ที่ต้นทางใหม่อีกครั้ง..สิ้นเสียงคำว่าไปได้..พวกเราแบ่งกลุ่มกันหลบหลีกปลีกหนี ช่วงแรกกลุ่มของผู้เขียนยังไม่รีบร้อน คงเดินมาตามถนนเรื่อยๆแม้ค่อนข้างจะมืดไปบ้าง. เราเดินมาได้ประมาณ ๒ ก.ม. ก็มาพบกับนักท่องเที่ยวกลุ่มใหญ่นั่งดื่มและร้องรำทำเพลงกันอยู่ในพื้นที่ของบังกะโลริมทะเล. สมัยนั้นยังไม่มีใครรู้จักคำว่ารีสอร์ท..หรือรู้แต่ยังไม่มีการนำมาใช้ก็เป็นได้..ล้าหลังเสมอ.
๘๘. การแสดงดรีลทีมของนรจ.นย.รุ่นปัจจุบัน - หน้าบก.นย. ขอบคุณภาพจากเน็ทนย.
เราจึงแวะเข้าไปขอน้ำดื่มและบอกว่า..อย่าตกใจเลย..พวกเราเป็นทหารมาฝึกกัน กลุ่มเราได้รับความเอื้อเฟื้อจากนักท่องเที่ยวกลุ่มเดิม นำรถมาส่งเราจากจุดนั้น. ประมาณ ๕ ก.ม. ระหว่างนั่งบนรถเราเห็นเพื่อนอีกกลุ่มหนึ่งกำลังวิ่งหลบหลีกอยู่บนถนน เราจึงขอลงและยังแอบอยู่ก่อน พวกที่แซงหน้าเราไปต้องพบกับข้าศึกที่มาดักอยู่บริเวณหัวสะพาน..แถมยังเห็นหนึ่งในนั้นถูกข้าศึกจับได้และจับถอดเสื้อยึดไว้ด้วย..แล้ววิ่งหนีกระจายกันไป..เราเดินมาอีกฟากถนนและรู้สึกว่า..เริ่มดึกแล้วจึงออกความเห็นกันว่าหาที่นอนกันก่อนดีกว่า..เช้ามืดค่อยเดินทางต่อ ขืนไปช่วงนี้ยังไงๆก็ต้องเจอพวกข้าศึกแน่ๆ. ขณะเดินมาทางชายป่าเราสังเกตเห็นว่า หญ้าแถวๆนี้มันเรียบดีครับจึงตกลงใจกันนอนกันบนสนามหญ้านั่นเอง ! ไม่นานนักก็เงียบเสียงกันไปเอง..หลับกันหมดเพราะคงจะอ่อนเพลียแน่ๆแถมยังจำไม่ได้แล้วว่า..ใครเป็นฝ่ายปลุกพวกเราเพราะว่า..พอเริ่มเห็นแสงสว่างแล้วจึงพบว่าสนามหญ้าที่ว่าเรียบน่านอนนั้น แท้จริงเป็นหญ้าจากบริเวณฮวงซุ้ย หรือหลุมฝังศพคนจีนนั่นเอง ! ไม่มีใครถูกผีจีนหลอกแม้แต่คนเดียวเราจึงรีบจัดรูปขบวนกลับ เพราะต้องให้มาถึงที่พักก่อนสว่าง..มิฉะนั้นคงมีโทษใหม่รอให้พวกเราปฎิบัติอีกเป็นแน่..เรากลับมาถึงกองอำนวยการก่อนเวลาที่กำหนด ทำความสะอาดตัวเอง อาวุธและเครื่องนอนบางส่วน เพราะยังมีเวลาที่จะต้องรอชุดที่ยังมาไม่ถึงตามกำหนด.
๘๙. งานฉลองจบการศึกษานรจ.นย.๑๑ - หน้าบก.ศูนย์ฝึกนย. ปี ๒๕๑๐
หลังอาหารเช้าเราต้องเตรียมรื้อเต็นท์เพื่อเดินทางไกล..ในการฝึกหลบหลีกปลีกหนี ตามตารางที่ครูฝึกมอบให้ เราจำไม่ได้ว่าต้องเดินอย่างเร็วกี่ก.ม.ต่อ ช.ม.? จึงจะมาถึงรถสิบล้อทหารที่มาจอดรออยู่ ณ จุดหมาย ทุกอย่างเรียบร้อยแล้วรถก็มุ่งหน้ากลับสัตหีบทันที มาถึงรร.จ่าเวรสั่งให้ทุกคนรีบทำความสะอาดอาวุธประจำกายและต้องตรวจก่อนที่จะนำเก็บเข้าราวปืน เสร็จแล้วจึงจะมีเวลาให้สำหรับตัวเอง. ใครที่ผ่านการตรวจก็ทำงานส่วนตัวได้เลย ใครสอบไม่ผ่านก็ต้องถือปืนวิ่งไปรอบๆกองร้อยตามที่ผู้ตรวจต้องการ มากบ้างน้อยบ้างตามสภาพความสกปรกของปืน. บอกแล้วไงครับว่าสะอาดแค่ไหนก็ต้องถูกตำหนิวันยังค่ำ. * การตรวจอาวุธนั้นบางทีหน้าตาก็สำคัญ..แม้ปืนจะไม่สะอาดเท่าที่ควรก็อาจจะรอดผ่านมาได้.ผู้เขียนอยากเล่าเรื่องจริงไม่ต้องผ่านจอไหนทั้งสิ้นให้ท่านได้ประจักษ์. ตอนมาเรียนหลักสูตรอาชีพเพื่อเลื่อนฐานะที่ศูนย์ฝึกนย.นี่แหละ ! เพื่อนรุ่นน้องเป็นครูฝึกจากรร.จ่านย.ยืนรับการตรวจอยู่แถวหน้า ครูฝึกมาถึงก็จับปืนหมุนไปหมุนมาสักพัก..ก็โยนคืนให้เจ้าของ..ผ่านฉลุยสิครับไม่ถูกทำโทษใดใดเลย. ทั้งนร.และครูฝึกมาจากหน่วยเดียวกันนี่หว่า ! เพื่อนอีกคนยืนข้างผู้เขียนในแถวหลังแล้วตะโกนเบาๆว่าเฮ้ย..ส่งปืนมึงมาให้กูเร็ว..เรียบร้อยครับปืนที่ถูกตรวจและพบว่าสะอาดจนเจ้าของปืนไม่ถูกทำโทษแต่อย่างใด ?
๙๐. ขอลงภาพเก่าอีกครั้ง. - นรจ.ทร.๐๙ได้รับการประดับยศจ่าโทก่อนนรจ.นย.๑๑ สามวัน.
พอเปลี่ยนมือมาอยู่ที่เพื่อนข้างๆผมฟังครูฝึกพูดสิครับ ! โอ้โฮเธอ..ทำความสะอาดปืนบ้างหรือเปล่านี่ ? ไม่ต้องตรวจแล้วเหมาไปเลย ๒๐๐ จะยึดพื้นหรือสก๊อตจั๊มก็ได้..เพื่อนคนนี้ทำโทษเสร็จแล้วลุกขึ้นมาด่าลอยๆว่า..ไอ้เหี้ย..มเอ๊ย อะไรของมันว๊ะ ? ขณะเขียนเรื่องคงจะหายงงไปแล้ว..จบการตรวจแล้วมี ข่าวดีมาบอกนรจ.นย.รุ่น ๑๑ ว่าให้นักเรียนเตรียมทำความสะอาดอุปกรณ์ต่างๆที่เบิกไปจากคลัง เพราะสัปดาห์หน้าจะมีการซ้อมรับประกาศนียบัตรกันแล้ว การควดต่างๆแม้ยังจะมีอยู่บ้างแต่ก็น้อยลงพอสมควร หลังอาหารเย็นจึงมีการปล่อยนร.ไปแผงเสียเป็นส่วนใหญ่ ผู้เขียนจำได้ว่าไม่เคยทานอาหารเย็นของหลวงหลายมื้อครับ เพราะมีทุนไปกินที่ร้านค้า..ข้าวผัดไข่ดาว น้ำแข็งใส และบุหรี่สายฝน ๑ ซองทุกวัน.จนจบเข้ารับราชการ. ช่วงนี้นร.ได้รับแจ้งว่าใครจะพาญาติมิตรมาร่วมฉลองงานติดยศจ่าใหม่ให้แจ้งยอดมายังผู้รับผิดชอบทราบเพราะทางผบ.ศูนย์ฯยินดีจะจัดรถสิบล้อทหารไปรับจากกรุงเทพฯมาร่วมงานและนำส่งหลังเลิกงานในคืนเดียวกัน. แม่และน้องผมรีบรับปาก.จะมาร่วมงานด้วยครับ.เราได้จัดงานเลี้ยงขึ้นก่อนหนึ่งวันเพราะทางรร.แจ้งว่า ถ้าติดยศแล้วทุกคนต้องรีบไปรายงานตัวที่หน่วยใหม่อาจทำให้กลับมารวมกันไม่สะดวกนัก ดีครับเพราะไม่มีใครขัดข้องทั้งครูและนักเรียน. งานเลี้ยงก็ผ่านไปด้วยดีครับ. และแล้ววันที่นรจ.นย.๑๑ทุกนายรอก็มาถึงครับ ช่วงเช้าเราได้แต่งชุดกลาสี - สีขาวรับประกาศนียบัตร. ที่จริงเพื่อนๆที่รร.ชุมพลนั้นได้รับการติดยศไปตั้งแต่๑๑ ก.ย.๒๕๑๑แล้วแต่ทางนย.นั้นมักจะได้รับเรื่องล่าช้าเสมอ เราติดยศกันใน๑๔ก.ย.๒๕๑๑ ขอบคุณทุกท่านที่ตามอ่านมาตั้งแต่ต้น..จนถึงวาระสุดท้ายที่เด็กหนุ่มเหล่านั้นต้องมาเกษียณอายุจากกันแล้ว บางคนได้เป็นนายพลเรือ หลายคนเป็นนาวาเอก มียศน้อยอีกหลายคนแต่มาเถอะครับ. เรามิได้สวมหัวโขนมาพบกั.เรามาพบปะสังสรรค์กันในฐานะเพื่อนร่วมรุ่นทร.๐๙ ประสบการณ์ที่ดีผู้เขียนขอมอบให้ผู้อ่านทุกท่าน ..ทิ้งสิ่งที่ดีไม่เท่าที่ควรไว้กับผู้เขียน.สวัสดีครับ.
โตนี่ - ฟาง.
๑๙ มี.ค.๕๕
<span style="c
เพลงเดินหน้า
เนื้อร้อง พลเรือเอกพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมหลวงชุมพรเขตอุดมศักดิ์
เกิดมาทั้งทีมันก็ดีอยู่แต่เมื่อเป็น อีกสามร้อยปีก็ไม่มี ใครจะเห็น
ใครเขาจะนึก ใครเขาจะฝัน เขาก็ลืมกัน เหมือนตัวเล็น นานไปเขาก็ลืม ใครหรือจะยืมชีวิตให้เป็น ใครจะเห็น ก็เห็นแต่น้ำใจ จำได้แต่ชื่อ ว่าตัวเราคือทหารเรือไทย
ตายแต่ตัว ชื่อยังฟุ้ง ทั่วทั้งกรุง ก็ไม่ลืมได้
ทั้งเซาธ์ ทั้งเวสท์ ทั้งนอร์ธ ทั้งอีสท์ จะคิดถึงตัวเราใย จะต้องตายทุกคนไป
ส่วนตัวเราตาย ไว้ยืน ไว้ยืนแต่ชื่อ ให้โลกทั้งหลายเขาลือ ว่าตัวเราคือ ทหารเรือไทย
เกิดมาทั้งทีมันก็มีอยู่แต่ทุกข์ภัย วันนี้เคราะห์ดี รุ่งขึ้นพรุ่งนี้ จะเป็นอย่างไร
ดีเคยพบ ชั่วเคยเห็น จนเคยเป็น มีเคยได้ อนาคตเราไม่รู้ ถึงไม่รู้ ก็ต้องเดินไป
จะกลัวไปใย มันก็ล่วงไปตามเวลา ไม่ตายวันนี้ ก็คงไปซี้ เอาวันข้างหน้า วันนี้ยอ พรุ่งนี้ด่า ไม่ใช่ขี้ข้า ปากของใคร
ทั้งเซาธ์ ทั้งเวสท์ ทั้งนอร์ธ ทั้งอีสท์ จะคิดถึงตัวเราใย จะต้องตายทุกคนไป
ส่วนตัวเราตาย ไว้ยืน ไว้ยืนแต่ชื่อ ให้โลกทั้งหลายเขาลือ ว่าตัวเราคือ ทหารเรือไทย
.................
สวัสดีครับ...ขอยืมภาพทั้งหมดนี้ไปใช้ในงานเลี้ยงรุ่นหน่อยครับ...ขอบคุณล่วงหน้าที่ไม่ขัดข้อง...ครับผม
..เอาภาพที่ขอยืมไป มาส่งคืน..ขอบคุณมากครับ...
ดูคลิ๊ปนี้จบแล้วหัวใจยังฮึกเหิม..เอี้ย - เอี้ย -เอี้ย..คิดถึงครูหลายๆคนที่เคยพร่ำสอน แม้ท่านจะได้จากไปในเวลาใกล้เคียงกับลูกศิษย์ ยังเหลืออีกหลายคนและเราต้องมาพบกันแน่ที่..สโมสรรร.พลทหารใน ๓๑ มี.ค.๕๕ นี้
เช้านี้ ๑๑ มิ.ย.๕๕ เข้ามาอ่านและชมภาพจากผู้การทวีศักดิ์ ส. อีกครั้ง..ฟังเพลงมาร์ชราชนาวิกโยธินไปด้วย คิดถึงอดีต คิดถึงเพื่อนร่วมรุ่นนย.๑๑ / ท.ร.๐๙ ที่ไม่เคยลืมคือคิดถึงครูฝึกหลายๆคน ผู้เขียนและกำลังอ่านยังอายุปาไปมากแล้ว ครูฝึกก็คงจากเราไปแล้วหลายๆคน ตามกาลเวลา..ไปรอเรียกแถวก่อนน๊ะครับ..รุ่นผมจะทะยอยตามไปเข้าแถวทีละคน..
ผมเป็นคนหนึ่งที่อยากเป็น นย. ผมความสูงไม่ถึง ตัวเล็ก หุ่นไม่ได้มาตรฐานทหาร เสียใจอยู่หลายปีเหมือนกันครับ เพราะตั้งใจเอาไว้มาก ว่าอย่างไรก้อขอเป็น นย. แต่ชีวิตนี้ก้อมอบไว้เพื่อแผ่นดินไทย และราชพลี ครับ