กลับมายืนที่เดิม
เคยตั้งใจว่าจะไม่เอาเรื่องงานมาเขียนไว้ในGTKเพราะมีพื้นที่สำหรับเรื่องเล่าของชาวโรงพยาบาลในIntranet ให้แลกเปลี่ยนเรียนรู้ แต่พออยู่ๆไปเราดันเกิดความรู้สึกว่า....มันไม่ใช่ทางเดินของเรา
อาจเป็นเพราะเราต้องยอมรับว่าต้องมีกรอบความคิดของคนอื่นมาขีดเส้นว่าเราควรทำหรือไม่ควรทำอะไรและสุดท้ายทำให้เราเองเป็นคนที่เดินต่อไม่ได้ ยังไม่ลืมที่อจ.สกลเคยพูดไว้ "ไม่ต้องทำอะไรเพื่ออะไร "แต่ไปๆมาๆเราก็อยากทำอะไรเพื่ออะไรบางสิ่ง...ซะงั้น แม้บางอย่างทำแล้วไม่ได้อะไร เราก็ยังอยากทำตามที่ใจมันอยากทำหรือความจริงคงเพราะเราอยากทำเพื่อความสุขของตัวเราเอง
สุดท้ายกลับมาบ้านเดิมที่GTKที่ๆไม่เคยกำหนดว่าเราควรต้องทำหรือไม่ควรทำอะไรเพราะเป็นพื้นที่ๆให้สำหรับจินตนาการ ความคิดและงานในอุดมคติของเราเอง รักบ้านหลังนี้เสมอ
แวะมาเยี่ยมชมว่ามีใจใครอยู่ในบ้านหลังนี้บ้างนะครับ
หาเจอไม๊ค่ะนั่น อจ.โสภณ ขอบคุณที่มาเยี่ยมกำลังจิตตกเล็กน้อยค่ะ
"อย่าได้เก็บ ฝันไป พันธนาการ
คิด- อ่าน- เขียน เรียนรู้ มาแบ่งปัน
แลก-เปลี่ยน- เรียนรู้ เพื่อสร้างสรรค์
จินตนาการ สร้างโลกสวย ด้วยการคิด"
นึกว่าหายไปไหน? ยังอยู่ดีสบายนะคะ
รักบ้านหลังนี้เสมอ
แม้บางครั้งจะไม่อยู่บ้านนาน
เรากลับมาบ้านหลังเดียวกัน บางครั้งเหตุผลต่างกัน บางครั้งคล้ายกัน
ขอให้มีความสุขมากๆนะคะ
เป็นกำลังใจให้นะคะและยินดีต้อนรับกลับบ้านอีกครั้งค่ะ