พวกนักรักษ์ธรรมชาติทั้งหลาย ต่างเพ้อครวญคร่ำถึงความสวยแห่งธรรมชาติ

ถ่ายภาพไหวและภาพนิ่งมานำเสนอกันมากหลาย 

พร้อมเสียงเพลงไพเราะประกอบก็มี (มัลติมีเดีย)

โอ.ช่างสวยอะไรปานนั้น.ยลยินตามไปแล้วก็ให้แสนเคลิ้ม

 

แต่วันนี้กลับมีสติ หวนคิดถึงความเห็นจาก คนที่มีชื่อว่า  Tenzin Gyatso  จากธิเบต
ท่านผู้นี้เคยเขียนไว้ในหนังสือชื่อ “ exile from Tibet “ ว่า

พวกนิยมความสวยงามธรรมชาติเป็นพวกเพ้อฝันที่น่าเห็นใจ

เพราะมองไม่เห็นว่า ในท่ามกลางธรรมชาติทีแสนสวยนั้น มีความเจ็บปวดแบบเลือดสาดนองเจ่อซ่อนเร้นอยู่  

 

เช่นเสียงร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวดของหนูที่ถูกงูฉีกเนื้อกิน 

...หนูกินแมลงใหญ่ แมลงใหญ่กินแมลงเล็ก เป็นทอดๆ

ในภาพทะเลที่แสนงาม ในบรรยากาศริมเขาที่แสนซึ้ง ยามอุษาหรืออัสดงก็ตามเถิด

ต่างล้วนมีสภาพเช่นนั้น

 

เป็นการสอน ทุกขัง อนิจจัง อนัตตา ที่ง่ายสุดๆ

สัตว์ทั้งหลายเป็นเพื่อนทุกข์  ต่างเกิด แก่ เจ็บ ตาย และ “ถูกกิน” เป็นธรรมดา 

ยามหิวโหยก็ต้องฆ่า ต้องกิน เพื่อความอยู่รอดด้วยกันทั้งหมดทั้งสิ้น

ช่างเป็นคำกล่าว ที่ “เคาะกะโหลก”  หนาๆให้สะเทือนแบบพุทธๆได้ดีแท้

 

แต่วันนี้มาสะท้อนคิดว่า แม้อึ่งอ่าง มันยังพองตัวเพื่อสู้การถูกกลืนกินจากงูร้าย

แต่ทำไมวันนี้คนไทยเรา หดหัว ยอมให้งูการเมืองมันกลืนกินกันง่ายๆ

หรือว่าเราคนไทยต่างเกิดมาเพื่อบำเพ็ญ “บารมี” เสียสละชีวิตเพื่อบำรุง ” งูร้าย”

ทุกขัง อนิจจัง อนัตตา ...วัตตะสังขารา  ..ขออนุโมทนาบุญด้วยคน

 

...คนถางทาง