การเป็นโรงเรียนต้นแบบโรงเรียนในฝันนั้น  บางคนบอกว่าเป็นนโยบายขายฝัน  หรือไฟ้ไหม้ฟางเดี๋ยวก็เลิก  ใช้งบประมาณเยอะมาก จนบางโรงเรียนต้องไปกู้เงินเขามาก่อน  ผมว่าจริงบ้างผิดบ้าง  ผมอาจจะไม่ทราบว่าโรงเรียนอื่น ๆเป็นอย่างไร ผมจะขอออกความคิดเห็นเฉพาะกรณีของโรงเรียนผมนะครับ  โรงเรียนบรรหารแจ่มใสวิทยา ๑ นั้นเป็นโรงเรียนประจำอำเภอดอนเจดีย์  เป็นโรงเรียนที่ตั้งมา  30 กว่าปีแค่นั้น  เด็กที่มาเรียนก็เป็นลูกหลานชาวนาจน ๆ คนรวยมีสตางค์เขาก็คิดว่าโรงเรียนประจำจังหวัดดีกว่า  ให้ลูกเดินทางไปเรียนแ้ม้จะไกลบ้างก็มีสตางค์  แต่สำหรับคนจนไม่มีทางเลือกขอเรียนที่นี่ก็แล้วกัน แต่หลังจากพัฒนามาระยะหนึ่งปรากฏว่าโรงเรียนเล็กนี้เด็กกลับมีความรู้ความสามารถเทียบได้กับเด็กดรงเรียนใหญ่  จนกระทั่งเข้าโครงการโรงเรียนในฝัน  การพัฒนาทุกด้านเดินทางไปอย่างรวดเร็วโดยมีงบประมาณจากรัฐบาลสนับสนุนบ้าง  โรงเรียนเองบ้าง  ปรากฏว่านักเรียนพัฒนาไปอย่างรวดเร็วบางที่ดีกว่าโรงเรียนในเมือง  ผมคิดว่าสื่อเทคโนโลยีสารสนเทศมีส่วนช่วยอย่างมาก  ถ้าจะมองข้ามจุดเสียเรื่องงบประมาณที่ต้องใช้มาก  กลับนำจุดนั้นมาเป็นเรื่องพัฒนาว่าทุกโรงเรียนถ้ารัฐบาลดูแลอย่างจริงจัง  การศึกษาของไทยคงจะดีขึ้นอย่างมาก  นับเป็นการสร้างโอกาสให้เด็กไทยอย่างแท้จริง