ผมเขียนบันทึกนี้ ในระหว่างรอคุณแม่ตรวจ ที่ศูนย์หัวใจสิริกิติ์ มหาวิทยาลัยขอนแก่น... วันนี้ ...เขียนใส่เศษกระดาษ...บันทึกนี้ จึงมาก่อนเวลา เพราะผมเอาเวลาไปทำอย่างอื่น...ดีใจที่ได้เขียนก่อนเวลาที่ใจตั้งใจจะเขียนครับ

ในยามที่ผมอ่อนล้า และกำลังอ่อนแรง

เหมือนสัญญาณมือถือที่กำลังเตือนว่าใกล้จะหมดแบตแล้ว

เร่งเตือนให้ชาร์จได้แล้ว

 

ถ้าชีวิตเหมือนมือถือคงดีนะ

มีปลั๊ก มีไฟ มีรูก็สามารถเสียบชาร์จได้

และดำเนินชีวิตต่อไป....

 

แต่ชีวิตไม่ใช่มือถือ

ผมจึงเรียนรู้ว่า ชีวิตต้องพึ่งพาตนเองให้มากที่สุด

รบกวนผู้อื่นให้น้อยที่สุด

สิ่งที่เยียวยาอาการอ่อนแรงได้ดีที่สุด

คือ สติและปัญญาเท่าที่ผมมีอยู่

 

ผมไม่พยายามเร่งเวลา..ที่เหลืออีก 23.59 นาที ก็ครบ 1 วัน

หยุดนั่งทบทวนตนเอง...อย่างพินิจพิเคราะห์

พยายามไม่กวนน้ำภายในใจให้ขุ่นมัว

ปล่อยความขุ่น...ตกตะกอน...และย่อยสลาย

 

มองถึงความรัก...รอยยิ้ม...การเสียสละ...ของคนรอบข้างผม

เช่น เมื่อตอนผมจัดประชุม อสม.ใหม่...ณ ที่ไกลบ้าน...และค้างแรมหลายวัน

บางท่านหอบลูก และสามีไปประชุมด้วย

บางท่านหอบลูก และคุณยาย มาช่วยเลี้ยงลูกตอนประชุม

พอกับมาถึงบ้าน...ยังหอบลูกมาให้ผมรักษาอาการป่วยหลังจากการประชุม

 

อสม. เป็นเพียงคนเล็ก ๆ ในหมู่บ้าน

ที่มีหัวใจเสียสละ...ทำงานสุขภาพชุมชน

แม้ไม่ได้รับสิ่งตอบแทนมากมายอะไรเลย

 

เราเป็นเพียงมนุษย์เงินเดือน

เป็นข้าราชการของแผ่นดิน

หลายครั้งผมคิดว่า เราทำงานคุ้มค่างินเดือนแล้วหรือยัง ?

 

หรือปล่อยตัวไปตามยถากรรม

หรือคนอื่นเขาทำ...ผมอยากทำมั้ง

เพราะสิ้นเดือนก็ได้รับเงินเดือนไม่คลาดเคลื่อน

ทำมากทำน้อยก็ได้เลื่อนเงินเดือนเท่ากัน

ทำงานมาก...ทุกข์มาก จริงเหรอ ?

 

แต่เมื่อผมมองว่า เราทำทุกอย่างด้วยความรัก

ผลทำให้ใจของผมมีความสุข...เหมือนสายลมพัดให้ฉ่ำเย็น

และเมื่อมองถึงชีวิตของครรอบข้าง...ที่เขาเป็นคนสร้างแรงบันดาลใจ

พลอยทำให้ใจของผมหายอ่อนล้า...เหมือนเดินทางไกลแสนไกลแล้วมาเจอบ่อน้ำใหญ่ตรงหน้า

 

บางครั้งชีวิตของผมก็มีจิตตก-จิตพุ่ง

แต่พยายามเรียนรู้กับใจตนเอง

ใจที่เป็นอวัยวะที่ใกล้ที่สุด

แต่มันก็สามารถลอยกระเจิดกระเจิงไปไกล

ถ้าผมไม่มีภาพของความทรงจำอันงดงาม

และความมั่งคงของสติ-ปัญญา ที่เหนี่ยวรั้งไว้

 

แต่ถ้าเวลาข้างหน้า...

ใจของผมเกิดลอยไปไกลแสนไกล

จนรู้สึกว่า....ผมเอื้อมไม่ถึง...และคว้าไว้ไม่ได้

แต่นั้นไม่ใช่ว่า...ผมปล่อยใจไปตามชะตากรรม

แต่ปล่อยเพราะให้หัวใจ

พ้นพันธนาการจากขอบฟ้า

ด้วย..สติ...ปัญญา...เช่นกัน

.............................