After climbing a great hill, one finds there are many more hills to climb. I have taken a moment here to rest, to steal a view of the glorious vista that surrounds me, to look back on the distance I have come. But I can only rest for moment, for with freedom comes responsibilities, and I dare not linger, for my long walk has not yet ended.

อากาศยามเช้าในช่วงกลางเดือนกุมภาพันธ์ยังคงหนาวเย็นอยู่ หลังอาหารเช้าฉันนั่งจิบชาร้อน ผิงแดด อยู่หลังบ้าน ตั้งใจจะอ่านหนังสือที่อ่านค้างไว้หลายวันแล้วให้จบ เสียงนกปรอดหลากชนิด นกเอี้ยง นกกินปลี ยังคงเจื้อยแจ้วเป็นระยะๆ โดยเฉพาะที่ต้นชมพู่ที่มุมสวน ช่างเป็นที่คึกคักด้วยเหล่าอาคันตุกะทั้งหลายที่มาเยี่ยมเยียน  ต่างผลัดเปลี่ยนเวียนวนกันไปทานบุฟเฟต์ชมพู่แดงกันอย่างเอร็ดอร่อย

นานๆ ทีก็จะได้ยินเสียงชมพู่หล่นลงบนพื้นดิน

ฉันถามยายว่าไม่มีใครกินชมพู่ต้นนั้นหรือ ยายบอกว่ากินไม่ทัน ปล่อยให้นกไว้กินเถอะ นกปิ๊ดจะลิว (นกปรอดหัวจุก) ชอบบินมากินเป็นฝูงๆ ตั้งแต่เช้า สลับเปลี่ยนกันเข้าออกทั้งวัน  ชวนให้คิดว่าแค่ต้นชมพู่เพียงต้นเดียวก็สามารถเป็นแหล่งอาหารให้หลายต่อหลายชีวิตในช่วงเวลาหนึ่ง นกหลากชนิด กระรอกหลายๆ ตัวแบ่งกันกินผลไม้จากผลเดียวกัน จากต้นเดียวกัน โดยไม่มีปัญหาการแบ่งแยก ชิงดีชิงเด่นใด คงเพราะสัตว์เหล่านี้มองเห็นความสมบูรณ์ มั่งคั่ง ของทรัพยากรที่มี ก็เลยไม่ได้รู้สึกว่าจะต้องหวงหรือกักตุนไว้เพื่อตัวคนเดียว คนในบ้านก็ไม่ได้ไปยุ่งเกี่ยวหรือทำร้ายพวกมัน พวกเขาก็เลยพาครอบครัว คู่รัก มากิน มาอยู่อาศัยในบริเวณนี้ นกพวกนั้นคงรู้สึกมั่งคั่งและผาสุกไม่น้อย

สำหรับคนเรา...ก็ความมั่งคั่งและความสุขเหล่านี้มิใช่หรือที่เป็นจุดมุ่งหมายสำคัญหนึ่งในชีวิต จะต่างกันก็ตรงที่ว่าความมั่งคั่งของเราไม่ได้เป็นเพียงปัจจัยสี่พื้นฐาน อาหารให้อิ่มท้อง บ้านที่เป็นเพียงที่พักพิง เพียงความปลอดภัยในร่างกาย ความสุขของเราไม่ได้มีเพียงการอยู่พร้อมหน้ากับครอบครัวกับคนรัก และการมีชีวิตไว้เพื่อพัฒนาทางด้านจิตวิญญาณเท่านั้น เราจึงรู้สึกว่าชีวิตที่มั่งคั่งและเปี่ยมสุขนั้นยังคงลางเลือนและอยู่ไกล...

ครั้นจะให้หยุดทุกสิ่งที่ขวนขวายทำมาเสียกลางคันในตอนนี้ แล้วดำเนินชีวิตด้วยสิ่งที่มี สิ่งที่เป็นก็คงเป็นไปได้ยาก ด้วยเหตุผลนานาประการที่สุดแต่ใจจะสรรหามาอธิบาย ความอยากที่จะให้คงอยู่ของความสะดวกสบายในชีวิต ความอยากที่จะได้รับการยอมรับ การนับหน้าถือตาในสังคมที่เราอาศัยอยู่ ความอยากที่จะเป็นที่รักของใครต่อใคร ความอยากที่จะอยู่อยู่ในสภาวะที่เป็นความสุขของเราและคนที่เรารัก หรือแม้แต่ความอยากในการพัฒนาเพื่อสิ่งที่ดีขึ้น เพื่อโลกที่สวยงามน่าอยู่ขึ้น เพื่อจิตวิญญาณที่สูงส่งขึ้น ยังคงทำให้เราต้องดิ้นรนหาให้ได้มา และพยายามรักษาไว้ซึ่งสถานะเหล่านี้ ไม่ใช่เรื่องแปลกหรือเรื่องเหลือเชื่อใด

แต่ทว่าในหนทางของการแสวงหาและรักษาจุดมุ่งหมายที่เรียกว่าความมั่งคั่งและความสุขในชีวิตนั้น ฉันจึงหวังที่จะทำโดยการให้ได้มาด้วยความสุจริตใจ ไม่ก่อความเดือดร้อนเบียดเบียนคนอื่น สัตว์ใด หรือแม้แต่ตัวฉันเอง หากมีโอกาสการช่วยเหลือ แบ่งปันให้กับผู้ร่วมเส้นทาง ก็ทำได้ด้วยใจที่เมตตา

ในขณะที่เดินไปฉันขอเพียงให้การเดินทางสู่จุดมุ่งหมายที่ยังอีกไกลนั้น อยู่บนเส้นทางของความสมดุล ด้วยสายตาที่เหลือบมองจุดหมายแต่ขณะเดียวกันก็จะไม่ลืมที่จะเปิดใจรักและชื่นชมในสิ่งที่มีในทุกวันนี้ ดังที่เนลสัน แมนดาลา เขียนไว้

"After climbing a great hill, one finds there are many more hills to climb. I have taken a moment here to rest, to steal a view of the glorious vista that surrounds me, to look back on the distance I have come. But I can only rest for moment, for with freedom comes responsibilities, and I dare not linger, for my long walk has not yet ended."

"หลังจากการป่ายปีนเทือกเขาสูง เราจะรู้ว่ายังมีเทือกเขาอีกหลายลูกให้เราป่ายปีน  ผมถือโอกาสที่จะหยุดพักที่นี่ เพื่อซึมซับเอาความงดงามของเทือกเขาใหญ่น้อยรอบตัว เพื่อยืนมองหนทางยาวไกลที่ผมเดินผ่านมา  แต่ผมก็คงหยุดพักได้เพียงชั่วครู่ เพราะอิสรภาพนั้นนำมาซึ่งความรับผิดชอบอันใหญ่หลวงที่ผมไม่อาจรีรอ และการเดินทางของผมนั้นยังไม่สิ้นสุด"    

ค่ะ…หนังสือในมือที่ฉันอ่านคือ A long walk to freedom เขียนโดย อดีตประธานาธิบดี เนลสัน แมนดาลา นักเขียนรางวัลโนเบลสาขาเพื่อสันติภาพ

ฉันไม่ได้ไปปีนเขาเลยไม่มีรูปทิวทัศน์มาให้ดูชม แต่ขอเอารูปนก รูปกระรอก ที่กำลังกินชมพู่ที่บ้านมาฝากค่ะ

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

เฮ้อ… กินจนอิ่มแระ ขอพักผ่อนก่อนนะคร้าบ…

...

พวกเราก็เหนื่อย นั่งดูนก ดูกระรอก ตั้งนานสองนาน (และก็ทำอะไรพวกมันไม่ได้ด้วย) ขอนอนก่อนคร้าบ…

ราตรีสวัสดิ์และฝันดีค่ะ....

ด้วยความนอบน้อม,

ปริม ทัดบุปผา

สิงคโปร์

๒๒ กุมภาพันธ์ ๒๕๕๕