เรื่องเล่าของ "นิ้วกลม" ที่เล่าไว้ในหนังสือ "ความสุขโดยสังเกต" ที่เป็นส่วนหนึ่ง

ในตอน "สันติวิถี คือ สันติวิธี" ประทับใจผมเป็นการส่วนตัว เป็นเรื่องเล่าของ ...

 

มูบารัค อาวัด นักกิจกรรมผู้ไม่ใช้ความรุนแรงชาวปาเลสไตน์

เขาทำงานเกี่ยวข้องกับพื้นที่ที่เปราะบางที่สุดแห่งหนึ่งของโลก

นั่นคือพื้นที่การต่อสู้กันระหว่างอิสราเอลและปาเลสไตน์

 

เขาเล่าให้ฟังว่า "วันหนึ่ง เด็กชายชาวปาเลสไตน์คนหนึ่ง อายุสิบสามปีเห็นจะได้ ร้องไห้มาหาผม เขามาจากค่ายผู้ลี้ภัยแห่งหนึ่ง เขาขว้างก้อนหินใส่ทหารอิสราเอลคนหนึ่ง ขว้างใส่ทหารคนนั้นสามครั้ง และทหารคนนั้นก็ตีเขาสามครั้ง ครั้งที่สามหนักทีเดียว

ในครั้งที่สี่ เด็กชายขว้างก้อนหินใส่อีก และทหารคนนั้นก็วิ่งไล่เขาอีก เมื่อเขาถูกทหารจับตัวได้ในที่สุด เด็กชายคาดว่า คราวนี้คงจะถูกตีหนักแน่ ๆ"

 

แต่ทหารคนนั้นกลับ "กอด" เขา

 

เด็กคนนี้มาหาผม ร้องไห้ เจ็บใจ ไม่เข้าใจ เขาพูดกับผมว่า "เขากอดผม"

 

ผมพูดกับเด็กชายว่า "ทหารอิสราเอลคนนั้นเป็นมนุษย์"

 

 

มูบารัค อาวัด ย้ำเตือนชาวปาเลสไตน์อยู่เสมอว่า

 

"อิสราเอลก็เป็นมนุษย์ และเราต้องมองพวกเขา รวมทั้งตัวเราเองว่าเป็นมนุษย์ ยิ่งคุณทำลายมนุษย์คนอื่น คุณก็ยิ่งทำลายตัวเอง"

 

.......................................................................................................................................................

 

การรู้จักสัมผัสและกอดผู้อื่นบ้าง

ย่อมแสดงให้เห็นว่า เรายังเหลือความเป็นมนุษย์อยู่บ้าง


ประทับใจเรื่ื่องนี้เป็นการส่วนตัวครับ

จริง ๆ นิ้วกลมเล่าไว้สามเรื่อง แต่เรื่องนี้รู้สึกประทับใจกว่าเรื่องอื่น

 

ขอบคุณที่เข้ามาเยี่ยมบันทึก

ผมก็แค่เขียนบันทึกแก้เหงาเท่านั้นเอง ;)...


บุญรักษา ทุกท่านครับ ;)...

 

.......................................................................................................................................................

แหล่งอ้างอิง

นิ้วกลม (นามแฝง).  ความสุขโดยสังเกต.  พิมพ์ครั้งที่ ๔.  กรุงเทพฯ : มติชน, ๒๕๕๔.