ทุกช่วงเวลาของวันนั้นงดงามเสมอ....
ไม่ว่าจะเป็นยามเช้า ยามแสงแรกแห่งวันเบิกฟ้า ยิ่งในช่วงหน้าหนาว ยามหมอกบางช่วยทำให้พระอาทิตย์เป็นสีแดงกลม ดูแล้วไม่แสบตา สวยงามยิ่ง หมูนกเริ่มออกหากิน..
พอสายๆ เหล่าแมลง และผีเสื้อ เริ่มออกโบยบิน ดอกไม้เบ่งบานรับแสงตะวัน...
ยามกลางวัน แสงแดดช่วยให้เราเห็นวิว ทิวทัศน์ได้ไกลสุดลูกหูลูกตา...
ยามบ่ายมักมีฝนตก ให้ความรู้สึกชุ่มชื่น ชุ่มฉ่ำ...
และในยามเย็นยามตะวันจะลาลับ ท้องฟ้าเปลี่ยนเป็นสีต่างๆ สดสวย ดวงอาทิตย์ค่อยๆ จมหายไป จนกระทั่งทไวไลท์ถูกกลบไปด้วยความมืดมิด...
ในตอนกลางคืน เสียงจิ้งหรีดเรไรร้องระงม แสงเดือน แสงดาวพราวฟ้า ก็งดงามสำหรับคนที่ชอบดูดาว โรแมนติกไปอีกแบบ...
ฉันชอบยามเย็น ยามตะวันลับฟ้าเป็นที่สุด
สำหรับฉัน...ยามเย็นเป็นเวลาแห่งความอบอุ่น หลังเลิกงาน ยามที่เราปล่อยความวุ่นวายของวันไว้เบื้องหลัง มุ่งหน้ากลับบ้านไปหาครอบครัว คนรัก...
ยามเย็นวันนี้ที่ Upper Seletar Reservoir...
..
..
..
..
สำหรับคนที่ชอบไปรอดูตะวันตกดิน เขาจะรู้ว่าเวลาของการรอคอยนั้น ยาวนานมากมาย แต่ช่วงเวลาที่พระอาทิตย์ลับขอบฟ้าจริงๆนั้น รวดเร็วยิ่งนัก สำหรับตากล้องมือใหม่หัดขับอย่างฉัน บางทีเวลานั้นมีไม่พอสำหรับภาพงามๆ สักใบด้วยซ้ำ
ช่วงเวลาที่สำคัญยามนั้น การอยู่ในปัจจุบันขณะ...งดงามที่สุด...
ยามเย็นย่ำเช่นนั้น การเดินทาง "กลับบ้าน" ก็ยังชวนให้ฉันนึกถึงคำพูดของ หลวงปู่ ติช นัท ฮันท์...
“How can you be alive when only your body is there
and your mind still wanders in the past or in the future.
You are not really alive.
You are not available to you.
You are not available to your beloved ones.
So come home to yourself in the here and now.
Become free and alive.
And your true presence will profit yourself and your beloved ones.”
เธอจะมีชีวิตได้อย่างไร
ในเมื่อมี "เพียงกาย" อยู่ตรงนี้
จิตใจหรือ ลอยล่องไป มิใยดี
ไปอยู่ที่ แห่งใด โอ้ใจตน
ใฝ่ฝันหา เวลา ที่ยังมาไม่ถึง
เฝ้าคำนึง ถึงวันวาน ที่ผ่านพ้น
กับความคิด วนเวียน และวกวน
หาได้อยู่ กับคน ที่สำคัญ
เธอจะมีชีวิตได้อย่างไร
ในเมื่อมี "เพียงกาย" อยู่ตรงนี้
กลับมาเถอะ กลับมา "บ้าน" นะคนดี
กลับมา "ณ ที่นี่" "ณ ปัจจุบัน"
แค่เพียงใจ กลับมา เคียงกายนั้น
สุขคงพลัน เป็นของเธอ และคนที่เธอรัก
ด้วยความนอบน้อม,
ปริม ทัดบุปผา
สิงคโปร์,
๑๗ มกราคม ๒๕๕๕
...
อาจารย์ปริม เขียนกลอน ได้ลึกซึ้ง
ทำให้ผม ตะลึง ดวงตากว้าง
โอ้นี่กลอน การเดิน ในเส้นทาง
การก้าวย่าง ก้าวหนึ่ง พึงระวัง
...
งดงามครับ ;)...
"Here and now" ของพระคุณเจ้าช่างดีนัก แม้ว่าจะทำได้ยากหน่อย คงต้องฝึกกันไป
สวัสดีค่ะคุณปริม.
...ขอบคุณที่กรุณาแวะไปทักทายค่ะ.
...ขอบคุณสำหรับบันทึกธรรมะ-ธรรมชาติที่แสนอบอุ่นค่ะ (คำพูดเรียบง่ายแต่ลึกซึ้งถึงใจ).
ขอบคุณคะ ภาพที่ออกมาอบอุ่น โดยเฉพาะภาพสุดท้ายที่ฟ้าเริ่มมืด รู้สึกถึงความเยือกเย็นมั่นคงด้วย
..
นึกถึงตอนขับรถกลับบ้านที่เชียงใหม่ บนถนนสุเทพ และถนนเลียบคลองชลประทาน
เห็นทิวเขา กับฟ้าสีชมพู ก็รู้สึกผ่อนคลาย ทิ้งความวุ่นวายไว้เบื้องหลัง (เพื่อไปเจอวันพรุ่งนี้ต่อไป)
ธุ คุณปริมค่ะ..
เห็นภาพพระอาทิตย์ยามจะลาลับไปจากขอบฟ้า ต้อมนึกถึงเพลง "คิดถึงเธอทุกทีที่อยู่คนเดียว" ค่ะ ^^
ไม่เคยเห็นพระอาทิตย์ขึ้นพระอาทิตย์ตกที่อลาสก้า คอยเฝ้าดูเกือบทุกวัน ก็ไม่เคยเจอ
เหมือนความสุขที่เราเฝ้าแสวงหา ยิ่งตามก็ยิ่งไม่เจอ
เวลา
จงจำไว้ว่ามีเวลาที่สำคัญที่สุดเวลาเดียว คือ ปัจจุบัน ช่วงขณะปัจจุบันเท่านั้นที่เป็นเวลาที่เราเป็นเจ้าของที่แท้จริง บุคคลที่สำคัญที่สุดก็คือคนที่เรากำลังติดต่ออยู่ ...คนที่อยู่ต่อหน้าเรา เพราะเราไม่รู้ว่าอนาคตเราจะมีโอกาสได้ติดต่อกับใครอีกหรือไม่... และภารกิจที่สำคัญที่สุก็คือการทำให้คนที่อยู่กับเราขณะนั้นๆ...มีความสุข เพราะนั่นเป็นภารกิจอย่างเดียวของชีวิต........ ติช นัท ฮันห์ จาหหนังสือ มหัศจรรย์แห่งการตื่นอยู่เสมอ
เวลา
สวัสดี คุณปริม มาเยี่ยมชมครับ
ท่านอาจารย์ Wasawat Deemarn,
จากประสบการณ์อันมากมายของอาจารย์ คงจะทราบนะคะว่าตอนสุดท้ายเกือบจบไม่ลง หุ หุ
ขอบคุณค่ะ
บ้านคือวิมานของเราที่อยากกลับไปทุกเวลา..มีความสุข..สงบ..ปลดปล่อยจากภาระทั้งปวงจริงๆค่ะ..
กลับบ้าน ภายในใจ ณ ขณะนี้
กลับบ้าน ตระหนักรู้ ทุกแห่งหน
กลับบ้าน เรามีกัน ในตัวตน
กลับบ้าน หนีไม่พ้น จวบสิ้นลมหายใจ
...
ภาพสวยงาม เปี่ยมความหมาย เคยอ่านหนังสือ Now แต่ยังไม่จบ ขอบคุณค่ะ
***...เฝ้ารอคอย..ที่สิ้นสุดแห่งวัน-เวลา !...***
สวัสดีค่ะท่านอาจารย์โสภณคะ
เหตุผลหนึ่งที่ข้าพเจ้าเองเขียนเรื่องปัจจุบันขณะบ่อยมากก็เพื่อใช้ทบทวนและเตือนตนให้บ่อยขึ้นค่ะ
ค่อยๆ ทำไปอย่างอาจารย์ว่าค่ะ
โปรดรักษาสุขภาพนะคะช่วงนี้ค่ะ ขอเป็นกำลังใจให้นะคะ
สวัสดีค่ะคุณน้อย น้ำพอง,
ขอบคุณค่ะที่กรุณามาทักทาย
จะพยายามแบ่งปันเท่าที่รู้และร่ำเรียนมาตามความเข้าใจค่ะ
ช่วยแนะนำด้วยนะคะ
ยินดีที่ได้รู้จักค่ะ
อาจารย์ ชวนกลับบ้าน แต่ผมห่างบ้านมาหลายร้อยกิโล มาทำกิจกรรมของรพ.ที่เชียงใหม่ คงหลายวัน กว่าจะได้กลับบ้าน
แต่มีโอกาสเห็นอาทิตย์ อุทัยเริ่มไขแสงที่ดอยอินทนนท์ เช้านี้
เมื่อคิดถึงคุณปริม...ความรู้สึกแรกคือต้องมาดูภาพถ่าย เพราะ
สวย และมุมมองที่แปลกและตะลึง
ประทับใจ....
และกลับไปอ่านบันทึก
รู้สึกอิ่มในใจทุกบันทึกครับ
สวัสดีค่ะ อ. หมอ ป.
ขอบคุณค่ะ ภาพถ่ายยามทไวไลท์ นักถ่ายภาพมือโปรบอกว่าจะได้ภาพท้องฟ้าสีน้ำเงินเข้ม แต่มือใหม่อย่างเราพยายามเท่าไหร่ก็ได้เท่าที่เห็นแหละค่ะ คงต้องหาข้ออ้างแวะไปฝึกอีก
เมื่อไหร่คุณหมอจะกลับเชียงใหม่ค่ะเนี่ย นักศึกษาคิดถึงแย่