ประชุมสัมมนาวิชาการเรื่อง ความร่วมมือด้านพุทธศาสตร์ศึกษา: ปัญหาการสอนและทางออก ( Cooperation for Buddhist Studies: Pedagogical Problems and Solutions ) ซึ่งจัดโดย มหาวิทยาลัยพระพุทธศาสนาแห่งโลก ร่วมกับมหาวิทยาลัยทักษิณ วันเสาร์ที่ 17 มีนาคม พ.ศ. 2555 ณ ห้องประชุม มหาวิทยาลัยทักษิณ

สวัสดีครับทุก ๆ ท่าน  พึ่งมีเวลาเข้ามาบันทึกเรื่องเล่าไปตามประสาของผมตามมุมมองที่ได้เห็นได้ยินได้รู้อาจเป็นเรื่องเขาว่าก็นำมาเล่าต่อกันไป  ท่านผู้อ่านโปรดใช้พิจารณาตามญาณทัศนะของตนเองอย่าพึงเชื่อโดยยึดถือตามหลักกาลามสูตรก็แล้วกัน 

 

พอขึ้นปีใหม่ก็ได้รับเมล์ดี ๆ ว่าคนที่มีความสุขตามนิตยสารไทม์จากสหรัฐ ฯ ที่ลงบทความวิจัยมาแล้ว เขาบอกทำนองว่า คนที่มีความสุขที่สุดคือ พระในพระพุทธศาสนา  เขาสแกนสมองตอนพระคุณเจ้าเข้าสมาธิเจริญภาวนาแล้วสรุปออกมาอย่างนั้น  ถ้าเป็นอย่างนั้นจริงผมว่าคำสอนของพระพุทธศาสนาสามารถทำให้คนเข้าถึงความสุขแท้ในวิถีชีวิตได้แน่   และฟังมาว่าชาวไทยใจบุญเป็นประเทศอันดับ 9 ของโลกและเป็นอับดับ 2 ของเอเชียเพราะอันดับ 1 คือ ประเทศศรีลังกา และที่น่าสังเกตคือประเทศศรีลังกานับถือพระพุทธศาสนาเป็นศาสนาประจำชาติ  ประเทศไทยมีคนส่วนใหญ่นับถือพระพุทธศาสนา

 

เมื่อวานได้ต่อสายคุยกับท่าน รศ. ดร.  ทวีวัฒน์  ปุณฑริกวิวัฒน์ อาจารย์ประจำภาควิชามนุษยศาสตร์คณะสังคมศาสตร์และ
มนุษยศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหิดล

 เกี่ยวกับงานจัดประชุมสัมมนาวิชาการเรื่อง ความร่วมมือด้านพุทธศาสตร์ศึกษา: ปัญหาการสอนและทางออก ( Cooperation  for  Buddhist  Studies:  Pedagogical  Problems  and  Solutions )

ซึ่งจัดโดย  มหาวิทยาลัยพระพุทธศาสนาแห่งโลก  ร่วมกับมหาวิทยาลัยทักษิณ  วันเสาร์ที่  17  มีนาคม  พ.ศ. 2555  ณ ห้องประชุม  มหาวิทยาลัยทักษิณ 

 ในงานนี้จะให้ผมเองเป็นพิธีกร  วันก่อนได้รับสายจากท่านศาสตราจารย์นรนิติ  เศรษฐบุตร  อธิการบดีมหาวิทยาลัยพระพุทธศาสนาแห่งโลกแล้ว  ท่านกล่าวทำนองว่างานนี้เป็นงานจิตอาสา  งานนี้ต้องการสร้างเครือข่ายคณาจารย์ที่สอนวิชาพระพุทธศาสนาในระดับมหาวิทยาลัยทั่วภาคใต้ของประเทศไทย  เพื่อมาร่วมประชุมสัมมนา  ขณะนี้การติดต่อสื่อสารการจัดการเตรียมงานระหว่างสองมหาวิทยาลัยกำลังดำเนินการต่อเนื่องอยู่คงได้เห็นเป็นรูปธรรมในเร็ววัน  งานนี้เหมือนปลุกกระแสชาวพุทธในแดนใต้ของไทยได้หันหน้ามาร่วมกัน  เพื่อสร้างสรรค์สิ่งดีงามให้แก่สังคมชาวโลกนะครับ

ด้วยพระพุทธศาสนาสอนให้คนเรามีชีวิตเป็นอยู่ด้วยปัญญา  มีความรู้จักพอดี  รู้จักควรหยุด  ควรละ  ควรเลิกสิ่งที่จะนำไปสู่ทางเสื่อม ( ฉิบหาย ) คนที่มีชีวิตเป็นอยู่ด้วยปัญญานั้นคงไม่ทำให้ตนเองและสังคมเดือดร้อน  เพราะการรักษาศีล  การให้ทาน  การเจริญภาวนา  เป็นทางมาแห่งความสุขใจนั้นแล.