...

เมื่อย่างเข้าสู่ปี พ.ศ. 2555 ได้แล้ววันนี้จึงเป็นวันเปิดให้ทำงานกันวันแรกเริ่ม  ผมเองเดินทางแต่เช้า ๆ ไปส่งลูกเรียนปรากฏว่าทางโรงเรียนปิดเนื่องจากน้ำท่วมตอนปีใหม่นี้เอง  พอไปถึงที่ทำงานก็สวัสดีปีใหม่กันตามประเพณีที่พบกันของเพื่อน ๆ ร่วมงาน 

 

วันนี้มีสอนภาคเช้าเข้าไปสอนหนังสือได้คำถามจากลูกศิษย์ถามว่า...การพูดความจริงเพียงครึ่งเดียวจะเป็นบาปไหมคะอาจารย์ที่พูดไม่หมดนะ  ผมก็ตอบไปตามมุมมองของผมอาจจะผิดก็ได้นะว่า...ความจริงบางอย่างพูดไม่ได้ก็มี  คือพูดไปแล้วไม่มีประโยชน์ทั้งตนเองและสังคมก็ไม่ควรพูด  อย่างพูดว่าเขื่อนแตกวันปีใหม่  ทำให้คนแตกตื่น  เสียหายก็ไม่ดีนะ  เพราะมันไม่แตกจริงไงละ  อะไรควรพูดหรือไม่ควรพูดมันอยู่ที่การมีปัญญาของคนนั้น  เพราะชีวิตในทางพระพุทธศาสนาต้องมีชีวิตอยู่ด้วยปัญญาจึงจะเป็นชีวิตที่ประเสริฐสุด 

 

        ในเรื่องนี้มีเรื่องเล่าถึงพระยืนอยู่แล้วโจรวิ่งผ่านหน้าไป  พอตำรวจไล่ติดตามมาถึงตรงนั้นแล้วถามพระ  พระย้ายไปยืนอีกที่หนึ่งแล้วพูดว่า อาตมายืนอยู่ตรงนี้ไม่เห็นใครวิ่งมาแถวนี้  ถามว่าพระโกหกมั๊ยละ...พระใช้ปัญญาพูดนะนี่ 

 

        ลูกศิษย์อีกคนถามว่า...ทำไมฟังเทศน์มหาชาติครบ 13 กัณฑ์จะได้ไปเกิดในยุคพระศรีอาริยเมตตรัย  และพระอาริยเมตตรัยมีจริงรึเปล่าครับ...ตอบว่า...เป็นกุศโลบายให้คนเราถือศีลรักษาธรรม  เพื่อเป็นคนดีของสังคมประเทศชาติ  คนมีปัญญาเขาสนใจใฝ่สร้างบุญทำกุศล  รักษาศีล  เจริญภาวนา  เพราะทำให้เขามีความสุขในขณะมีลมหายใจอยู่  ตายไปถ้าโลกพระศรีอารย์มีจริงก็ไปเกิดอยู่ในที่ดี  ของอย่างนี้ใครทำใครได้  ใครกินใครอิ่มครับ

        ลูกศิษย์อีกคนถามว่า...เขาทำนายว่าโลกจะแตกวันที่ 21 ธันวาคม 2555  แล้วทางพระพุทธศาสนาบอกเล่าว่า...โลกอยู่ถึง 5000 ปี อันไหนถูกกันครับ...ตอบว่า...เรื่องหมอดูเราก็อยากให้เขาทายแต่เรื่องดี ๆ เรื่องแย่ ๆ ก็ไม่อยากฟัง  มันเป็นคำเล่าลือกันอาจไม่จริงก็ได้  แม้พระพุทธศาสนาจะบ่งบอกอย่างนั้นมันก็มีเงื่อนไขว่า...ถ้าคนห่างศีลห่างธรรมคือคนไร้ศีลธรรมแล้วคำสอนทางพุทธก็อยู่ได้แค่ 5000 ปี  ที่ว่าโลกจะแตกเพราะคนเราไม่รักษาธรรมหรือธรรมชาติเช่นไปตัดไม้ทำลายป่าหมดทั้งโลกก็เรียบร้อย 

 เพราะทุกสิ่งล้วนอิงอาศัยกันอยู่  เมื่อโลกขาดความสมดุลก็พังก็แตก  นั้นมาจากฝีมือคนเราที่ทำให้โลกแตก  มาจากไฟในคนเราอาจเกิดสงครามล้างโลกก็ได้  ต้องแก้ไขที่คนเราให้มีศีลรักษาธรรม  ธรรมก็รักษาคนเรา  รักษาโลกของเราให้น่าอยู่อาศัยสืบต่อไปนั้นเอง.