เมื่อต้นไม้ต้องการน้ำหล่อเลี้ยงชีวิตบ้าง

เพียงหยดเล็กเล็กก็ชโลมชีวิตให้ยืนหยัดคู่แผ่นดินได้

ผมก็เช่นกัน...สิ่งที่ดีที่สุด

คือ...การให้กำลังใจตนเอง...สำคัญที่สุด

เพราะเราสร้างขึ้นมาเอง...และรบกวนท่านผู้อื่นน้อยที่สุด

 

แปดโมงเช้าวันอังคาร...ก่อนออกเดินทาง...

ตามอนุทินที่เขียนไว้ล่วงหน้าหลายวัน...

http://www.gotoknow.org/journals/entries/102202

 

ผมคงต้องไม่ได้เขียนบันทึก และอ่านบันทึกของทุกท่าน...หลายวัน

ถ้าสถานที่อยู่...ไม่มีคอมพิวเตอร์และอินเตอร์เนต

อดใจหายไม่ได้เหมือนกัน

เพราะระยะเวลาที่เข้ามาบ้านแห่งนี้...

และพยายามเขียนบันทึกทุกวันทุกวัน

เหมือนการเปิดโลกใบใหม่และเติบโตพร้อมกับบ้านหลังนี้

 

การเดินทางครั้งนี้...

หวังว่าผมเองและคนรอบข้าง...คงโชคดี

และไม่หลงทาง...

แล้วพบกันใหม่อีกทีนะครับ