The Giant Steps

เมื่อพ่อฟังเพลงนี้ที่ลูกเล่น...The  Giant  Steps

ผิวเผิน...ผ่านไปผ่านมา...นอกห้อง

แรกแรก...ก็รู้สึกธรรมดา...ราบลื่น...ลื่นไหล

 

แต่พอ...ฟังไปฟังมาไม่ใช่แล้ว...เพราะที่ลูกเล่น

เหมือนย่างก้าว...ที่เร่งรีบเร่งเร้า

ตัวโน๊ต...เหมือนการวิ่งกระโดด...และกระโจน

ไม่มีความเป็นหนัก-เบา

ในการย่างเดิน

 

พ่อว่า...สิ่งที่ขาดคือ ...จังหวะหัวใจนะลูก

เหมือนชีวิตนะลูก...

ฟังเสียงหัวใจของตัวเองนะลูก...

แล้วลูกจะรู้ว่า...ชีวิตของเราจะงดงามเพียงไร ?

 

 

"...อับราฮัม ลิงคอล์น ประธานาธิบดีคนที่สิบหกของสหรัฐอเมริกา กล่าวว่า “ข้าพเจ้าเดินช้า แต่ไม่เคยเดินถอยหลัง”

วิ่งไปให้สุดทางก่อน แล้วค่อยบอกว่าทำไม่ได้ ไม่ใช่หมดแรงตั้งแต่ก่อนออกวิ่ง หรือปล่อยให้ความเห็นด้านลบเป็นราหูกัดกินความฝัน

ลองฟังเสียงของหัวใจของเราดู และลองเชื่อมันอย่างน้อยก็สักครั้งในชีวิต ..."

เมื่อโตขึ้น...ลูกต้องกลับมาอ่านบทความนี้ของคุณลุงวินทร์อีกครั้งนะลูก...

เสียงของหัวใจ

 

บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน คือ...บ้านที่มีชีวิตของทิมดาบ



ความเห็น (5)

เขียนเมื่อ 

ฟังเสียงหัวใจ ส่งกำลังใจหนุ่มน้อยค่ะ คุณหมออิสาน :)

เขียนเมื่อ 

น้องทิมดาบ ดูมีสมาธิ 
เพียงเริ่มต้น ต่อเนื่อง ไม่ถอยหลัง
สำหรับ จังหวะ ช้า เร็ว หนัก เบา..
เหล่านี้ประสบการณ์จะกล่อมเกลาเองค่ะ

...

ความเห็นจากคนหนึ่ง ซึ่งกว่าจะเริ่มรู้จังหวะ
ก็ 30 (ยังแจ๋ว :-)

เป็นสุนทรียภาพที่งดงามจริงๆ นอกจากความจรรโลงใจดนตรียังให้หลายสิ่งหลายอย่างกับมนุษย์มากมายหากเข้าใจที่จะเสพความงดงามนั้นๆ ขอบพระคุณครับท่านอาจารย์

  • คิดถึงคำว่า ตกกระไดพลอยกระโจน นะครับ
เขียนเมื่อ 

หรือบางทีเพราะจังหวะหัวใจเด็กๆแตกต่างไปจากเรานะครับ ผมตอนเด็กๆไม่ว่าจะทำอะไร อยากให้มันเสร็จๆไปเร็วๆ เพราะรู้สึกว่ามีอะไรยืดเยื้อที่ต้องทำมากเหลือเกิน พอโตแล้วอยากทำอะไรที่รักนานๆ เหมือนไม่อยากให้เวลาผ่านไปเร็วเกินไป