เมื่อพ่อฟังเพลงนี้ที่ลูกเล่น...The  Giant  Steps

ผิวเผิน...ผ่านไปผ่านมา...นอกห้อง

แรกแรก...ก็รู้สึกธรรมดา...ราบลื่น...ลื่นไหล

 

แต่พอ...ฟังไปฟังมาไม่ใช่แล้ว...เพราะที่ลูกเล่น

เหมือนย่างก้าว...ที่เร่งรีบเร่งเร้า

ตัวโน๊ต...เหมือนการวิ่งกระโดด...และกระโจน

ไม่มีความเป็นหนัก-เบา

ในการย่างเดิน

 

พ่อว่า...สิ่งที่ขาดคือ ...จังหวะหัวใจนะลูก

เหมือนชีวิตนะลูก...

ฟังเสียงหัวใจของตัวเองนะลูก...

แล้วลูกจะรู้ว่า...ชีวิตของเราจะงดงามเพียงไร ?

 

 

"...อับราฮัม ลิงคอล์น ประธานาธิบดีคนที่สิบหกของสหรัฐอเมริกา กล่าวว่า “ข้าพเจ้าเดินช้า แต่ไม่เคยเดินถอยหลัง”

วิ่งไปให้สุดทางก่อน แล้วค่อยบอกว่าทำไม่ได้ ไม่ใช่หมดแรงตั้งแต่ก่อนออกวิ่ง หรือปล่อยให้ความเห็นด้านลบเป็นราหูกัดกินความฝัน

ลองฟังเสียงของหัวใจของเราดู และลองเชื่อมันอย่างน้อยก็สักครั้งในชีวิต ..."

เมื่อโตขึ้น...ลูกต้องกลับมาอ่านบทความนี้ของคุณลุงวินทร์อีกครั้งนะลูก...

เสียงของหัวใจ