ใส่ใจทารกในครรภ์แม่วัยใสผ่านกิจกรรมลมหายใจที่สงบ

มอบรักและความปรารถนาดีให้กัน ด้วยการพาทำกิจกรรมลมหายใจที่สงบ

การหายใจ(Respiration)เป็นขบวนการที่ร่างกายสูดอากาศเข้าสู่ร่างกายที่วิเศษสุด เพราะทุกครั้งที่รู้สึกแย่ อึดอัด ทรมาน เราสามารถขจัดความรู้สึกที่ร่างกายกำลังเผชิญอยู่ให้เบาบางลงด้วยการทำสมาธิ(Meditation) โดยกำหนดจิตระลึกรู้อยู่กับลมหายใจของเราเอง การเพียรพยายามฝึกบ่อยๆทุกอริยบทของร่างกายจะช่วยให้เราเข้าถึงความสงบนิ่งได้เร็ว และการระลึกรู้จะช่วยให้เรามีสติ

การกำหนดระลึกรู้เมื่อเราหายใจเข้า - ออก เมื่อเราหายใจเข้า(Inspiration) ผ่านรูจมูกเข้าไป เราจะรับรู้ถึงการเบ่งบานของร่างกาย กายของเราจะทรงตัวขึ้น และเมื่อหายใจออก(Expiration)ร่างกายของเราจะจะย่นลงช้าๆ ท้องจะแฟบลง การหายใจเป็นขบวนการที่ต่อเนื่องตราบที่ร่างกายนั้นยังมีชีวิตอยู่

ฉันได้รับการติดต่อจากคุณอรชร อ่อนโอภาสให้เข้าร่วมกิจกรรมให้ความรู้และสร้างความตระหนักของการเป็นแม่ ทันทีที่ได้รับการติดต่อ และบอกเล่าความเป็นมาของโครงการแม่วัยใสของโรงพยาบาล และจุดมุ่งหมายของการทำงาน รวมถึงกลุ่มประชากรที่ต้องเข้าไปทำด้วยแล้ว ก็รู้สึกว่าหัวใจออกจะลิงโลด ดีใจ ดีใจที่จะได้แบ่งปัน ความรู้สึกดีๆ และช่วยให้ผู้ที่กำลังจะเป็นแม่ในอีก4-6 เดือนข้างหน้าได้มีโอกาสมอบสิ่งดีๆให้ทารกในครรภ์ของตนเองแล้ว กำลังคิดว่าจะทำอย่างไรดี เพราะมีหลายกิจกรรมที่เชื่อว่าจะสามารถนำพาให้เกิดความสมบรูณ์ของการทำโครงการเพื่ออนาคต และลดปัญหาสังคมของชาติได้ คุณอรชร อ่อนโอภาส ซึ่งชักชวนฉันให้เข้าร่วมโครงการ

น้องนักศึกษาฝึกงาน จากมหาวิทยาลัยหัวเฉียว ด้านสังคมสงเคราะห์ทางการแพทย์กำลังเกริ่นนำสิ่งที่แม่ควรจะได้เรียนรู้ และปฏิบัติ พื่อสุขภาวะที่ดีของครอบครัว

ประเด็นหลักๆที่ได้รับทราบ ก่อนเข้าร่วมดำเนินการคือ กลุ่มเป้าหมายเป็นผู้ที่อยู่ในวัยเรียน ออกจากโรงเรียนกลางคัน และหรือใช้ชีวิตนอกระบบ ก่อนจบการศึกษาระดับประถมถึงมัธยมต้น อายุตั้งแต่ 12 ถึงไม่เกิน 20 ช่วงอายุที่ทำให้สะท้านหัวอกคือวัย 12 ปี ซึ่งฉันเคยคุ้นเคย และใช้ชีวิตครูอยู่กับวัยนี้นานกว่า 35 ปี จึงมั่นใจในประสบการณ์ของตัวเองที่สะสมมาว่าจะทำงานนี้ได้

ทุกเช้าวันพุธฉันจึงไปโรงพยาบาลที่ห้องให้ความรู้แม่วัยใสๆ และเริ่มทำงาน ระยะเวลาการทำงาน 45 นาที ในแต่ละครั้ง อิอิ ใกล้เคียงกับคาบการสอนของการเป็นครูดูเหมือนจะน้อยไป 15 นาที..แต่นั่นไม่ใช่ปัญหา ปัญหามันอยู่ที่ใจ

ยอมรับว่าครั้งแรกที่เห็นคนที่กำลังจะเป็นแม่คนนั้น ฉันรู้สึกแย่มากๆ ฉันมองไม่ออกเลยพวกเขาจะเลี้ยงดูทารกในครรภ์ให้ดีและถูกต้องได้อย่างไร

เรา....ฉันหมายถึง คุณอรชร กับฉัน ใช้เวลาถอดประเด็น สรุปการทำงานและถอดบทเรียน2 ครั้งเพื่อค้นหา และจัดการการจัดการความรู้ให้เหมาะกับคุณแม่ที่ฉันถือว่าไม่อยู่ในภาวะปกติที่ควร หลังจากนั้นได้มีการพูดคุย แลกเปลี่ยนประเด็นการทำงาน ทำอย่างไรที่จะลดปัญหาที่จะตามมาหลังคลอด และทำอย่างไรให้คุณแม่วัยใสเกิดความรู้สึกที่ดีต่อทารกในครรภ์ ซึ่งยอมรับว่าเป็นเรื่องที่ท้าทายความสามารถ

แต่ดูเหมือนคุณอรชร ซึ่งเป็นนักสังคมสงเคราะห์ทางการแพทย์เธอจะมั่นใจกับวิธีการจัดการให้คุณแม่สามารถจุดประกายความคิดของตนเองได้ เมื่อเธอมั่นใจเช่นนั้น ฉันจึงเดินหน้าต่อไป

งานที่ผ่านมาไม่เคยนับเลยว่าทำไปกี่รุ่นแล้ว แต่ละรุ่น

คือทุกวันพุธนั้นก็ไม่ต่ำกว่า 6 คน บางรุ่นเยอะมากน่ารักพาว่าที่พ่อด้วย พากันมากระนุ๊งกระนิ๊ง ยังไม่ทิ้งความเป็นเด็กคอซองกันเลยก็มี..ฉันแอบถอนหายใจบ่อยมาก นานๆเข้าก็ทำใจได้ และเกิดความมุ่งมั่น ปรารถนาให้ทุกชีวิตที่อยู่ตรงหน้าได้มีโอกาสทำความดีเพื่อลูก และเป็นแม่ที่ดีตลอดไป ไหนๆก็ไหนๆแล้ว

งานของฉันจึงเริ่มด้วยการนำและพาและจูง ทำให้เห็น ให้ลอง ให้สัมผัส จนเกิดการยอมรับต่อผลการปฏิบัติในเวลานั้น แม่ทุกคนต่างยอมรับถึงความมหัศจรรย์ในความรู้สึกที่เกิดขึ้นขณะที่พวกเขาต่างพากันทำสมาธิแบบเคลื่อนไหวมือไปตามจังหวะ และเสียงเพลงที่ฉันใช้ก็ช่วยส่งให้พวกเขาเบิกบาน สบายๆ และสงบนิ่งลงในที่สุดฉันเห็นสีหน้าพวกเขาเบิกบาน คลายกังวล คลายความทุกข์ใจ รอบยิ้มที่สดใส และแววตาที่เปล่งประกายอย่างมีความหวังฉันรู้สึกถึงความรัก ความเมตตา กรุณา ได้เกิดขึ้น ณ ทีนั้นแล้ว พลันรู้สึกถึงพลังใจและหัวใจที่พองโต นี่ละมั๊งที่เรียกว่าความยินดีที่แท้จริง อีกไม่นานฉันจะมีหลานเต็มเมือง พวกเขาจะพากันทะยอยคลอดอาจพร้อมกันวันละ 10 ตน หรืออาจจะน้อยกว่านั้น และอาจจะได้รับขวัญทารกน้อยเกือบทุกวัน เป็นทารกที่ได้ผ่านการสัมผัสอบอุ่นไอรักจากแม่ตั้งแต่อยู่ในครรภ์ เป็นทารกที่ได้รับกระแสจิตที่บริสุทธิ์ พิศุทธิ์ต่อการเกิด เป็นทารกที่แม่ตั้งใจ และปรารถนาให้ทารกเกิดมาดูโลกด้วยอาการครบ 32 ประการและเติบโตเป็นคนดีของชาติ เป็นที่รักของคนทั่วไป

เป็นมนุษย์ที่มีความรักเพื่อนมนุษย์ด้วยหัวใจความเป็นมนุษย์ ....สาธุ