ชีวิตก็เหมือนเข็มนาฬิกา มีขึ้นมีลงหมุนเวียนกันไป ขอเพียงมีกำลังใจ ให้กำลังใจแก่กันเสมอ เราก็จะผ่านพ้นสิ่งต่างๆไปได้ด้วยดี

  แล้วก็ถึงวันที่ต้องลากันไป ตามที่ผู้เขียนได้เล่าว่า มีผู้พักพิงมาอาศัยที่บ้าน จำนวน 12 คน สุนัข 18 ตัว แล้วก็ค่อยทะยอยกันกลับไปทำงานบ้าง ย้ายไปต่างจังหวัดบ้าง เหลือกลุ่มสุดท้าย 5 คน ที่อยู่ประจำ และอยู่จนคุ้นเคย ข่าวน้ำลดทำให้พวกเขาดีใจ เตรียมส่งกันไปล้างบ้าน ผู้เฒ่าทางนี้ก็เตรียมตัวกลับบ้าน 2-3 วันสุดท้าย เห็นเขาออกมาเดินขวักไขว่ มีความหวัง มีชีวิตชีวาขึ้นมาทันที ทางเจ้าของบ้านก็พาไปเที่ยวสวนสัตว์เปิดเขาเขียว สวนเสือศรีราชา ไปกินอาหารที่บางแสน เป็นความประทับใจที่ได้มาพบกัน

  เราไม่เคยรู้จักกันมาก่อน ต้องมาอยู่ร่วมเขตบ้านเดียวกัน เห็นกันทุกวัน  ได้ร่วมทุกข์กัน เมื่อคราวลุงผายป่วยฉุกเฉิน เราไปเฝ้ารอกันจนตีสามอรุณรุ่งวันใหม่ จึงได้กลับบ้าน

 เป็นการอยู่ร่วมกันอย่างสงบสุข เขาเรียกตัวเองว่า เป็นไทยอพยพ ซึ่งมีทั้งอดีตข้าราชการกระทรวงการคลังที่ให้ความรู้ผู้เขียนมากมาย มีทั้งวิศวกรที่ทำงานกับชาวต่างชาติ ที่กลับมาดูพ่อแม่ น้องๆ อย่างดีเยี่ยมทุกอาทิตย์ นอกจากนี้ ยังมีหนูพลอย ที่ตั้งใจจะเข้าเรียนแพทย์ให้ได้ ยอมสละสิทธิ์คณะเภสัช เลยช่วยกันให้ความหวังว่า จะรอให้น้องพลอยมารักษาพวกเรายามเจ็บป่วย

 แล้ววันเวลา ก็พาความโชคร้ายของพวกเขา ให้มลายหายสูญไป อนาคตที่เปี่ยมหวัง ดูจะแจ่มชัดขึ้นอีกครั้ง โลกดูสดใสจากแววตาของพวกเขา แต่บางคนก็แอบมีน้ำตาด้วย

 อาอี๊น้อย มากอดพวกเราแล้วก็น้ำตาไหล บอกว่ามีความสุขมาก ทุกคนใจดีเหลือเกิน อี๊ก็เป็นคนคุยสนุกด้วยค่ะ ทำให้เรามีความสุขเช่นกัน

 อาจิ๋ว (เสื้อม่วง) มอบไฟฉายให้แขก 1 กระบอก บอกว่าเอาไว้ใช้ยามน้ำท่วมนะ

 ไม้พายนี้ ซื้อมากับเรือ ซึ่งลุงผายร้องขอ หวังจะนำกลับไปใช้ ในวันกลับไปเยี่ยมบ้าน แต่..แล้วกระแสน้ำที่ท่วมท้นบ้านมากมายกว่าเดิม ทำให้ลุงผายต้องกลับมา แล้วก็ล้มป่วยหนักในคืนนั้นเลย

ภาพนี้คงต้องเก็บไว้ในความทรงจำ ซ้ายมือสามคน คือฝ่ายเจ้าของบ้าน ที่นั่งเรียงกันบนกระบะรถ คือผู้ที่กำลังจะจากไป

ขอให้ทุกๆคน จงประสบแต่โขคดี มีความสุข ชีวิตก็เหมือนเข็มนาฬิกา มีขึ้นมีลงหมุนเวียนกันไป ขอเพียงมีกำลังใจ ให้กำลังใจแก่กันเสมอ เราก็จะผ่านพ้นสิ่งต่างๆไปได้ด้วยดี

 เสียดายก็แต่ลุงผาย ที่นอนไม่รู้สติอยู่ที่โรงพยาบาล นับแต่วันนั้น จนวันที่ครอบครัวกลับไปอยู่บ้านได้แล้ว จะเป็นเพราะความทุกข์มันกัดกร่อนหัวใจมากไป เลยทำให้ลุงผาย ปิดสวิตซ์ความคิดในทันที

 ทั้งหมดกล่าวอำลา และบอกว่าจะไปบอกให้พ่อรับรู้ แล้วตามพวกเขาไป ด้วยใจของพ่อเอง สังขารมันหนักเกินเยียวยาเสียแล้ว

    ปิดศูนย์พักพิง ลำดับสุดท้ายของจังหวัดชลบุรีค่ะ