บันทึกวันเสาร์ที่ 17 ธันวาคม 2554

บ้านของผมอยู่ห่างตัวตลาดในอำเภอพอสมควร

ผู้คนและรถราจึงไม่ค่อยพลุกพล่านมากนัก

วันไหนเงียบสงบ...ลมพัดแรงแรงจะได้ยินเสียงใบโพธิ์ผสมผสานกับเสียงระฆัง

เหมือนเสียงดนตรี

และวันไหนเศร้าเศร้า...จะได้ยินเสียงเพลงธรณีกรรแสง และเสียงประทัดให้สะดุ้งตกอกตกใจบ้าง

ด้วยเพราะอยู่ใกล้วัดป่า...ที่สุดท้ายของทุกคนในอำเภอ...

 

วันนี้...ต้องเตรียมตัวในการวางแผนการใช้น้ำ เพราะน้ำประปาจะหยุดตั้งแต่สามโมงเช้าถึงสองทุ่ม

โชคดีที่ผมและภรรยาหยุดงานวันเดียวกัน...จึงต้องช่วยกันทำงานที่ต้องใช้น้ำ ตั้งแต่รดนำต้นไม้ ถูบ้าน และซักผ้า...และต้องรีบอาบน้ำให้ทันน้ำ...เกือบวินาทีสุดท้าย

จากนั้น ก็มาตากผ้าช่วยกัน เสร็จภารกิจประมาณสี่โมงเช้า

หลังจากนั้น พวกเราก็ชวนกันพักผ่อนด้วยการนอนอ่านหนังสือในห้องกันคนละมุม

 

สักพัก...ก็ได้ยินเสียงพี่ผู้หญิงที่มาขายนมประจำวันหยุด...ร้องประกาศหน้าบ้านว่า...จะรับนมไหม ?

ปกติพวกผมจะซื้อนมจากพี่ตลอด...แต่ด้วยวันนี้...อารมณ์ไม่อยากลุกและละสายตาจากหนังสือกัน

จึงร้องประสานเสียงออกจากห้องพร้อมกันว่า...ไม่รับนมนะครับ...

ตอนแรกเห็นเงียบ ๆ ไป สักพัก ได้ยินเสียงกระดิ่งลั่น...ผมจึงรีบลุกและเดินมาในมุมที่สบตากับพี่ขายนมได้...แล้วบอกว่า....วันนี้ไม่รับนมนะครับ

ผมและพี่ขายนมก็แยกย้ายกันไป....

 

จนเวลาเที่ยงวัน...ผมจะออกไปหาข้าวเที่ยงมาทาน

มองเห็นม้วนปฏิทินที่ประตูเหล็กหน้าบ้าน

ทำให้พวกเรารู้สึกดีใจที่ได้ปฏิทินปีใหม่เป็นใบแรกแห่งปี

แต่ทำให้พวกเรารู้สึกแย่และเสียใจที่ไม่ได้ขอบคุณพี่ที่ขายนมที่มอบให้

 

และยิ่งได้อ่านบันทึกวันนี้ของพี่วินทร์ เลียววาริณ (ไม่ได้ไปทักทายกันนาน...คิดถึงนะครับ)

เรื่อง...46 วินาที   

ยิ่งมีความรู้สึกแย่ไปใหญ่...

 

ถ้ามีใครมาถามผมว่า...ปีเก่าที่จะผ่านไปนี้...อยากย้อนเวลาไปทำอะไร ?

ผมคงตอบอย่างไม่ลังเลว่า...อยากกลับออกไปซื้อนมเช่นเคย

และขอขอบคุณพี่มากครับ...ปฏิทินปีใหม่เป็นใบแรกแห่งปีของบ้านผมครับ