รุ่งอรุณวันใหม่เข้าไปสนทนากับสมภารวัดไทยสาวัตถี ชื่อฤาษี พระมหาประเสริฐ
สาเหตุที่ชื่ออย่างนี้ เพราะท่านไปเรียนที่วิทยาลัยสันสกฤตเมืองพาราณาสี เดิมเป็นชาวกัมพูชา เป็นพระมาอยู่ที่ประเทศไทย แล้วไปเรียนที่นั่นไปเจอเรื่อง นารีผล อยากจะไปดูที่เทือกเขาหิมาลัย อีก 15 กิโล จะถึงต้นไม้แห่งนั้น เรื่องราวของท่านก็หายไป 3 เดือน มาเจออีกทีท่านก็มาอยู่บ้านของพรามณ์ คือท่านลงมาจากเทือกเขาหิมาลัยยังมีชีวิตอยู่
พวกพรามณ์นึกว่าท่านบรรลุธรรมแล้ว จึงเชิญขึ้นบ้านโดยพรามณ์ล้างเท้าด้วยนมโคสด แล้วก็เชิญขึ้นอาสนะ แล้วประเคนภัตราหารเช้าเป็นการบูชาผู้บรรลุธรรม ผมเรียนถามท่านสมภารว่า ที่ท่านหายไป 3 เดือน ไปอยู่ที่ไหนแล้วเจอนารีผลหรือไม่ ท่านตอบว่า ช่วงเดินทางเข้าไปในเขตแคชเมียร์ เป็นดินแดนห้ามเข้ามีการปะทะกันระหว่างปากีสถานกับอินเดีย แต่ต้นไม้นารีผลอยู่บริเวณนั้น อาตมาเดินธุดงเข้าไปยังไม่ถึงต้นนารีผล ถูกทหารจับไว้เกือบ 3 เดือน เขาจึงปล่อยลงมา
นั่นคือเหตุผลที่โผล่มาตรงหมู่บ้านพรามณ์ เนื่องจากอินเดียมีผลไม้มาก อาหารที่รับประทานก็เป็นผลไม้นั่นเอง และช่วงบ่ายของวันนั้นผมกราบลาท่านสมภาร ขึ้นรถท้องถิ่นกลับออกมาผ่านเมืองสาเกตโบราณ เข้าเขตเมืองอโยธยา ซึ่งชื่อนี้พ้องกับอยุธยาของเรา คงไปเลียนแบบเขามา ตรงกลางเมืองมีการประท้วงระหว่างชาว ฮินดูกับมุสลิม พวกเขาขัดแย้งกันเรื่อง เทวสถาน โดยชาวฮินดูกล่าวว่าที่ตั้งของสุเหร่านั้นครอบตรงที่เกิดของพระราม ซึ่งเป็นเทพเจ้าของชาวฮินดูนั่นเอง
แล้วผมก็ขึ้นรถไฟที่เมืองไฟซาบัด กลับมายังเมืองพาราณสี สิ้นสุดการเดินทาง ได้เวลาเขียนค้นคว้าข้อมูลเพื่อจัดทำวิทยานิพนธ์ของตนเองเสียที ฮา ๆ เอิก ๆ
โปรดติดตามตอนต่อไป ด้วยความปรารถนาดี
จาก...Umi
