วันที่ 16 18 สิงหาคม ทางคณะวิทยาศาสตร์ได้จัดงานสัปดาห์วิทยาศาสตร์แห่งชาติค่ะ ภายในคณะแต่ละตึกของภาควิชา ก็ได้มีการจัดนิทัศกาลต่างๆมากมายค่ะ ส่วนตัวข้าพเจ้าเองก็ได้มีส่วนร่วมโดยข้าพเจ้าได้ทำสิ่งของที่ระลึกเล็กๆน้อยๆเพื่อจำหน่ายในงานวันวิทย์ มีชื่อว่า เทียนน้อยร้อยโบว์ ซึ่งได้รับมอบหมายให้ทำเป็นกลุ่ม วันที่ไปช่วยเพื่อนทำ ก็เริ่มมีการคาดกาลว่าเราจะขายได้มั้ย แล้วเราจะขายราคาเท่าไรให้ไม่ขาดทุน พวกเราทำทั้งหมด 80 ชิ้น ขายอันละ 5 บาท และ 10 บาท วัสดุที่เรานำมาใช้ทำก็คือ เทียน และกระดาษสา ซึ่งเป็นของที่หาได้ง่าย และวิธีทำก็ง่าย โดยเราจะนำกระดาษสามาทำให้เทียนมีลวดลายแล้วเทียนหลอมทับก็ทำให้เทียนที่ดูไม่มีอะไรเป็นจุดเด่นกลับดูน่าสนใจ จากนั้นบรรจุใส่ถุงผูกโบว์ ส่วนใหญ่คนที่สนใจ และซื้อก็เป็นน้องๆจากโรงเรียนต่างๆที่มาเที่ยวชมงานค่ะ ก็มีคุณครูที่มาด้วยสมใจมาถามว่าทำอย่างไรบ้างเพื่อที่จะนำไปสอนเด็กที่โรง เรียนบ้างค่ะ เมื่อเป็นเด็กที่มา ทำให้ดิฉันนึกถึงตอนอยู่มัธยม ดิฉันก็เคยมางานเช่นกัน ค่ะ ตอนนั้นอยู่ประมาณม. ปลาย เราก็มุ่งตรงมาที่ตึกชีววิทยาหลังจากทีลงรถมา อาจารย์ก็บ่อยพวกเราแล้วนัดเจอกันที่รถตอน3โมงเย็น ความรู้ สึกตอนนั้นที่ได้เข้าสู่ประตูรั้วมาก็ดีใจค่ะ เพราะเคยมาครั้งแรก ตื่นเต้นด้วย เพราะกลัวหลง มันใหญ่มากเลย แล้วเราจะเดินทั่วงานมั้ย ดิฉันก็คิดอยู่ในใจ แต่แล้วก็เดินไม่ทั่วหลอกค่ะ เพราะแค่ตึกเดียวก็เกือบหมดเวลาแล้ว ก็นิทัศกาลแทบทุกห้องเหมือนตอนนั้นยังผ่านมาไม่นานเลย แต่ในความจริงมันผ่านมานานแล้วหลายปี ดิฉันก็ได้เข้ามาเรียนรู้ชีวิตที่ตึกนี้ที่อยากมาเรียนแล้วนึกถึกวันนั้นแล้วก็ดีใจนะคะ ก็จำรุ่นพี่ได้หลายคน แต่พี่ๆเค้าจำเราไม่ได้หลอก แต่พี่เขาก็จบไปแล้วค่ะ ดิฉันรู้สึกเวลามันทำไมผ่านไปเร็วจังเลย เหมือนยังเข้ามาไม่นานก็จะจบออกไปสู้โลกแห่งความจริง แต่ความจริงแล้วเวลามันไม่ได้เร็วหรือช้าหรอกค่ะ สังเกตดูได้ว่าไม่ว่ากี่วันกี่ปีมันก็เดินตามปกติ แต่เรามันจะโทษมันเสมอว่าทำอะไรไม่ทันเลย หมดวันหมดเวลาแล้ว เร็วจัง ความจริงแล้วเรามีเวลาเทากันทุกคนคือ 24 ชั่วโมง ในขณะที่เราบอกยุ้ง ไม่มีเวลา แต่ทำมัยอีกหลายคนกลับมีเวลาที่จะออกกำลังกายพักผ่อน เดินเล่น ดิฉันคิดว่ามันน่าจะอยู่ที่การจัดเวลาของเราต่างหากล่ะค่ะ ว่าเราจะทำให้มันมีเวลาว่าง หรือเวลาไม่เพียงพอในแต่ละวัน